Rzeźnik Zbysław
Nocą idzie gdzie indziej, w niedzielę na mszy.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Ha! Kiełbasa jak ta lala!”
- „Nie krzyczę, ja tak mówię!”
- „Mięso świeże, plotki jeszcze świeższe!”
Sprzedaje
Prośby
- Pieczeń dla Kotwicy (poziom 22)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Rzeźnik Zbysław kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Ha! Gość! Zbysław, rzeźnik, najgłośniejszy człowiek w Brzezinach, pytaj, kogo chcesz. Nie, nie krzyczę, ja tak mówię. Mięso, kiełbasa, kaszanka, a jak dobrze zapytasz, to i plotka do tego!”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Zbysław! Rzeźnik! Słyszysz mnie? Wszyscy mnie słyszą. To moja zaleta. Żona mówi, że jedyna.
- Czym się zajmujesz?
- Wół, wieprz, baran. Rano ubój, w południe kiełbasa, wieczorem Kotwica. Prosty plan. Zawsze się udaje.
- Co tu w okolicy?
- Rzeźnię postawili na skraju, bo ludzie nie chcą słyszeć. Słyszeć nie chcą, ale jeść chcą. Tak to jest z ludźmi.
- Masz rodzinę?
- Żona, czworo dzieci, dwa psy i obora. Obora najspokojniejsza. Nic dziwnego, że ktoś chce ją kupić.
- Czego się boisz?
- Ciszy! Jak cicho, to znaczy, że coś się stało. Albo że śpię. Ale wtedy chrapię, więc cicho nie jest.
- O czym marzysz?
- Wielkie wesele. Nie moje, ja już mam. Jakiekolwiek. Żebym mógł zrobić kiełbasy na trzysta osób i patrzeć, jak znikają.
- Co lubisz jeść?
- Kiełbasa. A czego się spodziewałeś, sałaty? Ha!
- Smoki istnieją?
- Smok! Ile by z niego było kiełbasy! Ale pewnie twardy. Stare mięso. Trzeba by długo moczyć.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłbym oborę obok mojej obory. Żeby mieć dwie. A jedną sprzedałbym temu grzecznemu za podwójną cenę. Ha!
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi wół do rzeźnika. Rzeźnik: na co pan czeka? Wół: na lepszą cenę. To pan jest kupiec, nie wół! Ha! … Nie? Bożena też się nie śmiała.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce! Mięso trzeba szybko sprzedać, bo się psuje, a jak szybko, to głośno!
deszcz: Deszcz! Wędzarnia dymi pod dachem, w rzeźni ciepło. Woły gryzą, ja nie.
mgła: Mgła! Mówią, że we mgle głosu nie słychać. Mojego słychać. Sprawdzałem. - Co o mnie myślisz?
- Nowa twarz! Witaj w Brzezinach! Głośniej niż ja nikt cię nie przywita!
Słyszałem o tobie! Ja wszystko słyszę, bo ludzie przy mnie krzyczą, żeby się przebić.
Swój! Swoich poznaję po tym, że nie zatykają uszu, jak mówię. Ty nie zatykasz. Szacunek!
O tobie opowiadam w Kotwicy. Głośno! Dlatego wszyscy wiedzą. - O sąsiadach
- Garbarz Dyzma: Dyzma dostaje ode mnie skóry, a ja od niego tylko zapach. Ludzie mylą, kto czym pachnie. Krzywda!
Młynarz Medard: Medard milczy za dwóch, ja gadam za dwóch. Bożena mówi, że razem robimy jednego normalnego.
Karczmarka Bożena: Bożena leje do pełna, a ja wypełniam karczmę głosem. Uczciwa wymiana.
Alchemiczka Pelagia: Pelagia pytała mnie o oborę. Nie o krowy, o ziemię. Wszyscy nagle pytają o ziemię. Co jest z tą ziemią?
Inne tematy
- „Wiesz, co mi się przytrafiło? Przyszedł taki jeden, grzeczny, w płaszczu, i chce kupić ziemię spod mojej obory. Nie oborę! Ziemię spod niej! Gnój z dwudziestu lat! Pytam: po co panu? Mówi: płacę więcej. I płaci więcej! Nie sprzedałem. Na razie. Ale się zastanawiam.”
- „Dyzma dostaje ode mnie skóry, a ja od niego tylko zapach. Ludzie myślą, że to ja śmierdzę! Ja pachnę krwią i dymem, to porządny zapach. Dyzma pachnie… Dyzmą. Jedynym takim w mieście.”
- „Wieczorem idę do Kotwicy. Siadam, zamawiam, opowiadam. Bożena mówi, że jak wchodzę, marynarze milkną, bo nikt mnie nie przekrzyczy. Ja mówię: to jest szacunek. Ona mówi: to jest głuchota.”
- „Medard, ten z młyna, siedzi ze mną w Kotwicy i milczy. Ja gadam za dwóch, on milczy za dwóch. Bożena mówi, że razem robimy jednego normalnego człowieka. Obraziłem się. Na głos.”
- „Ty! Z areny! Postawiłem na ciebie u Bożeny dwie kiełbasy i wygrałem cztery! Zjadłem wszystkie cztery, ze szczęścia. Żona mówi, że teraz muszę wygrać zakład o odchudzanie.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny
Pęto kiełbasy