Babka Dobrochna
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Ogień wie, kto przy nim siedzi.”
- „Cyrulik znowu kogoś przysłał? Znaczy, że znowu nie pomógł.”
- „Nie kłam, bo upadniesz.”
Sprzedaje
Rozmowa
Spoiler: co mówi Babka Dobrochna kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Wiedziałam, że przyjdziesz. Nie patrz tak, wiedziałam i już. Dobrochna. Zioła, maści, a jak trzeba, to i coś więcej. Siadaj przy ogniu. Z daleka idziesz, z bagien. Stara Wilczyńska mówiła, że ktoś przyjdzie z daleka. Myślałam, że będzie ładniejszy.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Dobrochna. Babka, jak mówią. Zioła, ogień i to, czego ludzie nie chcą wiedzieć, a i tak przychodzą zapytać.
- Czym się zajmujesz?
- Leczę, co się da wyleczyć. Resztę wysłucham. Słuchanie leczy więcej, niż cyrulik by chciał.
- Co tu w okolicy?
- Ludzie zapomnieli, że tu była puszcza i wilki. Las pamięta. Wieś nosi imię po starym basiorze, a nikt już nie pyta, czemu.
- Masz rodzinę?
- Ogień i las. Była jeszcze Wiktoria z dworku, ale to przyjaciółka, nie rodzina. Choć czasem więcej.
- Czego się boisz?
- Niczego, co chodzi. Boję się tego, co ludzie mówią, kiedy myślą, że nikt nie słyszy. A ja słyszę.
- O czym marzysz?
- Żeby ktoś po mnie wziął te zioła. Tu nikt nie chce się uczyć, wszyscy chcą od razu. Jagna z Mszaru by umiała, ale ona ma swoje bagna.
- Co lubisz jeść?
- Kasza z grzybami. Grzyby sama zbieram. Ludzie się dziwią, że jeszcze żyję. Ja się nie dziwię.
- Smoki istnieją?
- Wierzę. Wilków też tu dawno nikt żywych nie widział, a nocą chodzą. Co raz było, tak łatwo się nie kończy.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Zakopałabym pod lasem i patrzyła, kto przyjdzie kopać. Złoto pokazuje ludzi lepiej niż ogień.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przyszedł do mnie sołtys i powiedział, że wcale się mnie nie boi. Potem wstał z ziemi. To mój ulubiony.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Zioła mocne w takie dni. Ludzie słabsi, bo myślą, że nic im nie grozi.
deszcz: Deszcz. Las pije, ja suszę przy ogniu. Wszystko ma swój czas.
mgła: Mgła. Nocą na cmentarzyku chodzą widma, a we mgle ich nie widać, póki nie jest za późno. Nie chodź tam bez potrzeby. - Co o mnie myślisz?
- Pachniesz drogą i bagnem. Czym jeszcze, nie wiem. Dowiem się.
Mówią o tobie. Ja nie słucham, co mówią. Patrzę, jak chodzisz. Chodzisz dobrze.
Wiktoria by cię polubiła. Mówiła, że ktoś przyjdzie z daleka. Nie mówiła, że taki uparty.
Ludzie zrobią z ciebie opowieść. Pilnuj, żeby była prawdziwa. Kłamstwo w opowieści też się przewraca, tylko później. - O sąsiadach
- Cyrulik Wężyk: Wężyk to dobry chłopak. Wierzy w swoje leki tak samo mało jak ludzie. Gdyby uwierzył, też by leczył.
Sołtys Paweł Baran: Sołtys omija moją chatę szerokim łukiem. Mądrze. Przy mnie się nie kłamie, a on bez kłamstwa nie przejdzie przez dzień.
Malarz Chromy: Jakub ma nogę po mnie, a serce po Hannie. Nogę poskładałam. Serca się nie da.
Ksiądz Piotr Baran: Ksiądz przychodzi czasem po zioła na gardło. Mówi, że od kazań. A ja wiem, że od kłótni z bratem.
Inne tematy
- „Duch w prześcieradle Smolejowej! Poznałam po łatach, sama je przyszywałam. Szymek zawodził tak, że aż mi się Wilczyńskiej żal zrobiło. Ona przynajmniej straszyła porządnie.”
- „Wiktoria nie odejdzie sama. Czekała na męża całe życie, to i po śmierci czeka. Jak masz ją przepędzić, zrób to szybko, długie pożegnania ją męczą. I jeszcze jedno: w dworku nie straszy tylko ona. Straszy tam cała jej przeszłość.”
- „Przy mnie się nie kłamie. Nie dlatego, że nie wolno. Dlatego, że się człowiek przewraca. Zapytaj sołtysa, ile razy tu upadł.”
- „Pani Wilczyńska była moją przyjaciółką. Jedyną, która nie bała się przyjść do lasu po zmroku. Zostawiła dworek bez dziedzica i ze śmieszną wiarą, że dom sam wybierze sobie gospodarza.”
- „Na cmentarzyku pod lasem nocą chodzą wilki. Nie żywe. Wieś wzięła nazwę od basiora, starego wilka, co tu rządził, zanim przyszli ludzie. Ludzie zapomnieli. Wilki nie.”
- „Znasz Jagnę z Mszaru? Wymieniamy się ziołami przez woźnicę. Ona mi daje z bagien, ja jej z lasu. Dobra dziewczyna, tylko za dużo myśli.”
- „Siadaj. Nie mów. … Dobrze, mów. Żyje? Na Łysicy? U Jagi? Wiedziałam, że na górę, ślady szły przez kładkę. Nie wiedziałam, czy doszła. Ludzie myślą, że ja wszystko wiem. Ja wiem, gdzie kto poszedł. Nie wiem, czy doszedł. Z tą różnicą śpię co noc. Chodziłam tam kiedyś, jak byłam młoda i ruda, do kręgu, do kotła. Jaga była już wtedy stara. Przestałam, jak moja córka umarła przy porodzie, z Dziewanną na rękach, a żadne ziele z Łysicy jej nie pomogło. Jak dziecku powiedzieć, że babka nie umiała uratować matki? „Kiedyś”, mówiłam. Powiedz jej, że matka miała takie same ręce. Resztę powiem jej sama. Jak zejdzie.”
Kategorie: Mieszkańcy · Basiorwyje
Mikstura życia
Mikstura many
Czerwone jagody