Strona gryGraj ▸

Pokutnik Bartłomiej

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Sprawy, które zaczyna

Rozmowa

Spoiler: co mówi Pokutnik Bartłomiej kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Stój! Nie idź dalej z ogniem. Zgaś, mówię! … Dobrze. Pod stropem siedzi gaz. Nie widać go, nie słychać, tylko czuć, jak się wie, czego szukać. Bartłomiej. Pokutnik. Moczę kaftan w solance, czołgam się pod gazem i podpalam go drągiem, zanim się go zbierze dość, żeby rozniósł żupę na kawałki. Taka robota. Nikt mi jej nie dał. Sam wziąłem.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Bartłomiej. Pokutnik. Kiedyś górnik, co źle słuchał.
Czym się zajmujesz?
Wypalam gaz. Kładę się na brzuchu pod stropem i przesuwam ogień od brzegu. Codziennie, bo gaz przychodzi codziennie. Jak pokuta.
Co tu w okolicy?
Dno. Niżej już nic. Kryształy, gaz, pukacze w ścianach. I Skarbnik na ławie, co patrzy.
Masz rodzinę?
Miałem dziewczynę w Mszarze. Czekała na wesele. Pewnie się doczekała, z innym. Dobrze.
Dziewczyna w Mszarze czekała na wesele z premii żupnika. Premia przyszła wodą. Za to mam dziewiętnastu braci w ścianie.
Czego się boisz?
Że kiedyś zasnę i gaz się zbierze. Huknie. Dziewiętnastu ma już swoje miejsce. Nie chcę zabrać jeszcze tych z góry.
O czym marzysz?
Żeby Skarbnik powiedział: dosyć. Jedno słowo. Czterdzieści lat czekam.
Co lubisz jeść?
Suchary od Józefa. Nie smakują mi. Nie mają smakować.
Smoki istnieją?
Gaz jest gorszy od smoka. Smoka przynajmniej widać.
Co zrobisz z workiem złota?
Złoto? Za złoto ja… Nie. Daj spokój.
Znasz jakiś dowcip?
Nie znam. Kiedyś znałem dużo. Jeden był o żupniku i wodzie. Już nie jest śmieszny.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce? Nie pamiętam, jak grzeje. Pamiętam tylko, jak oślepia, jak się wychodzi z szybu. Dawno.
deszcz: Deszcz na górze. Woda schodzi w żupę i szuka drogi. Zawsze znajduje. Raz jej pomogłem.
mgła: Tu mgły nie ma. Jest gaz. Też nic nie widać i też można w nim zginąć. Tylko ciszej.
Co o mnie myślisz?
Obcy. Zgaś ogień, zanim podejdziesz.
Słyszałem o tobie od Józefa. Nie zgasiłeś mi płomienia. Dziękuję.
Ufam ci. Pokazałbym ci, jak się wypala. Ale nie pokażę. Nikt nie powinien tego umieć.
Mówią o tobie aż tutaj. Po co ci tyle gadania? Mnie wystarczyło dziewiętnaście imion.
Co słychać?
Dziś trzy razy pyknęło. Ani razu nie huknęło. Dobry dzień.
Pukacz stukał całą noc, raz po raz. Żyła, nie zawał. Nie kopię. Nigdy więcej.
W ścianie cicho. Nie umiem spać w takiej ciszy.
O sąsiadach
Przewoźnik Józef: Józef wozi mi suchary i nic nie mówi. Jego brat jest w ścianie. Przeze mnie. A on wozi mi suchary.
Skarbnik: Patrzy, jak pracuję. Czterdzieści lat. Ani słowa. Najgorszy wyrok to taki, którego nikt nie ogłasza.
Biała Pani: Dziewczyna z soli. Opowiadam jej o Mszarze: o placu, o studni, o tym, jak ludzie kłócą się o miedziaka. Słucha jak bajki.
Kapłanka Ewa: Świątynia w Mszarze? Za moich czasów świeciła tam stara Bogna. Teraz jakaś Ewa? Niech się modli za tamtych dziewiętnastu. Za mnie nie musi.

Inne tematy

  • „Gaz pachnie jak nic. To najgorsze. Ludzie myślą, że poczują, a czują dopiero, jak im się kręci w głowie i chce się spać. Pod stropem zbiera się powoli, jak śmietana na mleku. Wtedy kładę się na brzuch, drąg przed siebie, płomień na samym końcu, i podpalam od brzegu. Pyknie, przeleci niebieskim po stropie i po wszystkim. Jak się spóźnię, nie pyknie, tylko huknie. Raz się spóźniłem. Brwi mam po tym do dziś nie takie.”
  • „Byłeś przy wycieku. Widziałeś chodnik z napisem „tu lepsza sól”. … Ja to pisałem. Kredą, czterdzieści lat temu, na rozkaz żupnika. Pukacze stukali w ścianę trzy dni, a ja mówiłem: to żyła, nie zawał. Chciałem premii, wesela chciałem, dziewczyna czekała w Mszarze. Uderzyłem siedem razy, a przy ósmym przyszła woda. Dziewiętnastu nie wyszło. Ja wyszedłem pierwszy, bo stałem najbliżej dziury. I od tamtego dnia już nie wyszedłem nigdy.”
  • „Kaftan moczę w solance co rano. Mokry nie zajmie się od płomienia, a sól w nim sztywnieje. Chodzę jak w zbroi ze szronu. Czterdzieści lat temu był niebieski. Teraz jest biały jak ja.”
  • „Skarbnika widuję. Siada na swojej ławie z lampą i patrzy, jak pracuję. Nigdy nic nie powiedział, ani dobrego, ani złego. Czterdzieści lat czekam, aż powie, że dosyć. Nie mówi. Może dosyć nie będzie nigdy. Może tak ma być.”
  • „Biała Pani przychodzi czasem i siada obok, jak wypalam. Ognia się nie boi, jest z soli i światła. Pyta, jak wygląda Mszar. Opowiadam o placu, o studni, o karczmie. Nie wiem, czy karczma jeszcze stoi. Mówię, że stoi. Dziewczyna chce słońca, a ojciec trzyma ją przy lampie. Coś o tym wiem. Ja też się trzymam lampy.”
  • „Wyciek zatkany? … Usiądź. Nie, nic nie mów. Czterdzieści lat słuchałem, jak ta woda szumi przez ścianę, i każdy szum był dla mnie imieniem. Dziewiętnaście imion na zmianę. Dziś cicho. Nie wiem, co robić z ciszą. Chyba się pomodlę. Pierwszy raz bez liczenia.”
  • „Otworzyłeś skarbiec. Złoto żupnika. Za to złoto ja otwierałem ścianę. Wiesz, ile go tam było? Ja nigdy nie wiedziałem. Myślałem, że kiedyś ktoś zobaczy i powie mi, czy było warto. No, powiedz. … Nie mów. Widzę po workach.”
  • „Skarbnik coś do mnie powiedział. Pierwszy raz od czterdziestu lat. Jedno słowo. Nie powiem ci jakie, to moje. Ale dziś wypalam wolniej. Ręce mi się nie trzęsą.”
  • „Lampa na ławie zgasła. Teraz nikt nie patrzy, jak pracuję. Wypalam dalej, bo gaz nie wie, że Skarbnik przegrał. Myślałem, że on mnie pilnuje. A to ja jego potrzebowałem. Głupie, nie? Człowiek pokutuje przed kimś, a jak tego kogoś nie ma, to nie wie, przed kim.”
Kategorie: Mieszkańcy · Żupa