Skupowy Teofil
Tylko w dzień, w niedzielę na mszy.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Proszę na wagę.”
- „Stawka jest stawką.”
- „Przepraszam, liczę.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Skupowy Teofil kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Dzień dobry, dzień dobry, proszę bardzo. Teofil, skup ryb, z ramienia państwa Wróblów. Waga z pieczęcią rady, wszystko według stawek. Proszę nie stawać na desce, ona… liczy się do wagi. Żart. Przepraszam.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Teofil. Skupowy. Z ramienia państwa Wróblów. Proszę nie brać tego do siebie.
- Czym się zajmujesz?
- Ważę ryby, odejmuję wodę, płacę według stawki rady, zapisuję w księdze. Dwa razy, bo pan Wróbel sprawdza raz.
- Co tu w okolicy?
- Kępa jest… bardzo ładna. Naprawdę. Ludzie trochę… nieufni. Mają powody. Ja bym też był.
- Masz rodzinę?
- Mieszkam w mieście, sam. Ojciec łowił. Kiedyś. Gdzieś. Proszę nie pytać, gdzie.
- Czego się boisz?
- Że pan Wróbel kiedyś sam przyjdzie i przeważy wszystko jeszcze raz. Dokładnie. Na swojej wadze.
- O czym marzysz?
- Żeby ktoś na Kępie powiedział mi dzień dobry pierwszy. Tylko tyle. Nie liczę na więcej. Liczę dużo, ale na to nie.
- Co lubisz jeść?
- Węgorz. Wędzony. Od… od kogoś. Nie mogę kupić od Bronisławy, bo by mnie otruła. Proszę nie mówić, że lubię jej węgorza.
- Smoki istnieją?
- Ile byłaby warta łuska smoka w skupie? Stawki nie ma. Gdyby była, byłaby za niska. Wszystkie są.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Oddałbym. Komuś. Nie wiem komu. Wróble mają dość. Może Kępie. Ale Kępa by nie wzięła, bo ode mnie.
- Znasz jakiś dowcip?
- Ryba mówi do wagi: ile ważę? Waga na to: a ile chcesz, żebym pokazała? Nie, to nie żart. Przepraszam. To znaczy… żart.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Sucho. Ryba nie kapie, waga uczciwa. Nikt się nie kłóci. Prawie nikt.
deszcz: Deszcz. Wszystko mokre, odejmuję wodę, ludzie krzyczą. Najgorsze dni.
mgła: We mgle nikt nie widzi, ile pokazuje waga. Nawet ja. Czasem to… lepiej. - Co o mnie myślisz?
- Dzień dobry, przepraszam. Ryby na wagę?
Słyszałem o panu w mieście. Pan Wróbel też słyszał.
Pan mówi mi dzień dobry. Tu na Kępie to rzadkie. Dziękuję.
O panu się mówi w ratuszu. Rajca. Wróble. Wszyscy. Ja też, ale cicho. - O sąsiadach
- Ważnik Albin: Albin ma swoją wagę, ja mam swoją, obie z pieczęcią, a wychodzi różnie.
Kupiec Wróbel: Pan Wróbel jest bardzo dokładny. Bardzo. Czasem w nocy liczę, czy dość.
Wojsław Węgorz: Wojsław mówi, że liczę nie swoje. Ma rację. Swoje liczę tylko nocą.
Wędzarka Bronisława: Bronisława obiecuje mi ości. Jej węgorz jest najlepszy w Brzezinach. Proszę jej nie mówić.
Jadzia od ryb: Jadzia od ryb kupuje od Kępy na boku. Wiem. Nie zapisuję. Proszę nie pytać czemu.
Feliks Wróbel: Młody pan Feliks przyszedł raz do skupu. Pomylił wagę z krzesłem. Zapisałem jako odwiedziny.
Inne tematy
- „Skup płaci według stawki rady za funt. Ryba mokra waży więcej, więc odejmuję wodę. Rybacy myślą, że odejmuję im. Ja odejmuję wodę. Woda nie jest rybą. Tak mówi stawka.”
- „Albin w mieście ma swoją wagę, ja mam swoją. Obie z pieczęcią rady. A wychodzi różnie. Raz u niego więcej, raz u mnie. Nie mówię, która kłamie. Mówię, że obie mają pieczęć.”
- „Pan Wróbel jest bardzo zadowolony z Kępy. Liczby się zgadzają. Prawie zawsze. Jak się nie zgadzają, to ja tłumaczę. Dobrze tłumaczę. Nie wiem, jak długo jeszcze.”
- „Mnie tu nie lubią. Wiem. Bronisława mi ości obiecuje, Zofia patrzy na buty. A ja znam ten staw. Wiem, gdzie bierze węgorz. Nieważne skąd. Wiem.”
- „Waga czasem się trochę… przesuwa. Wilgoć, deska pracuje. W którą stronę? To zależy od deski. Proszę nie pytać, ja tylko ważę. Ja tylko ważę.”
- „Mój ojciec też łowił. Gdzieś. Daleko stąd. Bardzo daleko. Dobrze, że już nie łowi. Dlaczego pan pyta? Ryby proszę na wagę.”
- „Już zamykam, już idę do miasta. Nocą na Kępie nie zostaję. Nie dlatego, że się boję. Bo… rachunki. Trzeba w domu przepisać.”
- „Od kiedy stoi most, z Mszaru przyjeżdżają z rybą solą i tym swoim suszem. Pan Wróbel chce więcej skupu, mniejszą stawką. Policzyłem, co to znaczy dla Kępy. Nie powiem, co wyszło.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny