Spoiler: postać, która pojawia się w trakcie opowieści kliknij, żeby odsłonić
Masażysta Teofil
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Połóż się, gdzie boli?”
- „Ręce widzą.”
- „Cicho, słucham.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Masażysta Teofil kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Nie podawaj mi ręki, i tak nie trafię. Teofil. Masażysta. Ślepy, ale ręce widzą za mnie. Połóż się na leżance, powiedz, gdzie boli, a ja ci powiem, gdzie naprawdę.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Teofil. Kiedyś pisarz w ratuszu w Mszarze, teraz masażysta w Brzezinach. Ślepy od pożaru. Ludzie mówią „biedny Teofil”. Ja mówię: lepiej ślepy niż głupi.
- Czym się zajmujesz?
- Rozcieram, ugniatam, nastawiam. Barki, plecy, kolana. Kto dźwiga, ten przychodzi. Kupcy też, choć dźwigają tylko sakiewki. Sakiewka też ciąży.
- Co tu w okolicy?
- Solanka, kolumny, leżanki. Pachnie solą i miętą. Nie widzę tego, ale wiem, gdzie stoi każda kolumna. Raz ktoś przestawił leżankę. Tydzień siniaków.
- Masz rodzinę?
- Żona umarła przed pożarem. Syna nie miałem. Mam uczniów, którzy przychodzą i odchodzą. Ręce się dziedziczy, nie krew.
- Czego się boisz?
- Ognia. Pamiętam dym, potem już nic. Jak czuję dym z pieca Jadwigi, ręce mi drżą. Dlatego pracuję piętro wyżej.
- O czym marzysz?
- Żeby ktoś mi przeczytał na głos spis domów sprzed pożaru. Spisywałem go własną ręką. Ciekaw jestem, czy coś z niego zostało.
- Co lubisz jeść?
- Chleb z solą i cebula. Proste rzeczy smakują, jak się nie widzi. Pieczeń bez oczu to tylko tłuszcz.
- Smoki istnieją?
- Smoka bym nie zobaczył. Ale bym usłyszał. Mówią, że oddycha jak kowalski miech. Na razie słyszę tylko Wróbla.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłbym czas pisarzowi, żeby czytał mi stare księgi. Złoto nic nie widzi, ale potrafi zapłacić za cudze oczy.
- Znasz jakiś dowcip?
- Ślepy masażysta wchodzi do łaźni. Wszyscy się zasłaniają. Pytam: po co? Odpowiadają: z grzeczności. Najbardziej uprzejme miasto, jakie znam.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Ciepło na skórze, jasno w oczach. Słońce.
deszcz: Deszcz bębni w dach. Józek klnie na górze. Wiem, co się dzieje, i bez oczu.
mgła: Mgła pachnie bagnem. Wtedy kolana bolą wszystkich, i mam dużo pracy. - Co o mnie myślisz?
- Poznaję cię po krokach. Stawiasz je ciężej niż ostatnio.
Masz napięte barki. Ktoś na ciebie liczy, prawda?
Połóż się, zanim powiesz, po co przyszedłeś. - O sąsiadach
- Kupiec Wróbel: Wróbel płaci za ciszę, a mówi najwięcej.
Pani Sołtysowa: Pani Sołtysowa przychodzi co tydzień i zawsze pyta, co słychać. Mnie. Ślepego. Lubię ją za to.
Łaziebna Jadwiga: Jadwiga parzy tak, że słychać na dwóch piętrach. Dobra kobieta, ręce ma jak młot.
Józek od lin: Józek widzi z dachu wszystko. Ja nic. Razem bylibyśmy niezłym strażnikiem.
Inne tematy
- „Kiedyś byłem pisarzem w ratuszu w Mszarze. Spisywałem domy, długi, kto komu i ile. Potem był wielki pożar, trzy zimy temu, dym w archiwum, i od tamtej pory widzę tylko jasno albo ciemno. Ręce mi zostały. Ręce pamiętają więcej niż oczy.”
- „Sól z Żupy, spod Mszaru. Łódź przywozi raz w tygodniu. Solanka nosi ciało jak matka. Leżysz na wodzie i nic nie ważysz. Najdroższe piętro, bo nieważkość kosztuje.”
- „Wróbel płaci za ciszę, a mówi najwięcej. Na leżance każdy mówi. Ja słucham. Ślepemu się mówi, bo myślą, że ślepy znaczy głuchy.”
- „Dziś sąd na rynku. Słychać tłum przez dach. Zawsze krzyczą tak samo, czy winny, czy nie. Tłum ma jeden głos i żadnych uszu.”
- „Deszcz bębni w dach. Józek na górze pewnie zwija ręczniki i klnie. Słyszę go stąd, choć myśli, że nie.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny