Strona gryGraj ▸

Koniuch Maciej

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Sprawy, które zaczyna

Rozmowa

Spoiler: co mówi Koniuch Maciej kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Cicho, nie strasz go. Spokojnie, Siwek, swój. Maciej, koniuch. A to Siwek. Jedenaście lat, a w życiu nie widział słońca, bo urodził się tu, w starej stajni górników. Matka, Kasztanka, przeszła z nami chodnikiem w noc ucieczki, z brzuchem jak beczka. Dwa tygodnie później był Siwek. Kasztanki dawno nie ma. Siwek jest. Ja też.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Maciej, koniuch. Za młodu woziłem sól z Mszaru na wschód, potem zboże do Brzezin, wozem, z Kasztanką. Orkowie wzięli nas z drogi oboje. Teraz pilnuję Siwka. Koniuch zawsze przy koniu, choćby pod ziemią.
Czym się zajmujesz?
Karmię, poję, czyszczę, podkuwam. Siwek chodzi co rano w kieracie, wyciąga bryły z dolnej komory, a ja idę obok. Konia nie zostawia się samego w kółku. Głupieje.
Co tu w okolicy?
Komory wielkie jak kościół, kaszty, rzeźby z soli. W chodnikach pająki wielkie jak koło od wozu. I dziwożony, tam dalej. Siwek ich nie lubi. Ja też nie.
Masz rodzinę?
Siwek. Żony nie miałem, bo kto by chciał koniucha, co pachnie stajnią. Kasztanka była mi jak żona, tylko nie gadała. Dobra była.
Czego się boisz?
Że Siwkowi zbieleje drugie oko. I zmory. Wiem, śmiejesz się. Nie widziałeś tej grzywy rano.
O czym marzysz?
Wyprowadzić Siwka na łąkę za wschodnią bramą. Usiąść w trawie i patrzeć, jak się pasie. Tylko tyle. Mógłbym tak siedzieć do śmierci.
Co lubisz jeść?
Chleb z masłem i cebulą, na koźle, w drodze, z Kasztanką przed sobą. Najlepszy obiad świata.
Smoki istnieją?
Dziadek mówił, że konie czują smoka z daleka. Siwek nic nie czuje. Albo nie ma smoków, albo Siwek nic nie czuje. Wolę to pierwsze.
Co zrobisz z workiem złota?
Kupiłbym Siwkowi łąkę. Swoją, z płotem i z drzewem, żeby miał cień, bo pewnie od razu słońca nie zniesie.
Znasz jakiś dowcip?
Przychodzi koń do karczmy. Karczmarz pyta: czemu taka długa mina? A koń: bo taka mi urosła. Siwek się nie śmieje. Słyszał już.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce na górze? Łąki pachną. Nie mów Siwkowi, będzie strzygł uszami cały dzień.
deszcz: W deszcz Kasztanka stawała i nie szła dalej. Mądry koń. Ja szedłem i mokłem. Głupi koniuch.
mgła: We mgle konie idą lepiej niż ludzie, mają nos. W taką mgłę nas wzięli. Kasztanka czuła orków i stanęła. Nie posłuchałem jej.
Co o mnie myślisz?
Obcy. Nie podchodź od tyłu, Siwek kopie.
Słyszałem o tobie. Siwek cię obwąchał i nie kichnął. Dobry znak.
Ufam ci. Siwek też. Ja w tej kolejności, on w odwrotnej.
O tobie gadają jak o kimś, kto przeprowadzi konia przez ucho igielne. Może przeprowadzisz Siwka przez szyb?
Co słychać?
Rano znowu mokry. I supełki w grzywie, równiutkie. Zmora, mówię ci.
Siwek śpi spokojnie. Grzywa gładka. Coś się skończyło.
Pająk przeszedł chodnikiem koło stajni. Siwek tupnął i poszedł. Pająk, nie Siwek.
O sąsiadach
Ula: Ula przychodzi rano, zaspana, ze słomą we włosach. Dobre dziecko. Siwek kładzie jej łeb na ramieniu, mnie nigdy.
Zielarka Bożydara: Bożydara bierze nawóz na grzyby. Grzyby z nawozu Siwka. Jem je. Lepiej nie myśleć.
Strażnik Gniewko: Gniewko nie chciał wpuścić Kasztanki do schronu. Wpuścił, jak mu dmuchnęła w twarz przez kratę. Od tamtej pory lubi konie, tylko się nie przyznaje.
Starsza Marianna: Starsza liczy też siano. Którego nie ma. Liczy słomę z grzybni i mówi na nią siano. Dobra kobieta.
Kopacz Szczepan: Szczepan dawał Siwkowi lizać swoją sól, jak był źrebakiem. Teraz już nie daje. Siwek dalej szuka go nosem.
Tomek: Chłopak Szczepana głaszcze Siwka, jakby się bał, że koń zniknie. Siwek stoi spokojnie. Wie, kogo trzeba przeczekać.
Kupiec Bolko: Bolko z Mszaru? Brał ode mnie sól prosto z wozu i targował się o każdy worek, jakby to była jego krew. Żyje jeszcze? To pewnie dalej się targuje.
Strażnik Wit: Wit przy bramie sprawdzał mi wóz i zawsze dawał Kasztance jabłko. Po koniu poznaje się człowieka. Wit dobry.

Inne tematy

  • „Siwek nie wie, co to słońce. Jak mu opowiadam, strzyże uszami, ale to od głosu, nie od słów. Koń potrzebuje nieba. Na dole konie ślepną po latach, oczy im bieleją od soli i ciemności. Siwkowi już bieleje lewe. Chciałbym, żeby raz zobaczył trawę, zanim zbieleje mu prawe. Tylko którędy? Na górze orkowie, a stary szyb zamknięty, odkąd pamiętam.”
  • „Coś się dzieje. Rano Siwek stoi spocony, jakby całą noc chodził w kieracie, a grzywa poplątana w supełki, małe i równe, jakby ktoś zaplatał palcami. Zmora. Babka mówiła, że zmora jeździ nocą na koniach i plecie im grzywy. Powiesiłem podkowę nad wejściem, posypałem próg solą. Nic. Rano dalej mokry. Jak czuwam, nic nie przychodzi. Jak przysnę, przychodzi.”
  • „Siwek stał na polu jak wryty. Drżał cały, od kopyt do uszu, a ja myślałem, że padnie. A potem położył się w trawie i tarzał jak źrebak, nogami do góry. Jedenaście lat, stary koń, a jak źrebak. Siedziałem obok i płakałem jak baba. Nie mów nikomu. Albo mów. Niech wiedzą, że koń widział słońce.”
  • „Zmora przestała przychodzić. Siwek śpi w nocy jak zabity, grzywa gładka. Podkowę zdjąłem. Może zmora też chciała słońca i dostała. Głupio gadam? Pewnie. Ale coś tu było i już nie ma.”
  • „Kierat stawiali górnicy z Mszaru, jeszcze zanim żupę zalało. Wał z dębu, bęben, lina w dół. Siwek chodzi w nim co rano i wyciąga bryły z dolnej komory, na kaszty i na wymianę. Kasztanka chodziła osiem lat w orkowym kieracie, przy wyrobisku, w kółko. Siwek chodzi w naszym. Też w kółko. Ale nasz przynajmniej ma po co.”
  • „Kaszty, te drewniane skrzynie pod stropem, stawiali górnicy, jak żupa jeszcze była nasza. Czterdzieści lat stoją. Drewno w soli się nie psuje, sól trzyma je jak śledzia w beczce. Ale jak strop zatrzeszczy, Siwek staje dęba pierwszy. Konie słyszą żupę lepiej od ludzi. I lepiej od Skarbnika, tak myślę, tylko mu nie mów.”
  • „Ula przychodzi co rano karmić Siwka. Zawsze zaspana jak suseł i ze słomą we włosach. Dobre dziecko. Siwek kładzie jej łeb na ramieniu. Mnie nigdy nie kładzie. Ja jestem od podkuwania.”
  • „Nocą siedzę w stajni na wiadrze i pilnuję. Oczy się kleją. Jak się kleją, to gadam do Siwka o Mszarze, o drodze do Brzezin, o łące za wschodnią bramą, gdzie pasłem Kasztankę. Siwek słucha. A rano i tak mokry.”
Kategorie: Mieszkańcy · Żupa