Sternik Fajaks
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Do Pelorii? Wsiadaj.”
- „Nie na rufę, tam sieć.”
- „Z wody wszystko ładniej.”
- „Nocą nie pływam. Rano.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Sternik Fajaks kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Do Pelorii? Wsiadaj, tylko nie na rufę, tam siedzi sieć. Fajaks jestem. Dziad też był Fajaks. Stał na dziobie okrętu, którym Tezeusz płynął na Kretę, i wypatrywał skał. Sternikiem był Nausitoos z Salaminy, a dziad był oczami. W Atenach do dziś jest święto sterników, za nich obu. Ja jestem jednym i drugim naraz, bo łódź mała. Zapłacisz, popłyniemy. Nie zapłacisz, też posiedzimy, ale na brzegu.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Fajaks, sternik. Wnuk Fajaksa, który stał na dziobie okrętu Tezeusza. Ja stoję na rufie i na dziobie naraz, bo łódź za mała na dwóch.
- Czym się zajmujesz?
- Wożę ludzi z Trojzeny do Pelorii i z powrotem. Ryby łowię, jak nikt nie płynie. Czyli często.
- Co tu w okolicy?
- Zatoka spokojna, wiatr dobry, port mały. Na zachód Peloria, na wschód droga do Aten. Wszyscy wybierają zachód. Morzem.
- Masz rodzinę?
- Żona w chacie przy porcie, dwie córki, obie na wydaniu i obie mówią, że za żeglarza nie pójdą. Mają rację. Ja bym za siebie nie poszedł.
- Czego się boisz?
- Burzy w zatoce. Zatoka zdradliwa, wiatr spada z gór nagle. Dziad mówił, że gorszy jest tylko jeden strach: zapomnieć, co miało się krzyknąć.
- O czym marzysz?
- Większa łódź. Taka na dwóch. Żebym mógł stać na dziobie jak dziad i niczego nie wypatrywać, tylko patrzeć.
- Co lubisz jeść?
- Sardynki prosto z sieci, na ogniu, z solą. Chleb od żony. Wino od Pittosa, ale tylko, jak nie płynę.
- Smoki istnieją?
- Smoków na morzu nie ma. Są węże morskie, wielkie, dziad widział jednego koło Krety. Mówił, że płynął obok okrętu przez pół dnia i patrzył. Nic nie zrobił. Gorsze od smoka: patrzył.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Łódź na dwóch. I posag dla córek, żeby wyszły za kogoś, kto nie pływa.
- Znasz jakiś dowcip?
- Pytają sternika: czemu na Kretę płynęliście pod czarnym żaglem? On mówi: bo białego nie dało się wyprać. … Dziad tak mówił. Potem płakał. Dowcipy w naszej rodzinie są krótkie.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Wiatr z zachodu, słońce. Do Pelorii jak po maśle.
deszcz: Deszcz. Nie płynę. Siedzę pod daszkiem i łatam sieć.
mgła: Mgła. W mgle płynie się na słuch. Dziad umiał. Ja umiem gorzej. - Co o mnie myślisz?
- Płyniesz? Płać i siadaj.
A, ty. Pływałeś ze mną.
Ty jesteś swój. Z tobą bym popłynął na Kretę.
O tobie gadają w każdym porcie. Wożę cię i jestem z tego dumny. - Co słychać?
- Ryba nie bierze.
Sieć do łatania.
Mówią, że ktoś doszedł lądem do Aten!
Ajtra się śmiała. Gospodarz przysięga. - O sąsiadach
- Stara Ajtra: Stara Ajtra. Dziad ją znał. Mówił, że raz w życiu widział, jak płacze: kiedy syn wypływał.
Gospodarz Pittos: Pittos. Pijemy we dwóch i liczymy łodzie. On liczy szybciej.
Mały Akamas: Akamas chce ze mną płynąć na Kretę. Powiedziałem, że najpierw zupa.
Kapłanka Ateny Apaturii: Kapłanka nie płynie nigdzie. Mówi, że bogini nie pozwala. Bogini pewnie ma chorobę morską.
Przewoźnik z Faleronu: Ten z Faleronu? Dobry przewoźnik. Wolniejszy ode mnie. Nie mów mu.
Inne tematy
- „Lądem chcesz iść? Do Aten? … Morzem jeden dzień i masz Faleron. Lądem tydzień, jak przeżyjesz. Na Istmie sosny, za Istmem maciora, nad urwiskiem jeden taki z miską, a pod Eleusis zbóje z łukami. Ja tam nie chodzę. Ja tylko pływam obok i patrzę z wody. Z wody wszystko wygląda ładniej.”
- „Dziad opowiadał o żaglu. Wypływali pod czarnym, bo płynęli na śmierć. Ajgeus dał sternikowi drugi, jasny, żeby go podnieść, jak syn przeżyje. Jedni mówią, że biały, inni, że czerwony, farbowany korą dębu. I zapomnieli. Wszyscy na okręcie zapomnieli, z radości. Dziad mówił, że to on miał krzyknąć i nie krzyknął. Przez całe życie mu się to śniło.”
- „W Trojzenie wszystko jest Posejdona. Pierwsze owoce dla Posejdona, trójząb na każdym kamieniu w porcie. Mówią, że Tezeusz był jego synem. Jak był synem boga morza, to czemu poszedł lądem? Pytałem ojca. Dostałem w ucho. Do dziś nie wiem.”
- „Słyszałem w porcie. Ktoś przeszedł lądem do Aten i wrócił. Ty. I stara Ajtra się śmiała, gospodarz przysięga. Wiesz, ile lat ludzie tędy nie chodzili? Ja wiem, bo wszyscy płynęli ze mną. Przez ciebie stracę klientów. Nie szkodzi. Dawno nie słyszałem, żeby ktoś w Trojzenie śmiał się z drogi, a nie bał się jej.”
Kategorie: Mieszkańcy · Mszar