Perigune z Ioksydów
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Nie depcz szparagów!”
- „Cicho, sosny słuchają.”
- „Ioksydzi pamiętają.”
Prośby
- Ludzie Sinisa (poziom 74)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Perigune z Ioksydów kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Cicho! Nie depcz. To szparagi. Dzikie, kłujące, i nikt z nas ich nie pali ani nie wyrywa. Perigune jestem, z Ioksydów. Po prababce. Prababka była córką Sinisa, tamtego pierwszego. Kiedy przyszedł Tezeusz, schowała się tu, w szparagach i ciernistych krzakach, i prosiła rośliny, żeby jej nie wydały. Jak dziecko, jakby rozumiały. Obiecała im, że nigdy ich nie spali. Tezeusz ją znalazł i zawołał łagodnie, że nic jej nie zrobi. Wyszła. Urodziła mu syna, Melanipposa. Od wnuka, Ioksosa, jesteśmy Ioksydami. Ładna historia? Zależy, czy się jest szparagiem.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Perigune z Ioksydów. Imię po prababce, nos po pradziadku, a strach przed Sinisem po obojgu.
- Czym się zajmujesz?
- Hoduję kozy, przędę, noszę wodę do szparagów. I się chowam, jak trzeba. Umiem się chować lepiej niż cokolwiek innego.
- Co tu w okolicy?
- Skraj lasu, pole szparagów, dom. Dalej sosny Sinisa. Nikt rozsądny tam nie chodzi. Ja chodzę dookoła.
- Masz rodzinę?
- Ioksydzi. Kilka chałup, wszyscy po Melanipposie, synu Tezeusza i prababki. Mąż nie żyje. Syn pasie kozy na wzgórzu, bo z dala od sosen.
- Czego się boisz?
- Sosen. Takich zgiętych. Jak słyszę, że coś trzeszczy w lesie, chowam się w szparagi, zanim pomyślę.
- O czym marzysz?
- Żeby szparagi kiedyś przestały być potrzebne. Żeby można było nie chować się w nich, tylko patrzeć, jak rosną.
- Co lubisz jeść?
- Koźle mleko, chleb z jęczmienia. Szparagów nie jemy. Nigdy. Wiesz, ile by prababka krzyczała?
- Smoki istnieją?
- Nie wiem. Prababka mówiła, że najgorszy smok to taki, co jest krewnym i uśmiecha się do ciebie zza sosny.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Przeniosłabym się daleko od Istmu. Razem z szparagami. Wykopałabym je, zawinęła w płótno i zabrała. Nie wiem, czy by przeżyły. Ale bym spróbowała.
- Znasz jakiś dowcip?
- Prababka mówiła: jak cię heros znajdzie w krzakach, to jeszcze nic. Gorzej, jak cię znajdzie krewny. Heros przynajmniej woła łagodnie.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Szparagi rosną, kozy śpią. Spokój.
deszcz: Deszcz. Dobrze. W deszczu ludzie Sinisa siedzą w szałasach.
mgła: Mgła. W mgle chowa się najlepiej. Prababka by się ucieszyła. - Co o mnie myślisz?
- Obcy. Nie depcz szparagów.
A, ty. Szparagi cię pamiętają.
Ty jesteś dobry. Chowałabym się z tobą w tych samych krzakach.
O tobie mówią. Że sprawiedliwy. Jak pradziad. Mam nadzieję, że lepszy. - Co słychać?
- Szparagi rosną.
Cicho w lesie. Za cicho.
Sinis nie wrócił. Jego ludzie szukają winnego.
W lesie wreszcie cicho. Dziękuję. - O sąsiadach
- Sinis Zginacz Sosen: Krewny. Mówi do mnie siostrzyczko. Za każdym razem uciekam. Za każdym razem się śmieje.
Stara Faja: Faja z Krommyonu. Nasze babki obie zginęły albo uciekły przed tym samym chłopakiem. Rozumiemy się.
Asklepiada Machaon Młodszy: Lekarz z Epidauros. Dobry. Zszył mi kiedyś rękę, którą rozdarłam na cierniach.
Skiron: Ten ze skały? Nie chodzę tam. Wystarczy mi jeden krewny od pułapek.
Inne tematy
- „Ten między sosnami to nasz krewny. Też Sinis, też zgina. My się nie przyznajemy. On się przyznaje, jak mu czegoś trzeba. Mówi do mnie siostrzyczko. Ja do niego nic nie mówię. Chowam się w szparagach. Rodzinny zwyczaj.”
- „Pradziad. Tezeusz. Nigdy go nie widziałyśmy, ani babka, ani ja. Pobył z prababką, ile pobył, a potem oddał ją za żonę Dejoneusowi, synowi Eurytosa. Tak robią herosi z kobietami, które znajdą w krzakach. Prababka była podobno zadowolona. Dejoneus nie zabijał ludzi. To już dużo.”
- „Szparagi kłują, rosną gęsto i nie chcą nikogo wpuścić. Za to schowają każdego, kto poprosi. Co roku w święto przynosimy im wodę ze źródła i mówimy, że pamiętamy. Sąsiedzi się śmieją. Niech się śmieją. Sąsiedzi nie mają za co dziękować krzakom.”
- „Słyszałam. Huk na cały Istm, jakby las pękł na pół. Sinis nie wrócił do swoich sosen. … Nie wiem, czy płakać. Krewny to krewny. Ale dziś pierwszy raz od lat przeszłam do źródła prosto przez las, a nie bokiem przez ciernie. Jego ludzie jeszcze chodzą między sosnami i szukają, kto im zabrał pana. Uważaj na nich.”
Kategorie: Mieszkańcy · Mszar