Skarbnik
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Nie gwiżdż.”
- „Księga się zgadza. Prawie.”
- „Raz, dwa… trzy? Trzy.”
- „Żupa słucha.”
- „Siadaj na kamieniu, nie na ławie.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Skarbnik kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Trzy rzeczy wiem o tobie, zanim otworzysz usta. Ile kroków zrobiłeś od zawału: wiem. Ile razy się potknąłeś: wiem. Czy gwizdałeś: nie gwizdałeś. Dobrze. Siadaj na kamieniu, nie na mojej ławie. Mówią na mnie Skarbnik. Byłem górnikiem, zanim stałem się tym, czym jestem. Lampa została ta sama.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Skarbnik. Górnik, który został. Liczę.
- Czym się zajmujesz?
- Liczę kroki, bryły, kryształy, oddechy. Kto wziął, kto oddał, kto gwizdał. Księga musi się zgadzać. Jak się nie zgadza, wyrównuję.
- Co tu w okolicy?
- Żupa ma pięć pięter, od wyrobiska do dna, sto czterdzieści sześć chodników i jedenaście tysięcy kasztów. Dwa tysiące trzysta stoi jeszcze dobrze. Reszta czeka.
- Masz rodzinę?
- Córka. Jedna. Liczę ją co rano. Jedna.
- Czego się boisz?
- Zera. Liczby, po której nie ma już czego liczyć.
- O czym marzysz?
- Żeby się zgadzało. Raz. Wszystko, co wzięte, z wszystkim, co oddane. Nie zgadza się od dnia, kiedy pierwszy człowiek wbił tu kilof.
- Co lubisz jeść?
- Jadłem kiedyś chleb z cebulą na dnie szybu. Cztery kęsy. Piątego nie było, bo przyszła zmiana. Pamiętam.
- Smoki istnieją?
- Smok pilnuje skarbu, ja rachunku. Smok może złodzieja zjeść. Ja mogę mu policzyć.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Worek złota waży tyle, ile ludzie zrobią, żeby go mieć. Zwykle więcej niż sam worek. Zostaw go, gdzie leży.
- Znasz jakiś dowcip?
- Ilu żupników trzeba, żeby zalać kopalnię? Jednego. Ilu górników, żeby ją wypompować? Wszystkich, przez sto lat. Śmieszne? Mnie od czterdziestu lat bardzo.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Na górze słońce. Czuję przez skałę. Kryształy pękają cieniej, jak na górze ciepło. Trzy pęknięcia na godzinę więcej.
deszcz: Deszcz. Za siedem dni woda dojdzie do Poprzeczni. Policzyłem krople. Nie powiem ile, bo nie uwierzysz.
mgła: Mgły nie liczę. Mgła to woda, która nie umie się zdecydować. - Co o mnie myślisz?
- Obcy. Kroki liczę od zawału. Dużo ich.
Słyszałem cię. Żupa słucha, ja też.
Lekki jesteś. Na razie.
Twoje imię jest w księdze, na stronie, której nie otwieram często. To dobra strona. - Co słychać?
- Dziś w żupie trzy kroki za dużo. Twoje.
Pukacz z zachodniej ściany przestał pukać. Liczę dlaczego.
Czwarty kryształ z groty. Zapisałem.
Raz… dwa… Myli mi się. Nigdy mi się nie myliło. - O sąsiadach
- Biała Pani: Córka. Chce na słońce. Nie.
Pokutnik Bartłomiej: Pokutnik. Wypala czterdzieści lat. Dziewiętnastu. Rachunek otwarty.
Przewoźnik Józef: Przewoźnik. Został dla brata. Takich liczę dwa razy.
Starsza Marianna: Starsza schronu. Liczy sól po szczyptach. Dobrze liczy. Jednej liczby nie zna.
Kopacz Szczepan: Kopacz od chodnika. Co trzy dni wynosi rację za kamień. Księga to zna. On też.
Koniuch Maciej: Koniuch. Jego koń słyszy strop lepiej niż on. Dobrze, że słucha konia.
Inne tematy
- „Przyszedłeś. Liczyłem kroki od skarbca: tysiąc dwieście jedenaście, ciężkich, bo złoto ciąży. Otworzyłeś drzwi żupnika. Woda idzie do schronu, słyszę, jak dzieci przenoszą grzyby. Policzyłem też kryształy w twoim worku i pukaczy, którzy pukają, i tych, którzy przestali. Wszystko jest w księdze. Teraz sąd. Patrz w lampę. W lampie widać, ile ważysz.”
- „Lekki jesteś. Lżejszy, niż myślałem. Weź mój kaganek. Pali się bez oliwy tak długo, jak ten, kto go niesie, nie bierze więcej, niż trzeba. Szyb Ocalałych jest przy schronie, za studnią, tam gdzie ciągnie z góry. Zaklinowałem go dawno, kiedy przyszli orkowie, żeby nie zeszli. Teraz go odmykam. Idź od dołu, drabinami, aż poczujesz trawę. Wyprowadź ich albo nie, to już nie moja księga. Moja się zgadza.”
- „Przegrałem. Pierwszy raz od… nie pamiętam. Liczby mi się mylą. Bierz, co chcesz, nikt cię już nie zatrzyma. Szyb jest otwarty, bo ten, kto go pilnował, leży na ziemi. Tylko wiedz: księga dalej jest. Nie ja ją piszę. Ja tylko czytałem na głos. Teraz będziesz czytać sam. I nikt ci nie sypnie żwirem w plecy, zanim spadnie strop.”
- „Zagadka. Co rośnie, kiedy się bierze, i maleje, kiedy się daje? Nie, nie złoto. Złoto się tylko przenosi. Dług. Pod ziemią wszystko jest długiem. Sól, którą bierzesz, ziemia dała ci na kredyt. Ja pilnuję ksiąg.”
- „Pod ziemią się nie gwiżdże. Nie rzuca się kamieniami. Nie zakrywa się głowy, kiedy ktoś mówi. Gwizd budzi to, co śpi w ścianie. Kamień rzucony w ciemność zawsze w kogoś trafi. Kto zakrywa głowę, ten nie chce słyszeć. Trzy zasady. Ludzie łamią czwartą, której nie mówię: biorą więcej, niż mogą unieść.”
- „Pukacze to moje dzieci od kamienia. Mali, siwi, pukają w ścianę, kiedy strop chce spaść. Trzy razy: uciekaj. Raz: tu żyła. Kto zabija pukacza, bo się go boi, zabija swoje ostrzeżenie. Potem strop spada i ludzie mówią: nieszczęście. Nie. To rachunek.”
- „Żupnik. Pięć lat dzierżawy. On liczył na tygodnie, ja liczę na wieki. Kazał kopać tam, gdzie pukali. Dziewiętnastu zostało w Poprzeczni. Jego wśród nich nie było, siedział na górze przy kasie. Jego złoto dalej leży za wodą. Wiesz, czemu go nie zabrałem? Bo złoto to pułapka na następnego.”
- „Córka chce na słońce. Ty byś puścił? Pomyśl. Kryształ w cieple pęka. Rósł cierpliwie sto lat, a w jedno południe się rozsypie. Liczę ją rano, zanim zapalę lampę. Jedna. Chcę, żeby zawsze wychodziła jedna.”
Kategorie: Mieszkańcy · Żupa