Skarbniczka Gienia
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Dwa i dwa to cztery. Chyba że pan sołtys mówi inaczej.”
- „Nie mam czasu, liczę.”
- „Rachunki się zgadzają. Prawie.”
Prośby
- Kwiaty pod krzyżem (poziom 18)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Skarbniczka Gienia kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Dzień dobry. Gienia. Liczę, co wieś ma, a czego nie ma. Czego nie ma, jest więcej. Pan sołtys jest bardzo zajętym człowiekiem. Nie przeszkadzaj mu, dobrze? On ma głowę do wielkich rzeczy.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Gienia. Liczę rachunki wsi. Lubię, jak się zgadza. A jak się nie zgadza, lubię wiedzieć dlaczego.
- Czym się zajmujesz?
- Księga rachunków w izbie sołtysa. Co weszło, co wyszło, co pan sołtys kazał zapisać pod inną nazwą. Żartuję. Prawie.
- Co tu w okolicy?
- Ludzie tu biedni, ale płacą. A jak nie płacą, to przepraszają. W Brzezinach nikt nie przeprasza, sprawdzałam.
- Masz rodzinę?
- Mama i ciotka. Pytają, kiedy wyjdę za mąż. Mówię, że jak się wszystko zgodzi w rachunkach. Czyli nigdy.
- Czego się boisz?
- Że kiedyś będę musiała coś powiedzieć głośno. Ja nie umiem głośno. Ja umiem w kolumnach.
- O czym marzysz?
- Żeby ktoś kiedyś powiedział mi dzień dobry tak, jak pan sołtys mówi do rajców. Z ukłonem. Głupie, wiem.
- Co lubisz jeść?
- Racuchy z jabłkami. Liczę, ile zjadłam. Potem przestaję liczyć.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Policzyłabym. Dwa razy. Potem oddałabym do kasy gminy. Wiem, nikt tak nie robi. Dlatego ja.
- Znasz jakiś dowcip?
- Ile to dwa i dwa? Zależy, kto pyta. Jak rada, to cztery. Jak sołtys, to ile trzeba. To nie dowcip, ale ludzie się śmieją.
- O sąsiadach
- Sołtys Paweł Baran: Pan sołtys ma głowę do wielkich rzeczy. Do małych też, tylko ich nie lubi liczyć. Od tego jestem ja.
Pisarz Skorupka: Pan Skorupka zawsze stoi tak blisko, jak liczę. Mówi, że się uczy. Nie wiem czego, ja tylko dodaję.
Sołtysowa Danuta: Pani Danuta jest bardzo dobra. Dla wszystkich. Dla mnie też, aż mi trochę wstyd. Nieważne.
Inne tematy
- „Wiesz, co jest najtrudniejsze w rachunkach? Nie dodawanie. Udawanie, że się nie widzi, co się dodało.”
- „Stary sklep Baranów? Byłam wtedy dzieckiem. Pamiętam tylko, że pan Paweł zawsze miał ołówek za uchem. Do dzisiaj ma. Tylko teraz mniej liczy na głos.”
- „Raz w miesiącu wożę rachunki do Brzezin, do ratusza. Tam liczą na wielkich stołach i nikt nie mówi dzień dobry. Wracam i cieszę się, że u nas wszyscy mówią. Za dużo, ale mówią.”
Kategorie: Mieszkańcy · Basiorwyje