Piekarka Urszula
W niedzielę na mszy, w piątek na targu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Chleb rano, bułki do południa.”
- „Rośnij, no rośnij.”
- „Mąka we włosach to nie siwizna.”
Sprzedaje
Rozmowa
Spoiler: co mówi Piekarka Urszula kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Urszula, piekarnia. Chleb od świtu, bułki do południa, a potem tylko okruchy i ja. Nie patrz na mąkę we włosach, to nie siwizna. Jeszcze nie. Chcesz chleba, przychodź rano, zanim Basia zje połowę.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Urszula, piekarka. Mąż mówi, że jestem piekarzową, ale to ja piekę. Mąż nosi worki. Nosił.
- Czym się zajmujesz?
- Wstaję przed dzwonem Longina, kładę się, zanim go usłyszę drugi raz. Zagniatam, sadzę, wyjmuję, sprzedaję. Potem zamiatam mąkę, która i tak wraca.
- Co tu w okolicy?
- Rzemieślnicy wstają ze mną. Kupcy przychodzą, jak wszystko wystygnie, i narzekają, że nie ciepłe. Za to płacą więcej, to niech narzekają.
- Masz rodzinę?
- Basia, pyskata po ojcu. Julian, mąż, teraz w szpitalu. I zakwas po matce. Zakwas jest najstarszy w rodzinie.
- Czego się boisz?
- Że Basia zostanie sama z zakwasem. Ona go nie umie dokarmiać.
- O czym marzysz?
- Przespać jeden ranek. Jeden. I obudzić się, jak ktoś inny już napalił w piecu.
- Co lubisz jeść?
- Przypalona skórka z dna pieca. Tego nie sprzedam, to zjadam. Najlepsze, co upiekłam, zawsze jest przypalone.
- Smoki istnieją?
- Smok by się przydał. Do pieca. Wiesz, ile drewna idzie na jeden wypiek?
- Co zrobisz z workiem złota?
- Lekarz z daleka dla Juliana. Potem nowy piec, kamienny, na dwa wypieki naraz. W tej kolejności, choć piec by się obraził.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi rajca do piekarni i pyta, czemu bułki takie małe. A ja: żeby panu rajcy łatwiej było liczyć. Nie zaśmiał się. Policzył.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Ciepło, ciasto rośnie samo. W taki dzień mogłabym pozwolić Basi spać dłużej. Nie pozwalam.
deszcz: Deszcz, wilgoć, mąka się zbija. Chleb z deszczu jest cięższy. Za to więcej kosztuje, bo cięższy.
mgła: Mgła, a zapach chleba idzie przez nią aż na rynek. Ludzie trafiają po zapachu. Najlepsza reklama. - Co o mnie myślisz?
- Nowy? Chleb rano, bułki do południa. Zapamiętaj, w Brzezinach przyda ci się bardziej niż miecz.
Basia mówi o tobie, że masz ciekawe buty. U niej to komplement.
Ty jesteś swój. Swoim odkładam bochenek z brzegu, ten najbardziej przypieczony.
O tobie gadają w kolejce po chleb. Kolejka po chleb wie wszystko pierwsza. - O sąsiadach
- Basia: Moja. Biega po rynku i zbiera dla mnie plotki. Płacę jej bułką. Uczciwiej niż rada płaci za swoje.
Sołtys Bartłomiej: Sołtys sprzedaje mąkę. Za co, tego nie mówi. Za ile, też nie. Wiem tylko, za ile ja.
Młynarz Medard: Medard mówi o rzece jak o żonie, a ja o piecu jak o mężu. Oboje mamy w domu kogoś, kto grzeje albo płynie.
Siostra Apolonia: Siostra Apolonia pilnuje Juliana. Sucha jak suchar, ale uczciwa. Suchary też są uczciwe.
Inne tematy
- „Piekę na pół pieca. Mąka niby jest, tylko jakaś ciemna, ciężka, ciasto nie chce rosnąć. Mówię do niego jak do dziecka: rośnij. Nie rośnie. Dzieci też nie słuchają.”
- „Mąż leży w szpitalu u siostry Apolonii. Gorączka, trzeci tydzień. Basi mówię, że tata pojechał po drożdże. Myśli, że drożdże są bardzo daleko. Nie wyprowadzam jej z błędu.”
- „Mąkę biorę z młyna Medarda, a ziarno do młyna daje Sołtys. Sołtys sprzedaje i nie mówi, za ile kupił. Medard miele i nie mówi nic. A ja piekę i muszę gadać za trzech, bo klient pyta, czemu chleb ciemny.”
- „Myślisz, że piekarz śpi? Piekarz zagniata o północy, sadzi do pieca przed świtem i śpi na stojąco w południe. Dlatego rano jestem miła. Po południu lepiej nic nie kupuj.”
- „Halszka, ta, co wróciła spod bagna, kupuje u mnie co rano i zjada w drodze. Pół rynku płakało, jak szła pierwszy raz. Ja nie, miałam ręce w cieście. Ale bułkę jej potem dałam za darmo. Nie mów nikomu, bo każdy zacznie wracać spod bagna.”
- „Rada zamówiła u mnie sto bułek na toast za Mszar. Zapłaciła za osiemdziesiąt. Dwadzieścia bułek to też wojna, tylko mała.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny
Bochenek chleba