Strona gryGraj ▸

Strażnik Wit

Nocą idzie gdzie indziej.

Co woła, gdy przechodzisz

Sprawy, które zaczyna

Rozmowa

Spoiler: co mówi Strażnik Wit kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Hej, ty! Nie widziałem cię tu wcześniej. Jestem Wit, dowodzę strażą miejską. Straż to dziś ja i paru chłopaków przy bramach, reszta leży na cmentarzu albo uciekła do Brzezin. Chcesz pomóc? Bo roboty mam aż za dużo.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Wit. Straż. To, co z niej zostało.
Czym się zajmujesz?
Pilnuję bramy, miasta i ludzi, którzy myślą, że sami się upilnują. Za mało mnie na to wszystko.
Co tu w okolicy?
Za bramami bór, bagna i cmentarz. Na wschodzie ruiny z bandytami, na południowym wschodzie orkowie. W środku my. Nie wychodź bez potrzeby.
Orkowie już nie podchodzą pod bramę. Bandyci w ruinach dalej siedzą. Zawsze ktoś zostaje.
Masz rodzinę?
Rodzina? Mam straż. Trzech pod palisadą, paru przy bramach. Wystarczy.
Brat leży pod palisadą, obok moich ludzi. Więcej rodziny nie mam. Teraz mogę to powiedzieć na głos.
Czego się boisz?
Że zabraknie ludzi do bram. Już prawie brakuje.
O czym marzysz?
Zamknąć bramę na noc i postawić przy niej człowieka. Do rana. Tylko tyle.
Przespać noc bez miecza pod poduszką. Raz już mi się udało. Chcę drugi.
Co lubisz jeść?
Co Grzegorz da. Jem przy bramie, na stojąco. Smaku nie pamiętam.
Smoki istnieją?
Jak przyjdzie pod bramę, to uwierzę. Do tego czasu mam orków.
Mówią, że położyłeś smoka. Wierzę. Tylko nie przyprowadzaj go pod bramę, nawet martwego.
Co zrobisz z workiem złota?
Ludzi na bramy. Bełty na wieże. I oddać Bolkowi za to piwo, zanim zacznie mi przypominać.
Znasz jakiś dowcip?
Ilu strażników trzeba w Mszarze do pilnowania bramy? Jednego. Więcej nie mamy. To nie dowcip.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Dobra widoczność. Widzę drogę aż do zakrętu. Lubię to.
deszcz: Pada. Cięciwy wiotczeją, ludzie siedzą w domach. Spokojnie, tylko mokro.
mgła: Mgła. Słyszę kroki, nie widzę kto. Trzymaj się blisko muru.
Co o mnie myślisz?
Nie znam cię. Rób, co trzeba, to się poznamy.
Robota zrobiona, ludzie gadają. Dobrze. Nie przestawaj.
Ufam ci. Mało komu to mówię.
Mszar stoi, bo ty stoisz. Tylko nie każ mi tego powtarzać przy ludziach.
O sąsiadach
Kupiec Bolko: Bolko liczy, ile mu wiszę. Ja liczę, ile razy mnie okłamał. Remis.
Strażnik Jarek: Jarek. Prosty chłopak, wierny. Stoi, gdzie mu każę. Szkoda, że jest jeden.
Lichwiarz Ambroży: Ambroży? Nic na niego nie mam. Jeszcze.
Kapłanka Ewa: Ewa modli się za moich ludzi. Ja ich stawiam na bramach. Wolałbym, żeby miała mniej roboty.
Cieśla Roch: Roch powinien iść do Brzezin. Mówię mu to co miesiąc. Nie idzie. W Mszarze nikt nie idzie, tylko odchodzi.

Inne tematy

  • „Śnił mi się Olek. Stał na wschodniej bramie i machał na mnie, żebym szedł spać. Pierwszy raz od dwunastu lat przespałem noc do rana. Nie wiem, co zrobiłeś, i nie muszę wiedzieć. Weź to. Jego blaszka, trzymałem ją w strażnicy. Niech chodzi z kimś, kto stoi.”
  • „Leokadia z boru? Mówisz, że to ona pisała? … Olek nosił jej drewno, bo nikt inny nie chciał chodzić do boru. Mówił, że babka dobrze płaci, plackiem. Śmialiśmy się z niego. Nie wiem, czy teraz mi do śmiechu.”
  • „Pachniesz dymem z boru, wiesz? Nie pytam. Ale wczoraj w nocy ktoś gwizdał na wschodniej wieży. Olek tak gwizdał, na dwa tony. Poszedłem zobaczyć i nikogo nie było. Może mi się zdawało. Oby.”
  • „Mirek wrócił. Dzięki tobie, nie dzięki mnie, wiem. Mówi, że Grom zbiera ludzi na Mszar, jak tylko sól się skończy. A sól się kończy. Co mamy? Mury, dwie wieże z kuszami i ciebie. To wojna o to, kto tu rządzi. Powiedz, kiedy będziesz gotów, a naszykuję kusze na wieżach.”
  • „Trzy noce, słyszysz? Trzy razy podchodzili pod bramę i trzy razy wracali z mniejszą liczbą. Kusze z wież nie zawiodły, ty nie zawiodłeś. Teraz oni nie śpią, a my tak. Czas pójść do nich, nie sądzisz?”
  • „Grom padł, obóz pusty. Wiesz, co rada wymyśliła? Chcą mnie zrobić kasztelanem. Powiedziałem im, że Mszar ma już kogoś, kto go obronił, i że ten ktoś nie chce tytułu. Nie chcesz? Dobrze. Bo i tak by ci go dali.”
  • „Rozejm zostaje. Mirek stoi przy mnie pod bramą i patrzy na drogę, ale żyje. Grom trzyma słowo, ty trzymasz jego. Mądre to? Nie wiem. Wiem jedno: nikt dziś nie umarł. Tego się trzymajmy.”
  • „Widzisz tę bramę? Kiedyś zamykaliśmy ją na noc. Dziś mam za mało ludzi, żeby ktoś przy niej stał do rana, więc zostawiam otwartą i śpię z mieczem pod poduszką.”
  • „Chcesz zarobić coś jeszcze, poza moimi zleceniami? Na rogu szopy Tadeusza, przy drodze z placu do tej bramy, wisi tablica. Ludzie przybijają tam, czego im trzeba. Złoto drobne, ale ludzie pamiętają, kto pomógł.”
  • „Dalej trzymasz słowo z Gromem? Ja trzymam swoje: brama otwarta, kusze naciągnięte. Zobaczymy, kto pierwszy się pomyli.”
  • „Do Brzezin chcesz? Mostu nie ma od dwudziestu lat, wiesz? Na końcu wschodniej drogi stoi tabliczka przeprawy. Przeczytaj, czego trzeba, żeby go postawić. Sam bym chciał.”
  • „Wyjdź kiedyś za wschodnią bramę, to zobaczysz. Orkowie spalili nam tam pola trzy lata temu. Od tamtej pory nikt tam nie sieje. Mąkę nosi nam woźnica z Brzezin, łódką, worek po worku. Drogo.”
  • „Mam do ciebie prośbę. Mirek, mój zwiadowca, poszedł liczyć orków. Miał wrócić trzy dni temu. Nie wrócił. Sam nie pójdę, bo brama zostanie pusta. Obóz orków jest na południowym wschodzie, drogą od południowej bramy. Jeńców trzymają pod ziemią, w kopalniach albo jeszcze niżej. Jak żyje, przyprowadź go. Jak nie, powiedz mi chociaż, gdzie leży. Zrobisz to?”
  • „Poczekaj. Kłusownicy spod cmentarza przepadli. Sześciu ludzi. Nie żałuję ich, ale ludzie nie znikają sami, a ty ostatni z nimi gadałeś, Borys widział. … Nie, dziś nie pytam. Zapamiętuję.”
  • „Ktoś cię widział nocą za karczmą. A potem na drodze do ruin. Nie, nie pytam. Jeszcze. Ale zapamiętałem, żebyś wiedział.”
  • „Zaniosłem sztaby do Wojciecha. I wiesz co? Zbladł. Ambroży płaci mu gotówką za żelazo i wysyła je nocą do ruin. Rozumiesz? Umowy z orkami dawno nie ma, a lichwiarz handluje z nimi przez bandytów, drożej. Jeszcze go nie zamknę. Jeszcze nie mam z kim.”
  • „Szymon pochował go przy palisadzie, obok moich ludzi. Poszedłem tam rano. Powiedziałem na głos: Mateusz, mój brat. Pierwszy raz. Ewa odprawi mszę pod lipą w niedzielę, przyjdzie, kto zechce. Ty przyjdź. Od dziś jak coś mówię o straży, mówię też do ciebie. Weź miarkę. Mnie brat został pod lipą, tobie niech zostanie miarka.”
  • „Wiesz, myślałem o Mateuszu. Kiedy byliśmy mali, budował z kamieni całe miasta nad stawem. Potem zbudował prawdziwe. A ja? Ja tylko pilnuję jego murów.”
  • „Rozejm z Gromem. … Wiesz, mój brat leżał w ruinach dwanaście lat przez ich sól i naszą radę. Nie powiem, że się cieszę. Powiem ci tyle: nikt z moich dziś nie wraca na tarczy. Musi ci to wystarczyć.”
  • „Bramę na noc teraz zamykam, widzisz? Ludzi dalej mam za mało, żeby ktoś przy niej stał do rana, więc zamykam na belkę i wieszam kartkę. Dla ciebie. Wiesz za co.”
  • „Leon chodzi za mną od tygodnia i patrzy, jakby chciał coś powiedzieć. Wiem, co chce. Rygiel. Sam go widziałem rano po pożarze, leżał w trawie, czysty, bez śladu siekiery. Nie mówiłem nikomu. Teraz już dwóch nie mówi.”
  • „Marianna wróciła. Olkowa. Stałem przy nim tamtej nocy na wschodniej bramie, dwa kroki dalej. Strzała przeszła mi koło ucha, a jemu w szyję. Słyszałem, jak ktoś krzyczy w polu, i myślałem, że to sowa. Szukaliśmy jej do rzeki, potem przestaliśmy. Dwanaście lat mówiłem sobie, że to była sowa. Dziś przyszła pod bramę z małą dziewczynką i powiedziała: „Wit, nie płacz, ty nigdy nie umiałeś”. Nie płakałem. Prawie.”
  • „Byłem rano u brata. Powiedziałem mu, że narożnik był stary. Pierwszy raz nie byłem zły ani na niego, ani na siebie. Dziwne uczucie. Lekkie.”
Kategorie: Mieszkańcy · Mszar