Bankier Zachariasz
Tylko w dzień, w niedzielę na mszy, w deszcz chowa się pod dach.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Bezpieczne. Tylko nie tutaj.”
- „Jeden, dwa, trzy… dziewięć. Dobrze.”
- „Do odwołania.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Bankier Zachariasz kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Dzień dobry. Zachariasz, bank Brzezin. Tak, zamknięty. Do odwołania, jak pisze na kartce. Pieniądze są bezpieczne. Tylko nie tutaj. To znaczy, gdzie indziej. Bezpieczniej. Jeden, dwa, trzy… przepraszam, guziki. Mam dziewięć. Zawsze dziewięć.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Zachariasz. Bankier. Na razie bez banku, ale bankier to stan ducha.
- Czym się zajmujesz?
- Przechowywałem złoto ludzi i pożyczałem złoto ludziom. Teraz przechowuję cierpliwość. Swoją i cudzą.
- Co tu w okolicy?
- Brzeziny to miasto pieniądza. Pieniądz lubi spokój i cień. Jak każdy tutaj.
- Masz rodzinę?
- Żona. Co wieczór pyta, kiedy otworzę. Mówię: niedługo. Mówię to coraz ciszej.
- Czego się boisz?
- Pytań, na które odpowiedź jest w jakiejś księdze. I ludzi, którzy umieją czytać.
- O czym marzysz?
- Otworzyć rano drzwi i zobaczyć kolejkę ludzi, którzy przyszli coś wpłacić. A nie zapytać.
- Co lubisz jeść?
- Jem mało. Żołądek mi się zaciska. Czasem rosół. Rosół nie zadaje pytań.
- Smoki istnieją?
- Smok śpi na złocie, nikomu go nie pożycza i nikomu nie oddaje. Przynajmniej wiadomo, gdzie jest złoto. Zazdroszczę.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Nie wpłacaj do banku. To znaczy, wpłać, jak otworzymy. Na razie trzymaj przy sobie. Mocno.
- Znasz jakiś dowcip?
- Mieszczanin w banku: gdzie moje pieniądze? Bankier: pracują. A kiedy wrócą z pracy? Śmieszne, prawda? Ha. Ha. Jeden, dwa…
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Ładnie. Ludzie spacerują przed bankiem i zaglądają w okna. Wolałbym deszcz.
deszcz: Deszcz. Nikt nie przychodzi pytać. Lubię deszcz. Dziwne, prawda?
mgła: We mgle nikt mnie nie widzi przed drzwiami. Mogę na chwilę przestać się uśmiechać. - Co o mnie myślisz?
- Nie znam cię. Ale pieniądze masz bezpieczne. Przy sobie. Bardzo dobrze.
Słyszałem o tobie. Podobno umiesz pytać. Proszę, nie przy mnie.
Lubię cię. Naprawdę. Tylko nie pytaj o bank, dobrze? Pogadajmy o pogodzie.
O tobie mówi całe miasto. Wolałbym, żeby mówiło o mnie. To znaczy, nie wolałbym. Wcale. - O sąsiadach
- Rajca Hieronim: Rajca to porządny człowiek. Mówię to codziennie, żeby nie zapomnieć.
Archiwista Prot: Prot jest głuchy. Mam nadzieję.
Sukienniczka Weronika: Weronika przychodzi co tydzień i pyta, kiedy otworzę. Punktualnie. Jak czynsz.
Kupiec Wróbel: Wróbel nigdy nie trzymał złota w banku. Mądry człowiek. Za mądry.
Inne tematy
- „Rajca Hieronim to porządny człowiek. Mówię to codziennie, żeby nie zapomnieć. Porządny. Bardzo. Jeden, dwa, trzy guziki… Wszystkie na miejscu. Dobrze.”
- „Co dzień ktoś pyta, kiedy otworzę. Ludmiła pytała, Hilary pytał, Weronika pyta co tydzień, punktualnie. Mówię, że jak rada pozwoli. Pytają, czemu rada. Mówię, że tak stoi w umowie. Nikt nie pyta, w jakiej umowie. Ty też nie pytaj.”
- „Archiwum w ratuszu to piękne miejsce. Spokojne. Prot jest głuchy, wiesz? Zupełnie głuchy. Mam nadzieję. To znaczy, mam nadzieję, że mu to nie przeszkadza. Ta głuchota.”
- „Orkowie pokonani pod Mszarem, słyszałem. Doskonale. Spokój to dobre wieści dla banku. W spokoju ludzie chcą oddać złoto na przechowanie. Wtedy trzeba mieć gdzie je przechować. Mamy. Oczywiście, że mamy.”
- „Most stoi i kupcy z Mszaru pytają o pożyczki na wozy. Pożyczki. U mnie. Teraz. Jeden, dwa, trzy… Przepraszam. Odsyłam ich do Ambrożego. U was pożycza, słyszałem. Drogo, ale przynajmniej ma z czego.”
- „Pyta pan o bank? Wszyscy pytają. Dobrze, powiem, jeden, dwa, trzy… dziewięć guzików, wszystkie. Złoto banku leży w skarbcu pod ratuszem. Bezpieczne. Policzone. Liczyłem je co wieczór, kupka po kupce. A jednego ranka zszedłem i kupki leżały inaczej. Ktoś liczył za mną. W nocy. I wpisał do mojej księgi, obok moich liczb, swoje liczby, cudzą ręką. Zgadzały się. Co do grosza. Rozumiesz? Ktoś wie dokładnie, ile mamy. Bank, w którym ktoś drugi liczy nocą, to nie bank, to spiżarnia z dziurą. Zamknąłem. Do odwołania.”
- „Bank otwarty! Od wczoraj! Kolejka od rana, Weronika pierwsza, punktualnie, jak czynsz. Skarb Rogalów leży w skarbcu, policzony trzy razy: ja, rajca i ja jeszcze raz. Rogal mówi, że to kradzież z urzędu. Może. Ale z urzędu to przynajmniej legalnie. Dziś rano policzyłem guziki. Dziewięć. Nie musiałem liczyć drugi raz. Pierwszy raz od roku.”
- „Skarb Rogalów poszedł gdzie indziej, słyszałem. Trudno. Rada dała mi tyle, żebym otworzył, i ani grosza więcej. Bank stoi, wpłaty przyjmuję, wypłaty wydaję. Procent płacę połowę tego, co bym chciał. Z pustego skarbca to i tak dużo. Jeden, dwa, trzy… dziewięć. Przynajmniej guziki mam wszystkie.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny