Sołtys Paweł Baran
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Sołtys jest zawsze na miejscu. Prawie zawsze.”
- „Gienia! Gdzie są te rachunki?”
- „W Brzezinach wszystko się załatwia. Trzeba tylko wiedzieć, u kogo.”
Sprawy, które zaczyna
Rozmowa
Spoiler: co mówi Sołtys Paweł Baran kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „O, gość! Paweł Baran, sołtys. Sołtys, nie żaden tam rajca. Jeszcze. Skąd idziesz? Z Mszaru? Z Mszaru… A ile wy tam macie chałup? No, ile? Nieważne. My mamy ładniejsze.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Paweł Baran, sołtys. Na razie sołtys. Zapamiętaj nazwisko, bo jeszcze o nim usłyszysz w Brzezinach.
Sołtys. Wciąż sołtys, choć niektórzy by chcieli inaczej. Ty wiesz, kto. Ja wszystko pamiętam, Mszarz. Wszystko. - Czym się zajmujesz?
- Rządzę. Znaczy, dbam o wieś. Pisma, pieczątki, ludzie z pretensjami. Sołtys to taki ojciec, tylko dzieci więcej i każde chce czegoś od gminy.
- Co tu w okolicy?
- Najładniejsza wieś pod Brzezinami. Ławkę bym tylko zabrał sprzed kramu, bo wstyd przed ludźmi z miasta.
- Masz rodzinę?
- Żona Danuta, córka Klaudyna. I brat. Ale brat to bardziej obowiązek niż rodzina. Ksiądz, sam wiesz.
- Czego się boisz?
- Że w Brzezinach zapomną, że jestem. Siedzisz pod drzwiami rady, a oni przechodzą, jakbyś był ławką. I Babki trochę. Ale to z szacunku.
- O czym marzysz?
- Krzesło w radzie Brzezin. Z oparciem i tabliczką. Danuta mówi, że rajca musi mieć figurę, to poszczę. Dla krzesła człowiek wiele zniesie.
- Co lubisz jeść?
- Nic. Jestem na poście. Ale gdyby… golonka. Tylko nie mów Danucie, że mówiłem o golonce.
- Smoki istnieją?
- Smoki to sprawa dla Brzezin. Rada niech się martwi, ja mam kury.
Mówią, że ty smoka ubiłeś. U nas smoka nie ma. A gdyby był, to ja bym go… no, napisałbym do rady. - Co zrobisz z workiem złota?
- Najpierw dach na izbę. Potem kosz jajek dla każdego rajcy, ale porządnych. Polityka kosztuje, Mszarz.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi Mszarz do sołtysa i pyta, czy wieś jest większa od Mszaru. A sołtys mówi: ładniejsza. Ha! No dobra, to nie dowcip, to prawda.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Ładnie. Taka pogoda to zasługa gminy. Znaczy, nie, ale ludzie tak myślą. Niech myślą.
deszcz: Leje. Droga do Brzezin rozmięknie i znowu nikt z rady nie przyjedzie zobaczyć, jak tu ładnie.
mgła: Mgła. W taką pogodę nikt z Brzezin nie zobaczy ławki. Lubię mgłę. - Co o mnie myślisz?
- Mszarz. Obcy, ale się przyda. Każdy się do czegoś przyda, trzeba tylko wiedzieć, do czego.
Ludzie o tobie mówią. Za dużo mówią. Wieś ma jednego, o kim się mówi, i to jestem ja.
No, porządny z ciebie człowiek. Mówię to oficjalnie, jako sołtys. Nieoficjalnie jeszcze się zastanawiam.
O tobie mówią nawet w radzie Brzezin. O mnie jeszcze nie. Powiesz tam o mnie dobre słowo? Jak będzie okazja. Albo zrób okazję. - O sąsiadach
- Ksiądz Piotr Baran: Brat. Starszy o kwadrans i od tego kwadransa mądrzejszy, tak mu się wydaje. Dzwon ma głośny, nie powiem. Ale dzwonem wsi się nie rządzi.
Pisarz Skorupka: Skorupka? Złoty człowiek. Wszystko zapisze, wszystko pamięta. Czasem za dużo pamięta, ale od tego jest pisarz.
Skarbniczka Gienia: Gienia to porządna dziewczyna. Liczy jak młyn. Czasem tylko patrzy na mnie, jakby chciała coś powiedzieć, a potem liczy dalej.
Babka Dobrochna: Do Babki nie chodzę. Nie, że się boję. Ziemia koło jej chaty jest jakaś krzywa. Człowiek się przewraca.
Inne tematy
- „No i co, Mszarzu? Pismo dostałeś? Pismo jest pismo. Rada to rada. Ja tu nic nie mogę, ja tylko sołtys. Dwieście złotych albo pakuj kufry.”
- „Nie rozmawiam. Znaczy rozmawiam, bo sołtys rozmawia z każdym. Ale nie z tobą. Ławka do dziś się śmieje. Zobaczymy, kto się będzie śmiał na wyborach.”
- „Akt masz, mieszkasz, wszystko po prawie. Ja zawsze mówiłem, że Mszarz to porządny człowiek. A tamto pismo wyrzuciłeś już? Lepiej wyrzuć. Papier się do niczego nie przydaje.”
- „Słuchaj, Mszarz. Jest robota dla kogoś, kto się duchów nie boi. W dworku za strugą straszy. Stara Wilczyńska nie chce się wyprowadzić, choć od dwóch zim leży na cmentarzu. Nikt z naszych tam nie wejdzie. Przepędź ją, a gmina się odwdzięczy. Klucz dam. Sam bym poszedł, ale mam obowiązki.”
- „Jak się mieszka w ruderze? Dach cieknie? Szkoda. Gmina nie ma na dachy. Gmina w ogóle mało ma. Ale serce ma, pamiętaj.”
- „Klaudyna już ustawia kufry w dworku. Jak ktoś z Brzezin przyjedzie w swaty, to zobaczy dworek, a nie chałupę. Tak się robi politykę, Mszarz.”
- „Powiem ci coś, bo wyglądasz na rozgarniętego. Wieś to nie jest koniec drogi, wieś to jest początek. Najpierw sołtys, potem ława w Brzezinach, a potem… no, zobaczymy. Rada Brzezin potrzebuje ludzi z głową. Ja mam głowę. Pytaj, kogo chcesz.”
- „Widziałeś dworek za strugą? Stoi pusty, odkąd pani Wilczyńska umarła. Szkoda domu. Moja Klaudyna niedługo pójdzie za mąż, a panna z posagiem to panna z przyszłością. Rada w Brzezinach jeszcze nie wie, co z nim zrobi. Ale ja wiem.”
- „Z księdzem nie rozmawiaj za dużo. To mój brat. Bliźniak. Starszy o kwadrans i przez te piętnaście minut myśli, że jest mądrzejszy. Kiedyś mieliśmy razem sklep. Kiedyś.”
- „Ta ławka pod kramem to wstyd dla wsi. Siedzą, piją i się mądrzą, a jak przyjedzie ktoś z Brzezin, to co zobaczy? Ławkę. Kiedyś każę ją zabrać. Jak tylko będzie czas. I ludzie.”
- „Mówią, że to ty ten most do Brzezin postawiłeś. Most, most… U nas też jest mostek, na Wilczej Strudze. Mniejszy, ale nasz. I nikt go nie spalił.”
- „Orków pogoniłeś w tym Mszarze? No proszę. U nas orków nie ma. Bo się boją. Mnie.”
Kategorie: Mieszkańcy · Basiorwyje