Asklepiada Machaon Młodszy
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Nie nadepnij na węża.”
- „Bóg od snów, ja od ziół.”
- „Śpij tu, jak boli.”
- „Cicho, chorzy śpią.”
Prośby
- Wino na rany (poziom 72)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Asklepiada Machaon Młodszy kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Ostrożnie, nie nadepnij na węża. Są święte i nie gryzą. No, rzadko. Machaon jestem, Machaon Młodszy, z rodu Asklepiadów. Stary Machaon, mój stryj, leczył pod Troją i tam został. Ja leczę tu. Chorzy śpią w świętej sali, bóg przychodzi do nich we śnie, a rano mówią mi, co im się śniło. Ja słucham i daję zioła. Bóg od snów, ja od ziół. Dobrze się uzupełniamy.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Machaon Młodszy, z rodu Asklepiadów. Lekarz. Syn lekarza, bratanek lekarza, wnuk boga, jak mówią w rodzinie. Ja mówię: wnuk lekarza.
- Czym się zajmujesz?
- Leczę. Słucham snów chorych, daję zioła, nastawiam kości. Bóg robi resztę. Albo nie robi. Wtedy chowamy.
- Co tu w okolicy?
- Sanktuarium Asklepiosa, święta sala, węże. Za sanktuarium obóz Korynetesa. Dobre sąsiedztwo dla lekarza. Zawsze jest co leczyć.
- Masz rodzinę?
- Ojciec Podalejrios wrócił spod Troi, stryj Machaon nie wrócił. Dziad Asklepios leczył tak dobrze, że wskrzeszał umarłych. Zeus go za to zabił piorunem. Dlatego ja nie wskrzeszam.
- Czego się boisz?
- Że ktoś przyjdzie z raną, której nie znam. I że wąż nie przyjdzie do niego w nocy.
- O czym marzysz?
- Spisać wszystkie sny chorych i zobaczyć, czy bóg się powtarza. Mam już trzy skrzynie tabliczek. Bóg się powtarza.
- Co lubisz jeść?
- Rosół z koguta. Dla chorych. I dla mnie, jak chory nie dojadł. Lekarzowi nic się nie marnuje.
- Smoki istnieją?
- Smoki to węże, które nie poszły do lekarza. Moje węże są małe i dobre. Smoki są wielkie i chore na pychę.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Nowa święta sala, z większymi łożami. I spokojny rok bez wojny. Wojna daje lekarzom dużo pracy i mało wdzięczności.
- Znasz jakiś dowcip?
- Chory mówi: śniło mi się, że bóg kazał mi pić wino. Mówię: to pij. Na drugi dzień: śniło mi się, że bóg kazał mi pić więcej. Mówię: to już nie bóg.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Chorzy siedzą na dworze, węże się grzeją na kamieniach.
deszcz: Deszcz. Węże chowają się pod łoża. Chorzy krzyczą.
mgła: Mgła. Chorzy mówią, że widzą boga. Widzą mgłę. - Co o mnie myślisz?
- Chory? Nie? To dobrze. Rzadkie.
A, ty. Rany się goją?
Ty jesteś swój. Przyjdź, jak boli. Posłucham twoich snów.
O tobie mówią. Zdrowy heros to rzadkość. Dbaj o siebie. - Co słychać?
- Węże się grzeją.
Trzech chorych, jeden zdrowieje.
W obozie Korynetesa cicho. Dziwnie cicho. - O sąsiadach
- Stara Ajtra: Stara Ajtra z Trojzeny. Przysłała mi kiedyś maść na kolana. Lepszą niż moje.
Sinis Zginacz Sosen: Sinis z Istmu przysyła mi ludzi z połamanymi kośćmi. Mówi, że spadli z drzewa. Wszyscy z tego samego drzewa.
Stara Faja: Faja z Krommyonu przynosi prosięta na ofiarę. Dobre prosięta. Gadatliwa kobieta.
Kapłanka Demeter: Kapłanka Demeter. Ma tajemnice, ja mam tabliczki. Obie rzeczy pomagają chorym.
Inne tematy
- „Za sanktuarium obozuje Korynetes. Pałkarz, tak się to imię tłumaczy. Jego ojca, Peryfetesa, zabił na tej drodze Tezeusz i zabrał mu maczugę. Mówią, że Peryfetes był synem Hefajstosa, miał słabe nogi i podpierał się maczugą, aż nauczył się nią zabijać. Syn ma zdrowe nogi, a maczugę i tak nosi. Okutą brązem. Przychodzi do mnie z bólem barku, bo za mocno macha. Leczę go. Co mam robić? Przysięga. Powiem ci jedno: jak unosi maczugę oburącz, odejdź. Po uderzeniu maczuga grzęźnie, a on się szarpie. Wtedy jest jak dziecko.”
- „Węże Asklepiosa. Żółtawe, spokojne, lubią ciepło. Śpią z chorymi w świętej sali. Kogo wąż poliże po ranie, ten rano wstaje. Tak mówią. Ja mówię: kogo wąż poliże, ten ma ranę wilgotną i czystą. Bóg pewnie się zgadza. Nigdy się nie sprzeciwił.”
- „Stryj pojechał pod Troję z bratem, Podalejriosem. Leczyli Achajów. Raz stryja trafiła strzała w ramię i wszyscy krzyczeli: ratujcie lekarza, lekarz wart więcej niż dziesięciu wojowników. Uratowali. Potem i tak zginął. Lekarze też giną na wojnie. Częściej niż w pieśniach.”
- „Słyszałem huk z obozu, a potem ciszę. Korynetes leży? … Przyniosą mi go jutro albo nie przyniosą. Jak przyniosą, będę leczył. Przysięga. Ale powiem ci w sekrecie: ulżyło mi. Barki miał jak wół, a cierpliwości jak osa. Pewnie jego syn przyjdzie za kilka lat z nową maczugą. Oni zawsze wracają, synowie.”
Kategorie: Mieszkańcy · Mszar