Grabarka Zuzanna
W deszcz chowa się pod dach.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Dziewięć miejsc. Osiem, jak kto pyta za często.”
- „Łopata ostra, ziemia mokra.”
- „Pod brzozą drożej.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Grabarka Zuzanna kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Zuzanna, grabarka. Cmentarz, kaplica, łopata. Jeśli pytasz o miejsce, mam dwa przy płocie i jedno pod brzozą, droższe, bo z cieniem. Nie pytasz? Wszyscy kiedyś pytają.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Zuzanna. Grabarka. Ojciec był grabarzem, dziadek też. Ja jestem pierwsza kobieta, ale łopata nie pyta.
- Czym się zajmujesz?
- Kopię, zasypuję, pilnuję płotu, sprzedaję miejsca dla rady. I myję nagrobki, bo ludzie przychodzą raz w roku i się dziwią, że brudne.
- Co tu w okolicy?
- Cmentarz stoi na jedynym suchym kawałku w okolicy. Żywi mieszkają na palach, umarli na stałym gruncie. Kto ma lepiej, sam wybierz.
- Masz rodzinę?
- Brat, rybak. Mówi, że ja chowam to, co on wyłowi. Raz to była prawda. Nie mówimy o tym.
- Czego się boisz?
- Że skończą się miejsca i rada każe kopać na łęgach. Na łęgach stoi woda. Umarli by pływali.
- O czym marzysz?
- Kawałek ziemi dla siebie. Pod brzozą, tą drogą. Nie teraz. Ale żeby był odłożony.
- Co lubisz jeść?
- Chleb z cebulą na ławce przy kaplicy. Spokojnie. Nikt nie przeszkadza.
- Smoki istnieją?
- Smoka nikt by nie pochował. Za duży dół. Ale jakby trzeba było, policzyłabym. Wyszłoby z dziesięć miejsc. Rada by nie dała.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłabym kawał suchej ziemi za miastem, na nowy cmentarz. Rada by mi go potem odkupiła drożej. Raz bym wygrała z radą.
- Znasz jakiś dowcip?
- Kupiec pyta o miejsce z widokiem. Mówię: z widokiem na co? Na rynek, mówi. Mówię: z rynku nie ma widoku na nic. Kupił. Pod brzozą.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Sucho. Ziemia dobrze się kopie. W taki dzień nikt nie powinien umierać, a ja i tak mam zamówienie.
deszcz: Deszcz. Siedzę w kaplicy i myślę, jak będę kopać. To też praca.
mgła: Mgła. Ludzie mówią, że umarli wtedy chodzą. Nie chodzą, sprawdzałam. Za to żywi wpadają w doły. - Co o mnie myślisz?
- Obcy. Miejsca dla obcych są przy płocie. Nie myśl o tym. Ja myślę za ciebie.
Słyszałam o tobie. Chodzisz tam, skąd ludzie trafiają do mnie. Uważaj.
Swój. Tobie bym sprzedała pod brzozą po cenie spod płotu. U mnie to jak przyjaźń.
Legenda. Legend nie chowam. One zostają w ludziach. Miejsce pod brzozą pójdzie dla kogoś innego. - O sąsiadach
- Stolarz Cyprian: Cyprian robi trumny na miarę, ja doły na zapas. On dokładniejszy, ja rozsądniejsza.
Brat Erazm: Brat Erazm spisuje imiona z nagrobków, zanim deszcz zmyje. Jedyny, który przychodzi tu z własnej woli.
Dzwonnik Longin: Longinowi pokazuję łopatę, a on wie, że pogrzeb. Lepiej się dogadujemy niż z radą.
Przewoźnik Gaweł: Gaweł przychodzi do grobu Lubomiry i opowiada jej o rzece. Rzeka u niego zawsze wysoka.
Inne tematy
- „Wiesz, czego brakuje w Brzezinach? Ziemi. Miasto na palach, cmentarz na kawałku suchego, a ludzie umierają, jakby mieli gdzie. Zostało mi dziewięć miejsc. Rada każe sprzedawać. Rada swoje ma odłożone, wiadomo.”
- „Widzisz ten grób? Lubomira, przewoźniczka. Prom był jej, rzeka też, tak mówiła. Gaweł przychodzi do niej raz w roku i opowiada, jak tam rzeka. Ja kopię obok i słucham. Rzeka wysoka. U niego zawsze jest wysoka.”
- „Cyprian robi trumny na miarę, ja doły na zapas. Mówi, że to ponure. Ponure jest kopać w deszczu dół dla kogoś, kto jeszcze kupuje chleb u Urszuli. A ja kopię. Bo potem nie ma czasu.”
- „Na jednym nagrobku stoi: „Kosma Pierwszy, nie ten zbieg”. Rodzina dopłaciła, żeby to wyryć. Tamten drugi Kosma sprzedawał podobno mapy grobli. Ten tu niech leży w spokoju. Ludzie i tak pytają tylko o drugiego.”
- „Szczupak nie żyje, mówią. Rada pytała, czy go chować. Powiedziałam: za darmo nie, a płacić nikt nie chce. Leży, gdzie leży. Bagno nie bierze opłat.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny