Strona gryGraj ▸

Kowal Florian

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Sprzedaje

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Kowal Florian kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Uważaj na kamień, to nie stół, to warsztat. Florian. Kowal z Brzezin, a teraz kowal spod Mszaru, bo tak wyszło. Wziął mnie orkowy patrol z grobli, jak niosłem Wróblowi nowe odważniki. Odważniki zabrali. Mnie też. Wyszło na to, że byłem wart tyle co worek mosiądzu.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Florian, kowal z Brzezin. Z cechu, z dyplomem, który został w kantorze u Wróbla, bo trzymał go w zastawie za odważniki.
Czym się zajmujesz?
Kuję na zimno, z miedzi, na kamieniu z dziurami. Gwoździe, nity, groty, zawiasy. W Brzezinach wziąłbym za to trzy razy tyle co tu. Tu nie biorę nic. Pierwszy raz w życiu robię za darmo i robię najlepiej.
Co tu w okolicy?
Sól, sól i sól. W Brzezinach sól stoi w workach na nabrzeżu i płaci cło. Tu sól jest ścianą, podłogą i obiadem. Jakby kupiec zamieszkał we własnym towarze.
Masz rodzinę?
Żona w Brzezinach, Dobrosława, i dwóch synów, czeladników. Starszy miał czternaście, jak mnie wzięli. Teraz pewnie ma swój warsztat i moje młotki. Dobrze. Młotki muszą pracować.
Czego się boisz?
Że wyjdę, a w Brzezinach wszystko podrożało, a ja liczę w starych cenach. Żartuję. Boję się, że nikt na mnie nie czeka. To nie żart.
O czym marzysz?
Kuźnia z ogniem. Prawdziwym, z miechem i węglem. Żeby żelazo świeciło na czerwono. Tu wszystko jest szare. Nawet ja.
Co lubisz jeść?
Pierogi z kapustą z karczmy przy nabrzeżu. Trzy grosze talerz, uczciwie. Tu za grzyby nie płacę nic, a i tak są za drogie.
Smoki istnieją?
W Brzezinach kupcy sprzedają smocze łuski na amulety. Połowa to rybia łuska, malowana. W smoki wierzę tak jak w te amulety.
Co zrobisz z workiem złota?
Odkupiłbym dyplom od Wróbla. A potem kupiłbym mu nową wagę, uczciwą, i patrzył, jak mu się twarz wydłuża przy pierwszym ważeniu.
Znasz jakiś dowcip?
Ile kosztuje w Brzezinach powietrze? Zależy, kto oddycha. Kupiec płaci mniej, bo ma swoją wagę.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce na górze? W Brzezinach w słońce jest targ i ceny skaczą. Tu ceny stoją. Bo cen nie ma.
deszcz: W deszcz kupcy w Brzezinach podnoszą cenę płaszczy. Tu nie pada, a i tak wszyscy chodzą zgarbieni.
mgła: Mgła nad groblą. W taką mnie wzięli. Dobrze, że tu jej nie ma.
Co o mnie myślisz?
Obcy z góry. Masz coś na wymianę? Nie? Szkoda. Pogadać możemy za darmo.
Słyszałem o tobie. Mówią, że uczciwy. Uczciwość to towar, którego w Brzezinach nikt nie umie wycenić.
Ufam ci. Pożyczyłbym ci młotek. Ja nikomu nie pożyczam młotka.
Mówią o tobie przy studni jak o kimś z cechu. U mnie to największa pochwała, przyzwyczajaj się.
Co słychać?
Wykułem dziś sto gwoździ. Policzyłem. Gniewko też policzył. Wyszło nam po równo, dziwnie przyjemne.
Kończy się ruda. Idę za kamień, piętro w dół, jak Gniewko puści.
Uczę Tomka. Bije mocno i krzywo. Jak ojciec.
Żelazo zjechało szybem. Prawdziwe. Pachnie poniedziałkiem.
O sąsiadach
Strażnik Gniewko: Gniewko stoi przy kracie, którą ja ukułem. Krata dobra, Gniewko lepszy. Krata się gnie, on nie.
Zielarka Bożydara: Smaruje mnie maścią, która śmierdzi jak garbarnia. Działa. W Brzezinach sprzedawałaby ją po złotym.
Starsza Marianna: Starsza liczy lepiej niż ratusz w Brzezinach. I nikt jej nie przekupi, bo nie ma czym.
Kopacz Szczepan: Szczepan wynosi sól za kamień. Gniewko liczy, ja nie pytam. W Brzezinach się nie pyta, dokąd idzie towar. Tylko że tu to nie Brzeziny.
Ula: Ula mówi, że jestem żaba, bo mam ręce zielone od miedzi. Dziecko ma oko do koloru. Byłaby z niej farbiarka.
Tomek: Tomek bije młotkiem mocno i krzywo, jak ojciec kilofem. Za dwa lata będzie z niego kowal. Może nawet z cechu.
Kowal Wojciech: Kowal z Mszaru. Kuje porządnie, mówią. Jak wyjdę, napijemy się, a potem pokłócimy o hartowanie. Tak się poznają kowale.
Kupiec Wróbel: Wróbel. Mój klient, mój wierzyciel i jedyny człowiek, przez którego tu jestem. Waga, którą mu kułem, kłamie na jego korzyść. Na moją prośbę? Nie. Na jego.
Kupiec Wróbel: Wróbel w łaźni? W ręczniku też liczy. Znam go. Ręcznik waży mniej niż jego słowo, a to już coś.

