Kapłanka Demeter
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Do środka tylko wtajemniczeni.”
- „Najpierw prosię.”
- „Pani czeka na córkę.”
Prośby
- Prosię dla Demeter (poziom 74)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Kapłanka Demeter kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Witaj w Eleusis. Nie wchodź do środka, jeśli nie jesteś wtajemniczony. Tam jest to, czego się nie mówi. Jestem kapłanką Demeter. Pani szukała tu córki, z pochodnią, dziewięć dni, nie jadła, nie myła się. Tu usiadła przy studni i płakała. Tu ją przyjęli, kiedy nikt jej nie znał. Dlatego tu. Chcesz kiedyś zostać wtajemniczony? Najpierw prosię. Każdy myje swoje prosię w morzu i składa je bogini. Potem może.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Kapłanka Demeter w Eleusis. Pilnuję tego, czego się nie mówi. Dużo milczę, a jak mówię, to o prosiętach.
- Czym się zajmujesz?
- Przygotowuję misteria. Przyjmuję tych, co chcą być wtajemniczeni. Pilnuję, żeby każdy umył prosię w morzu. Liczę prosięta. Bogini nie liczy, ja liczę.
- Co tu w okolicy?
- Eleusis. Pola zboża, studnia, przy której płakała pani, i Telesterion. Na drodze palestra Kerkyona. Każde miejsce ma swoich wiernych.
- Masz rodzinę?
- Moja rodzina to ród Eumolpidów, kapłani od zawsze. Mąż był kapłanem, syn będzie. Ja jestem pomiędzy.
- Czego się boisz?
- Że ktoś zdradzi to, co widział w środku. Raz się zdarzyło. Bogini nie wybaczyła. Nie pytaj, co się z nim stało. Nie wiem. Nikt nie wie.
- O czym marzysz?
- Żeby wiosna przyszła choć raz wcześniej. Żeby pani choć raz nie musiała czekać na córkę.
- Co lubisz jeść?
- Kykeon. Jęczmień, woda i mięta. Pani to piła, kiedy przestała pościć. Ja piję, kiedy kończę pościć. Smakuje jak koniec smutku.
- Smoki istnieją?
- Triptolemos, którego pani nauczyła siać, latał po świecie na wozie ze skrzydlatymi smokami i rozsiewał zboże. Smoki mogą być pożyteczne, jak je ktoś wychowa.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Prosięta. Dużo prosiąt. W tym roku brakuje. A reszta dla ubogich, którzy też chcą być wtajemniczeni, a nie mają prosięcia.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi Ateńczyk i pyta, co jest w środku Telesterionu. Mówię: tajemnica. Pyta: a jak powiem, że nikomu nie powiem? Mówię: to będzie dwie tajemnice.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Zboże dojrzewa. Pani się uśmiecha.
deszcz: Deszcz. Pani płacze. Zboże się cieszy. Tak to jest z matkami.
mgła: Mgła nad polami. Jak w dzień, kiedy pani przyszła tu pierwszy raz. Mówią. - Co o mnie myślisz?
- Obcy. Do środka tylko wtajemniczeni.
A, ty. Masz już prosię?
Ty jesteś swój. Bogini cię zna z imienia.
O tobie mówią. Że schodziłeś tam, gdzie żywi nie chodzą. Przyjdź, porozmawiamy przy ołtarzu. - Co słychać?
- Prosięta liczone.
Pani czeka na córkę.
Kerkyon pytał o wtajemniczenie. Kto by pomyślał.
Prosiąt starczy. Bogini przymknęła oko. - O sąsiadach
- Kerkyon: Kerkyon. Wnuk tamtego. Łamie żebra. Postęp. Może kiedyś przyjdzie do bogini z prosięciem.
Stara Faja: Faja z Krommyonu. Przynosi prosięta. Najlepsze w okolicy. Gada przy tym dużo o babce.
Gospodarz Damastes: Gospodarz spod Erineos przysyła mi na ofiarę dobre wino. Nigdy nie przyszedł sam. Nie wiem czemu.
Kapłan z rodu Fytalidów: Fytalidzi znad Kefisosu. Ich przodek przyjął panią w domu. Bogini pamięta. Ja też.
Kapłanka Ateny Apaturii: Kapłanka Ateny w Trojzenie. Pilnuje pasów. Każda bogini ma swoje skarby.
Inne tematy
- „Herakles tu był, zanim zszedł po psa do Hadesu. Musiał. Kto schodzi na dół bez wtajemniczenia, ten nie wraca. Albo wraca, ale nie cały. Co mu pokazali w środku? Nie powiem. Powiem tyle, że wyszedł cichszy. Herakles. Cichszy. Pomyśl.”
- „Kerkyon w palestrze to wnuk tamtego, co przyszedł z Arkadii. Tamten łamał karki tym, co przegrali. Ten tylko żebra. Postęp, mówią. Tamten miał też córkę, Alope. Zabił ją, bo urodziła dziecko bogu morza. Wnuk o tym nie mówi. Ja mówię, bo nikt inny nie chce.”
- „Pani nie jest smutna cały rok. Kiedy córka wraca z dołu, wiosną, pani się śmieje i wszystko rośnie. Kiedy córka schodzi, jesienią, zboże więdnie. Ludzie myślą, że to pogoda. To matka. Matki tak mają. Zapytaj starej Ajtry w Trojzenie.”
- „Kerkyon siedzi na ławie i masuje kark. Pierwszy raz od lat ktoś go rzucił na piasek. Przyszedł do mnie i zapytał, czy bogini by go przyjęła do wtajemniczenia. Powiedziałam: najpierw prosię. Poszedł szukać prosięcia. Kto wie. Może się z tego coś zrobi.”
Kategorie: Mieszkańcy · Mszar