Strona gryGraj ▸

Kowal Wojciech

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Sprzedaje

Rzemiosło

Ulepsza: Broń jednoręczna, Broń dwuręczna, Zbroja, Hełm, Tarcza.

Sprawy, które zaczyna

Rozmowa

Spoiler: co mówi Kowal Wojciech kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Kowadło stygnie, słyszysz? Kiedyś dzwoniło od świtu do nocy. Nikt nie przynosi rudy, odkąd Janek, mój syn, nie wrócił z kopalni pod obozem orków. Chodził po nią co tydzień, mówił, że zna tam każdy korytarz. Przynieś mi coś do wykucia, to przynajmniej ręce będą miały zajęcie.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Wojciech. Kowal.
Czym się zajmujesz?
Kuję. Ulepszam, co przyniesiesz. Przetapiam rudę. Reszta to gadanie.
Co tu w okolicy?
Mury z kamienia, okucia bram z żelaza. Żelazo moje. Dalej nie wiem, nie wychodzę.
Masz rodzinę?
Żona. Syn. Syn nie wrócił. Żona czeka. Tyle.
Marta i Janek. Oboje w domu. Więcej nie powiem, bo się rozkleję przy kowadle.
Czego się boisz?
Ciszy w kuźni. Jak kowadło milknie, słyszę, że go nie ma.
Że Janek znów zejdzie za głęboko. Mówię mu. Nie słucha. Po mnie to ma.
O czym marzysz?
Wykuć jedną rzecz, której nie trzeba będzie poprawiać. Dziadek mówił, że to się udaje raz w życiu.
Co lubisz jeść?
Chleb i cebula. Przy palenisku. Marta mówi, że jem jak parobek. Ma rację.
Smoki istnieją?
Dziadek mówił, że jego dziadek widział ognisty miecz. Ze smoczej łuski. Jak był miecz, to i smok był.
Co zrobisz z workiem złota?
Węgiel. Furę węgla. Palenisko je więcej niż ja.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Przy palenisku zawsze lato. Co tam na dworze, mało mnie obchodzi.
deszcz: Deszcz. Węgiel wilgotnieje. Nie lubię.
mgła: Mgła. Żelazo szybciej rdzewieje. Smaruję.
Co o mnie myślisz?
Nie znam cię. Przynieś coś do wykucia, to poznam.
Słyszałem o tobie. Pokaż ostrze, to powiem, ile w tym prawdy.
Ty jesteś swój. Kowadło cię zna po krokach.
O tobie mówią wszędzie. Ja nie mówię. Ja ci kuję, co trzeba. To moje zdanie.
O sąsiadach
Marta: Marta. Moja żona. Lepsza ode mnie. Więcej nie trzeba.
Łucznik Łukasz: Łukasz gada do łuków. Ja do kowadła nie gadam. No, czasem.
Lichwiarz Ambroży: Ambroży. Wiszę mu za miech. Nie chcę o nim gadać przy ogniu.
Karczmarz Grzegorz: Grzegorz nalewa uczciwie. Jego dziadek zamawiał u mojego. Tak już jest od pokoleń.
Kopacz Stach: Stach przynosi rudę z bagna. Słaba, gąbczasta, ale moja dziadkowa kuźnia tylko taką znała.

Inne tematy

  • „Słyszysz? Janek zszedł do kopalni z tobą i wrócił z rudą. Kowadło dzwoni jak dawniej. Sztaby sprzedam ci, ile zechcesz, pierwszą po cenie rudy.”
  • „Masz kilof? To Mateusza, poznaję po trzonku. Ruda leży w kopalniach pod obozem orków, w żyłach przy ścianach. Przynieś, przetopię na sztaby za drobne. Tylko nie schodź za głęboko. Janek też mówił, że zna każdy korytarz.”
  • „Znasz Martę? To moja żona. Nie wychodzi z domu od zimy. Siedzi przy oknie, patrzy na plac i drogę od bramy, i czeka. Ja stoję przy kowadle i też czekam. Każdy czeka po swojemu.”
  • „Wit przyniósł sztaby z moim znakiem. Sprzedaję je Ambrożemu, wiesz. Płaci gotówką, nie pytałem, dokąd jadą. A jadą do bandytów. Do orków. Do tych, co zabrali Janka. … Więcej mu nie sprzedam. Słyszysz? Ani jednej.”
  • „Co to jest? Łuska? Przyłożę do kowadła… Smocza. Nie pytam skąd. Trzy takie, dwie sztaby i tydzień przy palenisku, a wykuję miecz, którego w Mszarze nie widziano. Ognisty. Dziadek mówił, że jego dziadek taki widział.”
  • „Dobrze bijesz. Za dobrze jak na kogoś, kto nigdy nie kuł. Miech oddany, Ambrożemu powiedz, że kowal płaci pięścią, nie złotem. Następnym razem przyjdź bez Ambrożego, to postawię piwo.”
  • „Patrz, piła dla tartaku wykuta. Trzy sztaby, jedna noc. Wiesz, że dziadek Grzegorza zamawiał u mojego dziadka tę pierwszą? Kowadło pamięta.”
  • „Marta wyszła wczoraj na ganek. Pierwszy raz od zimy, rozumiesz? Powiesiłem nożyk Janka nad kowadłem. Posłuchaj, dzwoni, kiedy kuję. Jakby tu był.”
Kategorie: Mieszkańcy · Mszar