Strażnik Gniewko
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Nie stój w rowku.”
- „Liczę.”
- „Za tobą zamykam.”
- „Orkowie idą? Nie? Dobrze.”
Prośby
- Zbuntowani górnicy (poziom 28)
Sprawy, które zaczyna
Rozmowa
Spoiler: co mówi Strażnik Gniewko kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Stój. Nie podchodź do kraty, gadaj stamtąd. Kto ty? Skąd? Orkowie idą za tobą? Nie oglądaj się, patrz na mnie. Słyszę cię od czterdziestu kroków, a od dwudziestu wiem, że nie jesteś orkiem, bo orkowie nie chodzą tak cicho. Gniewko. Krata jest moja. Co za kratą, nie twoje.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Gniewko. Krata. Kamień. W tej kolejności.
- Czym się zajmujesz?
- Stoję przy kamieniu i słucham. Kto idzie, ilu ich, czy niesie żelazo. Swój, to odtaczam. Nie swój, nie odtaczam. Prosta robota, tylko nie wolno przy niej zasnąć. Jedenaście lat nie zasnąłem. Prawie.
- Co tu w okolicy?
- Za kamieniem wyrobisko i orkowie. Przed kamieniem my. Pod nami żupa, i niech tam zostanie. Ja się od kamienia nie ruszam, to okolica mnie nie obchodzi.
- Masz rodzinę?
- Córka, Ula. Żona była, Jadwiga. Sól weszła jej w płuca, trzy zimy temu. Ula ma jej oczy. Jak na mnie patrzy, pilnuję się, żeby nie spuścić wzroku pierwszy.
- Czego się boisz?
- Że przyjdą od strony, od której nie słucham. A słucham tylko od jednej. Rozumiesz kłopot.
- O czym marzysz?
- Przespać noc. Całą. Bez kraty, bez liczenia pochodni. Pewnie bym się obudził w strachu, że przespałem. Ale chcę spróbować.
- Co lubisz jeść?
- Grzyby Bożydary, smażone na łoju, jak jest łój. Nie ma łoju. To grzyby. Na górze jadłem kiedyś kiełbasę. Nie myślę o tym.
- Smoki istnieją?
- Nie wiem. Orków widziałem. Potworów starczy mi na całe życie.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Nowa krata, żelazna, nie z miedzi. I drugi strażnik, żebym mógł się wysikać bez liczenia kroków.
- Znasz jakiś dowcip?
- Ork pyta orka: czemu ten kamień się nie toczy? Drugi: bo ktoś z tamtej strony trzyma. Pierwszy: a kto? Drugi: Gniewko. Pierwszy: to chodźmy stąd. Opowiadam to sobie w nocy. Mnie śmieszy.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Tu codziennie sucho i zimno. Jak na górze słońce, orkowie mniej łażą po wyrobisku. Lubią cień, jak każda zaraza.
deszcz: Na górze leje? Poznam po tym, że woda w studni smakuje mniej słono. Deszcz schodzi przez skałę z tydzień. Pijemy wasz deszcz z zeszłego tygodnia.
mgła: Mgła? Pod ziemią mgła jest wtedy, jak Bożydara suszy grzyby. Nic nie widać na trzy kroki i śmierdzi. - Co o mnie myślisz?
- Obcy. Stań tam, gdzie widzę ręce.
Słyszałem o tobie od Marianny. Ręce dalej trzymaj, gdzie widzę.
Swój jesteś. Za tobą też zamykam, tylko wolniej.
O tobie gadają przy studni. Ula pyta, czy na górze wszyscy są tacy jak ty. Mówię, że nie. Że ty jesteś jeden. - Co słychać?
- Sześć pochodni dziś na wyrobisku. Liczyłem dwa razy.
Na wyrobisku cicho. Za cicho. Dalej słucham.
Florian znowu kuje za głośno. Mówiłem mu.
Ula pytała, czy kamień ma imię. Nie ma. Teraz ma. Burek. - O sąsiadach
- Starsza Marianna: Starsza. Postawiła mnie przy kamieniu, bo się boję. Mądra kobieta. Ja bym siebie nie postawił.
Kopacz Szczepan: Szczepan wymyślił ten kamień. I wychodzi za niego najczęściej ze wszystkich. Liczę. Nic nie mówię.
