Strona gryGraj ▸

Asklepiada Machaon Młodszy

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Asklepiada Machaon Młodszy kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Ostrożnie, nie nadepnij na węża. Są święte i nie gryzą. No, rzadko. Machaon jestem, Machaon Młodszy, z rodu Asklepiadów. Stary Machaon, mój stryj, leczył pod Troją i tam został. Ja leczę tu. Chorzy śpią w świętej sali, bóg przychodzi do nich we śnie, a rano mówią mi, co im się śniło. Ja słucham i daję zioła. Bóg od snów, ja od ziół. Dobrze się uzupełniamy.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Machaon Młodszy, z rodu Asklepiadów. Lekarz. Syn lekarza, bratanek lekarza, wnuk boga, jak mówią w rodzinie. Ja mówię: wnuk lekarza.
Czym się zajmujesz?
Leczę. Słucham snów chorych, daję zioła, nastawiam kości. Bóg robi resztę. Albo nie robi. Wtedy chowamy.
Co tu w okolicy?
Sanktuarium Asklepiosa, święta sala, węże. Za sanktuarium obóz Korynetesa. Dobre sąsiedztwo dla lekarza. Zawsze jest co leczyć.
Masz rodzinę?
Ojciec Podalejrios wrócił spod Troi, stryj Machaon nie wrócił. Dziad Asklepios leczył tak dobrze, że wskrzeszał umarłych. Zeus go za to zabił piorunem. Dlatego ja nie wskrzeszam.
Czego się boisz?
Że ktoś przyjdzie z raną, której nie znam. I że wąż nie przyjdzie do niego w nocy.
O czym marzysz?
Spisać wszystkie sny chorych i zobaczyć, czy bóg się powtarza. Mam już trzy skrzynie tabliczek. Bóg się powtarza.
Co lubisz jeść?
Rosół z koguta. Dla chorych. I dla mnie, jak chory nie dojadł. Lekarzowi nic się nie marnuje.
Smoki istnieją?
Smoki to węże, które nie poszły do lekarza. Moje węże są małe i dobre. Smoki są wielkie i chore na pychę.
Co zrobisz z workiem złota?
Nowa święta sala, z większymi łożami. I spokojny rok bez wojny. Wojna daje lekarzom dużo pracy i mało wdzięczności.
Znasz jakiś dowcip?
Chory mówi: śniło mi się, że bóg kazał mi pić wino. Mówię: to pij. Na drugi dzień: śniło mi się, że bóg kazał mi pić więcej. Mówię: to już nie bóg.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce. Chorzy siedzą na dworze, węże się grzeją na kamieniach.
deszcz: Deszcz. Węże chowają się pod łoża. Chorzy krzyczą.
mgła: Mgła. Chorzy mówią, że widzą boga. Widzą mgłę.
Co o mnie myślisz?
Chory? Nie? To dobrze. Rzadkie.
A, ty. Rany się goją?
Ty jesteś swój. Przyjdź, jak boli. Posłucham twoich snów.
O tobie mówią. Zdrowy heros to rzadkość. Dbaj o siebie.
Co słychać?
Węże się grzeją.
Trzech chorych, jeden zdrowieje.
W obozie Korynetesa cicho. Dziwnie cicho.
O sąsiadach
Stara Ajtra: Stara Ajtra z Trojzeny. Przysłała mi kiedyś maść na kolana. Lepszą niż moje.
Sinis Zginacz Sosen: Sinis z Istmu przysyła mi ludzi z połamanymi kośćmi. Mówi, że spadli z drzewa. Wszyscy z tego samego drzewa.
Stara Faja: Faja z Krommyonu przynosi prosięta na ofiarę. Dobre prosięta. Gadatliwa kobieta.
Kapłanka Demeter: Kapłanka Demeter. Ma tajemnice, ja mam tabliczki. Obie rzeczy pomagają chorym.

Inne tematy

  • „Za sanktuarium obozuje Korynetes. Pałkarz, tak się to imię tłumaczy. Jego ojca, Peryfetesa, zabił na tej drodze Tezeusz i zabrał mu maczugę. Mówią, że Peryfetes był synem Hefajstosa, miał słabe nogi i podpierał się maczugą, aż nauczył się nią zabijać. Syn ma zdrowe nogi, a maczugę i tak nosi. Okutą brązem. Przychodzi do mnie z bólem barku, bo za mocno macha. Leczę go. Co mam robić? Przysięga. Powiem ci jedno: jak unosi maczugę oburącz, odejdź. Po uderzeniu maczuga grzęźnie, a on się szarpie. Wtedy jest jak dziecko.”
  • „Węże Asklepiosa. Żółtawe, spokojne, lubią ciepło. Śpią z chorymi w świętej sali. Kogo wąż poliże po ranie, ten rano wstaje. Tak mówią. Ja mówię: kogo wąż poliże, ten ma ranę wilgotną i czystą. Bóg pewnie się zgadza. Nigdy się nie sprzeciwił.”
  • „Stryj pojechał pod Troję z bratem, Podalejriosem. Leczyli Achajów. Raz stryja trafiła strzała w ramię i wszyscy krzyczeli: ratujcie lekarza, lekarz wart więcej niż dziesięciu wojowników. Uratowali. Potem i tak zginął. Lekarze też giną na wojnie. Częściej niż w pieśniach.”
  • „Słyszałem huk z obozu, a potem ciszę. Korynetes leży? … Przyniosą mi go jutro albo nie przyniosą. Jak przyniosą, będę leczył. Przysięga. Ale powiem ci w sekrecie: ulżyło mi. Barki miał jak wół, a cierpliwości jak osa. Pewnie jego syn przyjdzie za kilka lat z nową maczugą. Oni zawsze wracają, synowie.”
Kategorie: Mieszkańcy · Mszar