Malarz Chromy
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Światło dziś dobre. Szkoda, że farby nie mam.”
- „Hanna by się śmiała z tego obrazu.”
- „Pies przychodzi, bo daję mu skórki. Ludzie nie przychodzą, bo nie daję nic.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Malarz Chromy kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Nie wstawaj, ja też nie wstanę. Jakub. Mówią na mnie Chromy, przez nogę. Mieszkam w przybudówce przy dworku. Przyszedłem razem z dworkiem, jak kot. Pani Wilczyńska mnie przygarnęła, jak spaliłem własną chałupę. Nie pytaj. Z Mszaru? Macie tam jakieś obrazy? Nie? No to jesteśmy kwita.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Jakub. Chromy, jak mówią. Malarz, pijak w spoczynku i lokator przy dworku. W tej kolejności, w dobre dni.
- Czym się zajmujesz?
- Maluję. Nikt tego nie kupuje, nikt nie rozumie, a ja dalej maluję. To się chyba nazywa powołanie. Albo upór.
- Co tu w okolicy?
- Ładnie tu, jak się umie patrzeć. Tylko nocą przez ścianę słychać, jak w dworku ktoś stawia talerze. Przyzwyczaiłem się.
Ładnie tu, jak się umie patrzeć. Większość ludzi patrzy na płot sąsiada. A w dworku teraz cicho. Za cicho, czasem. - Masz rodzinę?
- Była Hanna. Moja żona. Teraz mam psy, które przychodzą po skórki, i obrazy, które nie przychodzą wcale.
- Czego się boisz?
- Ognia. Jednego razu wystarczyło. Fajkę palę już tylko na dworze, nawet w deszcz. Za karę.
- O czym marzysz?
- Namalować Hannę tak, żebym ją poznał. Próbuję od lat. Wychodzi mi zawsze ktoś podobny, ale obcy.
- Co lubisz jeść?
- Chleb z cebulą. Babka mówi, że cebula leczy. Mnie leczy z głodu, więcej nie wymagam.
- Smoki istnieją?
- Raz namalowałem smoka. Wszyscy mówili, że to krowa. Może i krowa. Krowy też potrafią groźnie patrzeć.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Farby. Wszystkie kolory, jakie są w Brzezinach. I nowe drzwi do przybudówki, bo te zamykają się tylko z łaski.
- Znasz jakiś dowcip?
- Malarz pyta krowę, czy jej się podoba portret. Krowa nic. To najlepsza ocena, jaką w życiu dostałem.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Dobre światło. Szkoda, że nie mam czym malować. To chociaż patrzę, to też się liczy.
deszcz: Deszcz. Kolory robią się ciemniejsze i prawdziwsze. Ludzie też, siedzą w chałupach i myślą.
mgła: Mgła. Dworek we mgle wygląda tak, jak go pamiętam z młodości. Bez dziur. - Co o mnie myślisz?
- Obcy, a przyszedł pogadać z kulawym malarzem. Albo czegoś chcesz, albo jesteś dziwny. Jedno i drugie mi pasuje.
Słyszałem, że coś tam robisz po świecie. Dobrze. Ktoś musi, ja mam nogę.
Jesteś mój przyjaciel. Nie mam ich wielu, więc to się liczy podwójnie.
Wszyscy o tobie mówią. A ja mówię, że cię poznałem, zanim to było modne. Niech mi zazdroszczą. - O sąsiadach
- Babka Dobrochna: Babka poskładała mi nogę, jak cyrulik już mnie spisał na straty. Od tamtej pory wierzę w zioła bardziej niż w ludzi.
Karczmarka Wiolka: Wiolka… dobra kobieta. Twarda. Lepiej o niej nie gadać przy Stefku. Znaczy, nie ma o czym. Po prostu nie gadać.
Sołtys Paweł Baran: Sołtys uśmiecha się do mnie tylko wtedy, jak czegoś chce. Ostatnio uśmiecha się często. Martwi mnie to.
Klaudyna: Klaudyna przychodzi patrzeć, jak maluję. Mówi, że to jedyne kolorowe miejsce we wsi. Kolory mam głównie na spodniach, ale niech jej będzie.
Inne tematy
- „Pani Wilczyńska? Nocą nakrywa do stołu na dwoje. Dla męża, co poszedł na wojnę z orkami i nie wrócił. Słyszę przez ścianę, jak stawia talerze. Czterdzieści lat stawiała za życia, dwie zimy po śmierci. Jak ją przegonisz, kto będzie stawiał?”
- „Cicho w dworku. Pierwszy raz od dwóch zim nikt nie stawia talerzy. Nie wiem, czy mi lepiej. Chyba lepiej.”
- „Sołtys dał mi tydzień na wyprowadzkę. Klaudyna chce w przybudówce trzymać kufry. Kufry! Ja tu mieszkam dwadzieścia lat. Dobrze, że chociaż Wiolka ma stodołę.”
- „To teraz jesteśmy sąsiadami. Ty w dworku, ja w przybudówce. Tylko nie maluj mi niczego na ścianach, to moja robota. I uważaj na sołtysa. On się nie złości głośno. On się złości po cichu.”
- „Maluję. Nikt tego nie rozumie, a ja najmniej. Babka mówi, że to dobrze. Jak ktoś rozumie, co maluje, to już nie maluje, tylko opisuje.”
- „Dworek stoi pusty. Sołtys chodzi wokół jak lis wokół kurnika. Rada w Brzezinach niby ma go sprzedać. Wiesz, co mówiła pani Wilczyńska? Że ten dom czeka na kogoś z daleka. Myślałem, że jej się w głowie pomieszało.”
- „Belka spadła mi na nogę, kiedy chałupa się waliła. Babka ją poskładała. Cyrulik powiedział, że i tak nic nie pomoże. Pomogło. Trochę.”
- „Bełkot? Nie, nie piję. Od wtorku. Który wtorek, nie pytaj.”
Kategorie: Mieszkańcy · Basiorwyje