Strona gryGraj ▸

Biała Pani

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Rozmowa

Spoiler: co mówi Biała Pani kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Nie bój się, ja nie gaszę lamp. Gasną same, jak przechodzę, ze wstydu. Mówią na mnie Biała Pani. Ojciec mówi na mnie „córko” i nic więcej. Jestem z soli i z tego światła, co zostaje w krysztale, jak się zgasi świecę. Ty jesteś ciepły. Pachniesz górą.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Biała Pani. Córka Skarbnika. Z soli i ze światła, które zostaje w krysztale, jak się zgasi świecę.
Czym się zajmujesz?
Wyprowadzam zabłąkanych do szybu. Idę przed nimi jak lampa. Kiedy się odwracają, żeby podziękować, już mnie nie ma. Taka praca. Bez podziękowań.
Co tu w okolicy?
Groty kryształowe. Najpiękniejsze miejsce na świecie, mówi ojciec. Nie wiem. Nie widziałam innego. Dlatego chcę.
Masz rodzinę?
Ojciec. Matki nie miałam. Ojciec mówi, że urodziłam się z kryształu, który rósł sto lat w ciemności. Liczy mnie co rano. Zawsze wychodzi jedna.
Czego się boisz?
Że ojciec ma rację. Że na słońcu się rozsypię. I że nie będę żałować.
O czym marzysz?
Słońce. Jedno południe. Ciepło na twarzy, której nie mam. A potem niech będzie, co będzie.
Co lubisz jeść?
Nie jem. Ale lubię zapach chleba, który górnicy noszą w torbach. Pachnie górą. Ty też tak pachniesz.
Smoki istnieją?
Ojciec mówi, że smoki śpią na złocie, a on na soli. Mówi, że różnica jest taka, że sól się do czegoś przydaje.
Co zrobisz z workiem złota?
Złoto jest zawsze takie samo, dlatego ludzie go chcą. Ja wolę rzeczy, które się zmieniają. Jak twarze.
Znasz jakiś dowcip?
Zabłąkany górnik zobaczył mnie w grocie i pomyślał, że anioł. Zapytał, czy umarł. Powiedziałam: jeszcze nie, ale idziesz w złą stronę. Śmiał się całą drogę do szybu. To chyba był dowcip.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce na górze? Opowiedz mi. Jakie jest w dotyku?
deszcz: Deszcz to woda, która spada i się nie boi. Tutaj woda się sączy. Boi się wszystkiego.
mgła: Mgła. Górnicy mówili, że we mgle wygląda się jak ja, biało i niewyraźnie. Może na górze bym nie odstawała.
Co o mnie myślisz?
Ciepły. Obcy. Nie bój się mnie.
Słyszałam, jak przechodzisz przez groty. Ostrożnie, kryształy to lubią.
Ufam ci. Gdybyś się zgubił, poszłabym przed tobą. Odwróć się wtedy szybko.
Kryształy powtarzają twoje imię, jak tędy idziesz. Cicho, jak szklanki na stole. Ojciec udaje, że nie słyszy.
Co słychać?
Kryształ przy wejściu pękł dziś w nocy. Sto lat rósł. Ktoś oddychał za blisko.
Ojciec liczył mnie rano trzy razy. Nie wiem czemu. Wyszła jedna.
Z góry ciągnie ciepłem. Stoję w tym wietrze i udaję, że to słońce.
O sąsiadach
Skarbnik: Ojciec. Kocha mnie jak kryształ: ostrożnie i z daleka.
Pokutnik Bartłomiej: Pokutnik opowiada mi o Mszarze. Czterdzieści lat opowiada, jakby wczoraj stamtąd przyszedł. Lubię go. Ojciec nie.
Przewoźnik Józef: Przewoźnik zapala żyrandol raz w roku. Przychodzę wtedy i stoję w kącie kaplicy. On udaje, że mnie nie widzi. Dobrze udaje.
Ula: Dziewczynka na koniu? Widziałam ją nocą w chodnikach na górze. Szłam przed nią, żeby nie zabłądziła. Nie wie, że to ja.

Inne tematy

  • „Ojciec pilnuje żupy, odkąd jest żupa. Liczy wszystko: kryształy, kroki, oddechy, ile kto wziął i ile oddał. Mnie też liczy. Raz dziennie, rano, zanim zapali lampę. Jedna córka. Zawsze mu wychodzi jedna. Boi się, że kiedyś wyjdzie zero.”
  • „Chcę wyjść na słońce. Jeden raz. Wiem, że kryształ w cieple pęka, kruszy się, świeci przez chwilę, a potem jest proszkiem. Może i ja. Ojciec mówi: nie. Mówi, że pod ziemią jestem wieczna, a na górze byłabym chwilą. A ja wolę być chwilą niż kryształem, który ktoś raz na sto lat zobaczy przy świecy.”
  • „Zabłąkanych górników wyprowadzam do szybu. Idę przed nimi, a oni idą za światłem, bo myślą, że to lampa kolegi. Dochodzą do drabiny i odwracają się podziękować, a mnie już nie ma. Nikt mi nigdy nie podziękował. Raz chciałabym, żeby ktoś odwrócił się szybciej.”
  • „Trzy kryształy, tak mówi tabliczka. Trzy możesz wziąć, czwarty ojciec zapamięta. Nie dlatego, że skąpy. Kryształ rośnie sto lat o grubość paznokcia. Weźmiesz czwarty i zabierzesz sto lat komuś, kto się jeszcze nie urodził. Ojciec liczy też tych, co się jeszcze nie urodzili. Ja tak daleko nie umiem.”
  • „Pokutnik opowiada mi o Mszarze. Że jest plac i studnia, i ludzie kłócą się o miedziaka, a wieczorem godzą przy piwie. Opowiada ładnie, ale zawsze tak, jakby to było dawno. Czterdzieści lat. Dla mnie to krótko, dla niego całe życie. Żal mi go. Ojcu nie.”
  • „Ojciec przegrał. Leży przy ławie i liczy w kółko do trzech, i się myli. Lampa zgasła. Nikt mnie dziś rano nie policzył. Mogłabym teraz pójść na słońce, nikt by nie zatrzymał. Stoję tu i nie idę. Dziwne, prawda? Jak już wolno, to się okazuje, że trzymało mnie co innego niż on.”
  • „Szyb otwarty. Z góry ciągnie aż tutaj, do grot, i kryształy dzwonią cicho, jak szklanki na stole. Czuję w tym wietrze coś ciepłego. Ojciec mówi, że to tylko powietrze. Ja wiem, że to słońce, tylko z daleka.”
Kategorie: Mieszkańcy · Żupa