Stara Ateńczyczka
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Schody krzywe, uważaj.”
- „Czarny żagiel. Pamiętam.”
- „Fasola się gotuje.”
Prośby
- Czarny żagiel (poziom 70)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Stara Ateńczyczka kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Ostrożnie, dziecko, schody krzywe. Mieszkam pod samą skałą, całe życie. Jak byłam mała, stał na niej król Ajgeus. Codziennie. Patrzył na morze, czy wraca okręt z Krety. Pamiętam jego płaszcz. Purpurowy. I pamiętam dzień, kiedy płaszcz poleciał w dół. Ty nie stąd. Skąd? Z Trojzeny? Lądem? No proszę. Ja nawet na skałę już nie wchodzę.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Stara Ateńczyczka spod skały Ajgeusa. Imię mam, ale nikt już go nie mówi. Mówią: ta spod skały.
- Czym się zajmujesz?
- Siedzę. Gotuję fasolę. Opowiadam o czarnym żaglu każdemu, kto przejdzie. Mało kto przechodzi.
- Co tu w okolicy?
- Skała Ajgeusa nad bramą, Kefisos za mostem, Faleron w dole. Całe życie w tym jednym miejscu. Wystarczyło.
- Masz rodzinę?
- Brat w Trojzenie, gospodarz, dwadzieścia lat go nie widziałam. Mąż poległ pod Troją z Menesteusem. Dzieci rozjechały się po koloniach. Zostałam ja i skała.
- Czego się boisz?
- Że umrę, a nikt już nie będzie pamiętał, jak to było z żaglem. Pieśń zostanie, ale pieśń kłamie.
- O czym marzysz?
- Jeszcze raz wejść na skałę i zobaczyć zatokę. Kolana nie pozwalają. Może ktoś mi opowie, co widać.
- Co lubisz jeść?
- Fasola. Co roku jesienią, za tamtych z Krety. W międzyczasie chleb z oliwą. Jestem stara, mam proste gusta.
- Smoki istnieją?
- Widziałam wóz Medei, jak odlatywała z Aten. Byłam mała. Dym, ogień i coś, co skrzeczało. Czy to były smoki? Matka mówiła: smoki. Ja pamiętam tylko, że śmierdziało.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Wysłałabym bratu do Trojzeny, żeby przyjechał. Lądem. Jak droga już bezpieczna.
- Znasz jakiś dowcip?
- Ajgeus pytał codziennie strażnika: widać żagiel? Strażnik: nie, królu. I tak przez miesiąc. A jak zobaczył, to nie zdążył zapytać. … To nie jest dowcip. Wiem. Ale w Atenach tak się mówi, jak ktoś za długo czeka.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Ze skały pewnie widać wyspy. Ja widzę bramę.
deszcz: Deszcz. Schody śliskie. Siedzę w domu i słucham morza.
mgła: Mgła. Jak w dzień żagla. Nie wychodzę. - Co o mnie myślisz?
- Obcy. Uważaj na schody.
A, ty. Siadaj, jesienią będzie fasola.
Ty jesteś dobry. Jak syn Ajtry, kiedy był jeszcze dobry.
O tobie mówią przy bramie. Ja wiem lepiej. Siadaj. - Co słychać?
- Fasola się gotuje.
Schody krzywe.
Brat napisał! Żyje!
Ze skały widać całą zatokę. Ty mi powiedziałeś. - O sąsiadach
- Gospodarz Pittos: Brat. Jak zobaczysz, powiedz, że żyję. I że wino ma dalej kwaśne, wiem bez próbowania.
Strażnik bramy: Strażnik przy bramie. Syn mojej sąsiadki. Pilnuje Menesteusa przed pieśniami. Ciężka praca.
Kapłan z rodu Fytalidów: Fytalida znad rzeki. Daje mi figi, ja mu fasolę. Tak się żyje pod Atenami.
Przewoźnik z Faleronu: Przewoźnik z Faleronu. Woził mnie do brata, raz. Potem wojna i nikt nie woził.
Stara Ajtra: Ajtra? Matka? Żyje? … Powiedz jej, że w Atenach ktoś jeszcze gotuje fasolę za jej syna.
Inne tematy
- „Mówią, że miał podnieść jasny żagiel, jak syn żyje. Jedni mówią: biały. Inni, że czerwony, farbowany korą dębu. Ja widziałam czarny. Tyle wiem. Ja i cała ulica. Krzyk był taki, że matka zatkała mi uszy. Potem przyszedł herold z Faleronu, w wieńcu, z dobrą wieścią, i nie wiedział, czemu wszyscy płaczą. Stał z tym wieńcem na lasce i nikt go nie chciał słuchać.”
- „Wiesz, czemu w Atenach jesienią gotujemy fasolę? Bo ci, co wrócili z Krety, wysiedli na Faleronie i ugotowali w jednym garnku wszystko, co im zostało. Fasolę, groch, co było. Zjedli razem, na plaży, i poszli do miasta. My gotujemy do dziś. Ja co roku mówię, że to ostatni raz, bo zęby. I co roku gotuję.”
- „Menesteus jest królem, to jest królem. Wrócił spod Troi, z dziesięcioma okrętami mniej. Nie lubi pieśni o Tezeuszu. Mówi, że Tezeusz zrobił z Aten jedno miasto, a potem się nim nie zajmował, tylko latał po Amazonkach i po Hadesach. Może i prawda. Ale fasolę gotujemy za Tezeusza, nie za Menesteusa.”
- „Mówią przy bramie, że przyszedłeś lądem z Trojzeny, przez wszystkie skały i sosny, i że Fytalida zmył z ciebie krew przy ołtarzu. Jak on. Dokładnie jak on. … Daj rękę. Tak. Jak byłam mała, chciałam dotknąć jego ręki, kiedy szedł do pałacu. Nie zdążyłam. Teraz już mogę umrzeć. Nie, żartuję. Jeszcze fasola w tym roku.”
Kategorie: Mieszkańcy · Mszar