Inne tematy

  • „Ten kamień z dziurami? Pięćdziesiąt siedem dziur, policzyłem, jak każdy, kto tu siada pierwszy raz. Stał w starej izbie górników, zanim przyszliśmy. Ktoś dawno temu formował na nim miedź na zimno: kładziesz blachę na dziurę, bijesz młotkiem i masz nit, gwóźdź, grot. Żelaza tu nie ma, węgla nie ma, ognia prawie nie ma, bo dym by nas zdradził. To kuję na zimno, jak tamten ktoś. Miedź jest cierpliwa. Ja się nauczyłem.”
  • „Wróbel kupuje sól od orków. W Brzezinach wszyscy to wiedzą i nikt nie wie, tak się tam handluje. A wiesz, kto mu kuł wagi do soli? Ja. Szalki z mosiądzu, belka z dębu, odważniki z jego znakiem. Teraz kopię sól, którą on waży na mojej wadze. Pięknie się złożyło. Jak wyjdę, przekuję mu tę wagę na dzwonek. Niech dzwoni za każdym razem, jak kłamie.”
  • „Grobla pod Brzezinami, nocą, po kolana w wodzie. Wróbel kazał nieść odważniki po ciemku, bo w dzień celnik by zapytał, czemu jego odważniki ważą mniej niż miejskie. No, teraz już wiesz. Orkowie szli tą samą groblą, z solą. Spotkaliśmy się w pół drogi. Oni mieli więcej rąk.”
  • „Bożydara smaruje mi ręce grzybową maścią i mówi, że od miedzi przewróciło mi się w głowie. Może. Maść śmierdzi gorzej niż garbarnia, a ręce goi. Jak w Brzezinach: im gorzej pachnie, tym drożej kosztuje.”
  • „Widziałem na wyrobisku orkowe kilofy z dobrego żelaza, ze znakiem kowala. Nie orkowa robota, orkowie kują jak w bęben. Ktoś z góry sprzedaje im żelazo, a oni dają je nam do ręki, żebyśmy im kopali sól. Kowal po kowalu poznaje. Ten ktoś kuje porządnie. Szkoda, że dla nich.”
  • „Nocą nie kuję. Dźwięk niesie się po soli jak po wodzie, Gniewko mówi, że słychać mnie aż na wyrobisku. To siedzę i ostrzę dłuta o kamień. Ciche zajęcie. Prawie jak modlitwa, tylko się do czegoś przydaje.”
  • „Siedmioro nowych, każdy ma ręce do roboty i nikt nie umie trzymać młotka. Uczę Tomka. Ma ręce ojca, kopacza: biją mocno i nie tam, gdzie trzeba. Za rok będzie z niego kowal. Za dwa dobry.”
  • „Zostajemy, a ja kuję na wymianę: miedziane gwoździe idą szybem w górę, żelazo z Mszaru w dół. Pierwszy raz od lat mam żelazo pod młotem. Pachnie jak Brzeziny w poniedziałek. Wróbel dowie się ostatni. W Brzezinach to najgorsze, co może spotkać kupca.”
  • „Wyszliśmy. Do Brzezin nie wracam, jeszcze nie. Wróbel przywitałby mnie w kantorze i zapytał, gdzie odważniki. Zostanę w Mszarze, przy kowadle, jeśli mnie zechcą. Ktoś musi wykuć porządną kratę na wschodnią bramę. Z żelaza.”
Kategorie: Mieszkańcy · Żupa