Strona gryGraj ▸
Spoiler: postać, która pojawia się w trakcie opowieści kliknij, żeby odsłonić

Masażysta Teofil

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

  • „Połóż się, gdzie boli?”
  • „Ręce widzą.”
  • „Cicho, słucham.”

Rozmowa

Spoiler: co mówi Masażysta Teofil kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Nie podawaj mi ręki, i tak nie trafię. Teofil. Masażysta. Ślepy, ale ręce widzą za mnie. Połóż się na leżance, powiedz, gdzie boli, a ja ci powiem, gdzie naprawdę.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Teofil. Kiedyś pisarz w ratuszu w Mszarze, teraz masażysta w Brzezinach. Ślepy od pożaru. Ludzie mówią „biedny Teofil”. Ja mówię: lepiej ślepy niż głupi.
Czym się zajmujesz?
Rozcieram, ugniatam, nastawiam. Barki, plecy, kolana. Kto dźwiga, ten przychodzi. Kupcy też, choć dźwigają tylko sakiewki. Sakiewka też ciąży.
Co tu w okolicy?
Solanka, kolumny, leżanki. Pachnie solą i miętą. Nie widzę tego, ale wiem, gdzie stoi każda kolumna. Raz ktoś przestawił leżankę. Tydzień siniaków.
Masz rodzinę?
Żona umarła przed pożarem. Syna nie miałem. Mam uczniów, którzy przychodzą i odchodzą. Ręce się dziedziczy, nie krew.
Czego się boisz?
Ognia. Pamiętam dym, potem już nic. Jak czuję dym z pieca Jadwigi, ręce mi drżą. Dlatego pracuję piętro wyżej.
O czym marzysz?
Żeby ktoś mi przeczytał na głos spis domów sprzed pożaru. Spisywałem go własną ręką. Ciekaw jestem, czy coś z niego zostało.
Co lubisz jeść?
Chleb z solą i cebula. Proste rzeczy smakują, jak się nie widzi. Pieczeń bez oczu to tylko tłuszcz.
Smoki istnieją?
Smoka bym nie zobaczył. Ale bym usłyszał. Mówią, że oddycha jak kowalski miech. Na razie słyszę tylko Wróbla.
Co zrobisz z workiem złota?
Kupiłbym czas pisarzowi, żeby czytał mi stare księgi. Złoto nic nie widzi, ale potrafi zapłacić za cudze oczy.
Znasz jakiś dowcip?
Ślepy masażysta wchodzi do łaźni. Wszyscy się zasłaniają. Pytam: po co? Odpowiadają: z grzeczności. Najbardziej uprzejme miasto, jakie znam.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Ciepło na skórze, jasno w oczach. Słońce.
deszcz: Deszcz bębni w dach. Józek klnie na górze. Wiem, co się dzieje, i bez oczu.
mgła: Mgła pachnie bagnem. Wtedy kolana bolą wszystkich, i mam dużo pracy.
Co o mnie myślisz?
Poznaję cię po krokach. Stawiasz je ciężej niż ostatnio.
Masz napięte barki. Ktoś na ciebie liczy, prawda?
Połóż się, zanim powiesz, po co przyszedłeś.
O sąsiadach
Kupiec Wróbel: Wróbel płaci za ciszę, a mówi najwięcej.
Pani Sołtysowa: Pani Sołtysowa przychodzi co tydzień i zawsze pyta, co słychać. Mnie. Ślepego. Lubię ją za to.
Łaziebna Jadwiga: Jadwiga parzy tak, że słychać na dwóch piętrach. Dobra kobieta, ręce ma jak młot.
Józek od lin: Józek widzi z dachu wszystko. Ja nic. Razem bylibyśmy niezłym strażnikiem.

Inne tematy

  • „Kiedyś byłem pisarzem w ratuszu w Mszarze. Spisywałem domy, długi, kto komu i ile. Potem był wielki pożar, trzy zimy temu, dym w archiwum, i od tamtej pory widzę tylko jasno albo ciemno. Ręce mi zostały. Ręce pamiętają więcej niż oczy.”
  • „Sól z Żupy, spod Mszaru. Łódź przywozi raz w tygodniu. Solanka nosi ciało jak matka. Leżysz na wodzie i nic nie ważysz. Najdroższe piętro, bo nieważkość kosztuje.”
  • „Wróbel płaci za ciszę, a mówi najwięcej. Na leżance każdy mówi. Ja słucham. Ślepemu się mówi, bo myślą, że ślepy znaczy głuchy.”
  • „Dziś sąd na rynku. Słychać tłum przez dach. Zawsze krzyczą tak samo, czy winny, czy nie. Tłum ma jeden głos i żadnych uszu.”
  • „Deszcz bębni w dach. Józek na górze pewnie zwija ręczniki i klnie. Słyszę go stąd, choć myśli, że nie.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny