Zielarka Bożydara
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Nie depcz grzybni.”
- „Na rany sól, na głowę grzyby.”
- „Na serce nic nie mam.”
- „Rdzawych nie jeść!”
Sprzedaje
Prośby
- Zioła ze słońca (poziom 30)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Zielarka Bożydara kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Nie depcz, to grzybnia, nie błoto. Bożydara. Byłam zielarką na górze, ziół tu nie ma, to jestem grzybiarką na dole. Leczę solą i grzybami. Solą rany, grzybami głowę. Na serce nie mam nic, nie pytaj.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Bożydara. Zielarka bez ziół, grzybiarka, jak wolisz. Z Mszaru, spod samych bagien. Orkowie wzięli mnie z łąki, jak zbierałam rumianek. Rumianku tu nie ma.
- Czym się zajmujesz?
- Leczę. Rany solą, gorączkę grzybem, smutek gadaniem, bo na smutek grzyba nie mam. Hoduję grzybnię na nawozie od Siwka i pilnuję, żeby nikt nie zjadł tego, czego się nie je.
- Co tu w okolicy?
- Ciemno, sucho i słono. Rany się nie paskudzą, to dobrze. Ludzie psują się od środka, to źle. Pod ziemią wszystko ma drugą stronę.
- Masz rodzinę?
- Brat miał chatę pod bagnem w Mszarze. Pewnie dawno zapadła się w błoto, on razem z nią. Tu mam rodzinę z przydziału, czternaście głów, i każdą leczyłam choć raz.
- Czego się boisz?
- Gorączki, która chodzi od izby do izby. Pod ziemią nie ma gdzie odłożyć chorego. Raz przeszła przez schron w tydzień. Dwoje pochowaliśmy w soli. Sól ich trzyma. Wyglądają, jakby spali.
- O czym marzysz?
- Rumianek. Łąka rumianku i słońce na karku. I żeby przez cały dzień nikt nic ode mnie nie chciał.
- Co lubisz jeść?
- Grzyby, a co. Codziennie grzyby, od jedenastu lat. Kiedyś je lubiłam. Teraz to jak z mężem: nie lubię, ale nie umiem bez.
- Smoki istnieją?
- Nie wiem. Ale jak przyjdzie, to wiem, co mu przyłożę na oparzenia. Sól. Będzie wył.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłabym ziół z Mszaru za cały worek. Oddałabym złoto zielarce z góry, a ona mi pół ogródka, i byłabym bogatsza.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi Florian do zielarki: boli mnie głowa. Ja: od miedzi. On: nie, od Gniewka. Ja: na Gniewka lekarstwa nie ma. On: a na co jest? Ja: na Floriana. I dałam mu w łeb grzybem.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce na górze? Rumianek kwitnie. Nie mów mi o tym więcej.
deszcz: Po deszczu grzyby na górze wyłażą jak głupie. Moje rosną w ciemności, bez deszczu, z uporu.
mgła: W Mszarze gadali, że mgła z bagna przychodzi po ludzi. Tu przychodzi tylko gorączka. Wolałam mgłę. - Co o mnie myślisz?
- Nowy. Pokaż język. No pokaż, nie wstydź się. Zdrowy. Idź.
Słyszałam o tobie. Mówią, że pomagasz. Rany masz od pomagania? Siadaj, posolę.
Ufam ci. Dam ci maści na drogę, tej, co śmierdzi. Lepszej nie mam.
Gadają o tobie przy studni, jakbyś był lekiem na wszystko. Uważaj. Lek, którego wszyscy chcą, szybko się kończy. - Co słychać?
- Rdzawe grzyby znowu świecą. Ktoś je zjadł? Nie? To dobrze.
Florian przyszedł z oparzeniem od miedzi. Od miedzi na zimno! Talent.
Dolna grzybnia pod wodą. Przenoszę, co się da.
Woda w studni słodka. Ludzie przestali kaszleć tak często. - O sąsiadach
- Kopacz Szczepan: Szczepan chudnie, a racje dostaje pełne. Coś z nimi robi. Lekarka widzi, co widzi.
Ula: Ula ma rano obtarte kolana i końską sierść na spódnicy. Nic nie mówię. Dziecku pod ziemią trzeba jakiegoś nieba.
Starsza Marianna: Starsza daje mi dla chorych soli mniej, niż chcę. Zawsze o szczyptę. Kłócimy się. A chorzy i tak zdrowieją. Tego jej nie powiem.
Kowal Florian: Florian ma ręce zielone od miedzi i myśli czarne od Brzezin. Na ręce mam maść. Na Brzeziny nie mam.
Strażnik Gniewko: Mówiłam jego Jadwidze, żeby nie spała pod ścianą. Nie posłuchała. On mnie za to nie wini. Ja siebie tak.
Koniuch Maciej: Maciej nosi mi nawóz od Siwka i za każdym razem mówi, że ostatni raz. Od jedenastu lat ostatni raz.
Tomek: Smarowałam mu otarcia po łańcuchu. Piekło jak diabli, a on nawet nie syknął. Powiedziałam, że tu może krzyczeć. Nie umiał.
Zielarka Jagna: Jagna z Mszaru? Dziewczyną była, jak mnie wzięli, nosiła Wandzie kosz na zioła. Zielarka teraz, mówisz? Niech pamięta: rumianek zbiera się przed południem.
Kapłanka Ewa: Ewa dalej świeci w świątyni? Leczyłyśmy razem, ona modlitwą, ja zielem. Mówiła, że jedno bez drugiego nie działa. Teraz leczę bez modlitwy i działa. Nie mów jej.
Inne tematy
- „Wiesz, co się dzieje z człowiekiem bez soli? Najpierw boli głowa, potem łapią skurcze, potem patrzy w ścianę i nie pamięta, jak się nazywa. Pod ziemią sól to życie, dlatego Marianna liczy każdą szczyptę. A Szczepan chudnie. Dostaje rację jak wszyscy, a nie je jej, widzę, bo przy kopaniu łapią go skurcze w łydkach. Gdzie on podziewa swoją sól? Nie wiem. Ale tak chudnie ktoś, kto oddaje swoje komuś innemu.”
- „Grzybnię hoduję na nawozie od Siwka. Maciej znosi mi go w koszu z dołu i za każdym razem mówi, że to ostatni raz, bo śmierdzi. Grzybom pachnie. Ludziom nie, ale ludzie jedzą grzyby, a nie nawóz. Mniej więcej.”
- „Rana posypana solą piecze jak diabli, ale się nie paskudzi. Na górze ludzie by krzyczeli. Tu nikt nie krzyczy, bo krzyk niesie się chodnikami aż do orków. Ludzie cierpią po cichu. Wolałabym, żeby krzyczeli.”
- „Sól wchodzi w płuca. Po latach człowiek kaszle na sucho i pluje białym. Żona Gniewka tak odeszła. Mówiłam, żeby nie spała przy ścianie, gdzie najwięcej kuto. Spała, bo tam było najcieplej. Pod ziemią wszystko, co dobre, ma drugą stronę.”
- „Ula przychodzi do mnie rano z obtartymi kolanami i końską sierścią na spódnicy. Pytam skąd. Mówi, że przewróciła się w stajni, jak niosła Siwkowi grzyby. Siwek nie je grzybów. Nic nie mówię. Dziecku pod ziemią trzeba jakiegoś nieba, choćby na końskim grzbiecie.”
- „Nocą grzyby rosną najszybciej. Słychać, jak pękają kapelusze, takie ciche pyknięcie. Siadam przy grzybni i liczę pyknięcia. Gniewko liczy pochodnie, Marianna kreski, ja grzyby. Każdy tu ma swoje liczenie, żeby nie zwariować.”
- „Woda w studni czysta. Piłam pierwsza, bo jak trucizna, to niech trafi na tę, co umie leczyć. Trucizny nie było. Była zimna i słodka, jak ze studni na placu w Mszarze. Rozpłakałam się nad kubkiem. Marianna powiedziała, że marnuję sól.”
- „Woda zalała dolną grzybnię. Trzy lata hodowania, a teraz kapelusze pływają jak kaczki. Nie patrz tak, to nie ja otwierałam skarbiec. Złoto, mówią. Złota się nie je. Grzyby się je.”
- „Szczepan je. Wreszcie je całą rację, przy mnie, z Tomkiem obok, i łydki go nie łapią. Nie wiem, co się zmieniło. Ty chyba wiesz, bo uciekasz wzrokiem. Dobrze. Nie mów. Lekarce wystarczy, że widzi, jak ktoś zdrowieje.”
- „Teraz już wiem, gdzie szła sól Szczepana. Wszyscy wiedzą. Ludzie się od niego odsuwają przy studni. A ja mu daję podwójną rację, bo chudy jak trzonek. Marianna patrzy i nic nie mówi. Lekarka nie sądzi. Lekarka liczy żebra.”
Kategorie: Mieszkańcy · Żupa
Mikstura życia
Mikstura many