Kowal Florian: Kowal z Brzezin. Gada o pieniądzach, jakby ktoś tu je miał. Ale kratę ukuł dobrą.
Ula: Moja. Nie wiem, czyja bardziej, moja czy tej ciemności. Pracuję nad tym.
Zielarka Bożydara: Leczy, kłóci się, leczy dalej. Ja bym się nie kłócił. Ale ja nie leczę.
Koniuch Maciej: Koniuch. Gada do konia. Koń przynajmniej nie gada do niego. Rzadkie szczęście.
Tomek: Chłopak z klatki. Liczyłem go przy kamieniu dwa razy. Wyszedł jeden. Dobrze.
Strażnik Wit: Wit z Mszaru? Pamiętam go z bramy, chudy był, wąsy dopiero mu rosły. Dalej stoi? To dobrze. Ktoś po naszej stronie też stoi.
Strażnik Jarek: Jarek? Ten mały od Olka? Kuszę trzymał krzywo. Teraz pewnie prosto. Ludzie się uczą, jak nie umierają.
Inne tematy
- „Dobra. Słuchałem, jak oddychasz. Kto kłamie, oddycha za równo. Ty sapiesz jak ktoś, kto zszedł za dużo schodów. Odtaczam. Kamień waży tyle co sześciu chłopa, nie stój w rowku, bo ci zmiażdży palce, a palców tu nie mamy na zbyciu. Wchodź. Za tobą zamykam. Zawsze zamykam.”
- „Powiem ci coś, bo jesteś z zewnątrz i nie masz tu kumów. Każdy, kto wychodzi za kamień, wychodzi przeze mnie. Liczę. Florian raz w miesiącu, po rudę. Bożydara co tydzień, po dzikie grzyby. Szczepan co trzy dni. Zawsze z pełną torbą, wraca z pustą. Mówi, że nosi sól na kaszty. Kaszty stoją czterdzieści lat i nikt ich solą nie podpiera. Ja nic nie mówię. Ja liczę.”
- „Kratę kuł Florian, z miedzi, bo żelaza nie było. Miedź się gnie. Dlatego stoję. Krata jest po to, żeby ork się zastanowił, a ja jestem po to, żeby nie zdążył skończyć.”
- „Wiesz, czemu kamień, a nie drzwi? Drzwi się wyważa. Kamienia z tamtej strony nie ruszysz, nie ma za co złapać. Z tej strony pięciu ludzi i drąg. Wymyślił to Szczepan. Mądry chłop. Czasem za mądry.”
- „Ula to moja córka. Urodziła się za tym kamieniem i nigdy nie była po drugiej stronie. Dobrze, po drugiej stronie są klatki. Matka umarła jej trzy zimy temu, sól weszła w płuca. Ula śpi u Marianny, a ja tutaj. Ktoś musi.”
- „Noc. Pod ziemią poznaje się ją po tym, że Marianna gasi kaganki w izbach i zostawia jeden, mój. Orkowie chodzą wtedy po wyrobisku z pochodniami. Liczę światła przez szparę pod kamieniem. Dziś sześć. Wczoraj siedem. Ten siódmy mnie gryzie.”
- „Siedmioro nowych przeszło przez mój kamień. Liczyłem dwa razy, bo za pierwszym ręce mi się trzęsły. Tomek Szczepana szedł ostatni i obejrzał się na klatkę. Nie wiem, czemu się obejrzał. Ja bym nie patrzył.”
- „Woda przyszła do dolnych izb. Po kostki, potem po łydki. Wynieśliśmy grzyby i dzieci. Marianna mówi, że żupa oddycha. Ja wiem, że ktoś na dole otworzył coś, czego nie powinien. Nie pytam kto. Patrzę ci na buty.”
- „Wit przyszedł do mnie pierwszego wieczoru i zapytał, czy wezmę wschodnią bramę. Pusta, mówi, odkąd Olek. Powiedziałem, że pomyślę. Myślę trzeci dzień. Wiesz, co jest najgorsze na górze? Że nie ma kraty. Wszystko widać ze wszystkich stron.”
- „Zostajemy. Kamień dalej toczę, krata dalej moja. Tylko teraz ktoś chodzi też w drugą stronę: szybem w górę z solą, szybem w dół z chlebem. Liczę worki. Worki liczę chętniej niż pochodnie.”
Kategorie: Mieszkańcy · Żupa