Sukienniczka Weronika
Tylko w dzień, w niedzielę na mszy, w piątek na targu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Łokieć to łokieć.”
- „Nie stój w przejściu.”
- „Kramy na dzień albo na piątek.”
Prośby
- Kto liczy, ten nie płaci (poziom 20)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Sukienniczka Weronika kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Kram wynająć? Nie? To nie stój w przejściu, przejście też kosztuje. Weronika. Wynajmuję kramy w sukiennicach i mierzę sukno. Łokieć to łokieć, nie łokieć i palec. Tu każdy palec jest na sprzedaż.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Weronika. Wynajmuję kramy, mierzę sukno, liczę czynsze. Lubić mnie nie musisz. Płacić musisz.
- Czym się zajmujesz?
- Kramy w sukiennicach. Kto chce sprzedawać pod dachem, płaci mi, ja płacę radzie. Rada nic nie robi i bierze najwięcej. Jak wszędzie.
- Co tu w okolicy?
- Brzeziny są w porządku dla tych, co liczą. Kto nie liczy, temu policzą inni. Zwykle źle.
- Masz rodzinę?
- Byłam mężatką. Teraz jestem wdową na papierze, bo rada musi mieć rubrykę. Dzieci nie mam. Mam kramy.
- Czego się boisz?
- Pustych kramów w piątek. I wody na północy. Ale o tym nie rozmawiam.
- O czym marzysz?
- Żeby choć jeden kupiec zapłacił bez targowania. Umarłabym ze zdziwienia, ale szczęśliwa.
- Co lubisz jeść?
- Śledź w occie. Kwaśny, tani i długo zostaje. Jak ja, mówi Ludmiła.
- Smoki istnieją?
- Smok nie wynajmie kramu, to mnie nie obchodzi. Chyba że chce kram na piątek. Wtedy pogadamy.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Odkupiłabym od rady sukiennice. Całe. I pierwsza rzecz: czynsz w górę.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi kupiec i mówi: dam pół ceny, bo kram w połowie pusty. Mówię: to stań w tej pełnej połowie. Śmiał się. Zapłacił całość.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce, ludzie na rynku, kramy pełne. Lubię, jak ludzie wydają.
deszcz: Deszcz to dobry dzień dla sukiennic. Każdy chce pod dach, a dach jest mój.
mgła: Mgła od wody. Nie lubię, jak idzie z północy. - Co o mnie myślisz?
- Nie znam cię. Ale umiesz stać z boku, to już coś.
Słyszałam, że płacisz bez marudzenia. Na tym rynku to rzadki towar.
Ty jesteś w porządku. Kram dla ciebie zawsze się znajdzie.
Mówi o tobie całe miasto. Za taką sławę inni płacą mi czynsz w piątek. - O sąsiadach
- Kupcowa Ludmiła: Ludmiła farbuje jak na wsi. Ładnie, ale na wsi.
Kramarz Oleś: Oleś chciał kram za darmo, bo „przyciąga ludzi”. Przyciąga. Do wagi, żeby sprawdzić, co od niego kupili.
Krawiec Narcyz: Narcyz kupuje u mnie sukno i mówi, że to szmata. Potem szyje z tej szmaty płaszcz za sto złotych. Nie obrażam się. Liczę.
Ważnik Albin: Albin waży, ja mierzę. Raz się pokłóciliśmy o pół łokcia. Wygrałam.
Inne tematy
- „Połowa kramów stoi pusta, a czynsz rada bierze i za pełne, i za puste. Liczyłam kiedyś: rada zarabia na pustych kramach więcej niż kupcy na pełnych. Nie mów rajcy, że umiem liczyć. Jeszcze by podniósł.”
- „Ludmiła farbuje jak na wsi. Ładnie, ale na wsi. Niebieski u niej płowieje po dwóch praniach. Wikta mi mówiła, a Wikta wie, co płowieje.”
- „Mąż pływał po trzcinę na dachy. Siedem lat temu wypłynął na północ i nie wrócił. Rada zapisała: utonął. Starzy mówią: co dziesiąta łódź. Ja nie mówię nic. Mierzę sukno. Sukno się nie kończy, jak się mierzy dokładnie.”
- „Mówią, że to ty. Że to, co brało łodzie na północy, leży pod bagnem. Siedem lat się zastanawiałam, czy wolę wiedzieć. Teraz wiem i dalej nie wiem, czy wolę. Nie dziękuję ci. Jeszcze nie umiem. Przyjdź za tydzień.”
- „W piątek targ i wszystkie kramy zajęte do południa. Kupcy krzyczą, ja liczę. W inne dni kupcy liczą, ja krzyczę. Ktoś musi.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny