Strona gryGraj ▸

Ariadna

Nocą idzie gdzie indziej.

Co woła, gdy przechodzisz

Rozmowa

Spoiler: co mówi Ariadna kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Gość. Z morza, nie z nieba, widzę po butach. Wejdź, w sanktuarium nikt nie gryzie, menady śpią do zmierzchu. Ariadna jestem. Tak, ta Ariadna. Córka Minosa z Krety, ta od nici, ta z pieśni o porzuconej na brzegu. Teraz żona Dionizosa. Ta korona? Z gwiazd. Mąż dał mi ją na ślubie, zrobił ją Hefajstos. Nie dotykaj, parzy. Żartuję. Nie parzy. Siadaj, napij się. Wino z Naksos, najlepsze na morzu. I nie pytaj, czy jestem szczęśliwa. Wszyscy pytają.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Ariadna. Córka Minosa i Pazyfae. Siostra Asteriona, Deukaliona i kilku innych, nie wszyscy żyją. Żona Dionizosa. Ta od nici. Ta z pięciu wersji.
Czym się zajmujesz?
Jestem żoną boga. To dużo pracy. Trzeba się śmiać, kiedy on się śmieje, i nie bać się, kiedy się gniewa. Reszta to wino.
Co tu w okolicy?
Naksos. Winnice do samej wody, sanktuarium, las, gdzie tańczą menady. Na południowym brzegu skała, gdzie mnie zostawił. Na północy skała z koroną.
Masz rodzinę?
Ojciec Minos, umarł, sądzi teraz umarłych na dole, bo zawsze lubił sądzić. Matka Pazyfae, córka Słońca. Bracia: Deukalion pilnuje Labiryntu, a Asterion w nim siedzi. Mąż bóg. Rodzina jak każda.
Ojciec sądzi umarłych. Matka nie żyje. Deukalion pilnuje pustego Labiryntu. Asterion… już nie ma Asteriona. Mąż jest. Mąż zawsze jest.
Czego się boisz?
Że Dionizos się znudzi. Bogowie się nudzą. Wtedy zostanę tylko koroną na niebie i pieśnią o porzuconej.
O czym marzysz?
Jeszcze raz zobaczyć Kretę. Pałac w Knossos, schody, malowane delfiny na ścianach. Nie zostało nic. Ale w snach jest.
Co lubisz jeść?
Winogrona z naszych winnic. I miód kreteński, ciemny, z tymianku. Takiego tu nie ma. Mąż przywozi mi z wypraw, ale to nie ten.
Smoki istnieją?
Mój dziad Helios jeździ po niebie złotym wozem. A Kadmos, brat mojej babki Europy, siał zęby smoka i wyrastali mu z ziemi zbrojni ludzie. Smoki w mojej rodzinie to codzienność. Kto by w nie nie wierzył.
Co zrobisz z workiem złota?
Złoto? Mam koronę z gwiazd. Gdyby mi dać worek złota, kupiłabym bratu okno. Jedno. W Labiryncie nie ma okien.
Znasz jakiś dowcip?
Pytają mnie: jak to jest być żoną boga? Mówię: jak być żoną każdego mężczyzny, tylko kac trwa sto lat.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce. Winogrona dojrzewają, menady śpią. Spokojnie, za spokojnie.
deszcz: Deszcz. Mąż mówi, że to wino nieba. Pije je na dachu.
mgła: Mgła nad morzem. Jak tego ranka, kiedy obudziłam się sama. Nie lubię mgły.
Co o mnie myślisz?
Gość z morza. Napij się.
A, ty. Pamiętam twoje buty.
Ty jesteś swój. Mąż cię lubi, a mąż nikogo nie lubi.
O tobie śpiewają na Naksos. Ja wybieram, którą wersję lubię.
Co słychać?
Winogrona dojrzewają.
Mąż jeszcze śpi.
Pamiętam twoją obietnicę.
Obiecałeś.
W Pelorii cicho nocą. Nie umiem się przyzwyczaić.
O sąsiadach
Dionizos: Mąż. Wesoły, piękny, niebezpieczny. Kocham go. To nie znaczy, że się nie boję.
Menada Ione: Ione. Dobra dziewczyna za dnia. Nocą jej nie poznaję. Ona mnie też nie.
Winiarz Ojnaros: Ojnaros. Imię jak tamten kapłan. Pyta mnie, czy pradziad żył ze mną. Daję mu dzban, żeby nie pytał.
Stara Ajtra: Matka Tezeusza? Żyje jeszcze? Powiedz jej, że nie mam do niej żalu. Do niej nie.
Strażnik Deukalion: Mój brat. Pilnuje drugiego brata trzydzieści lat. Najwierniejszy z nas wszystkich. I najsmutniejszy.
Rapsod Melitos: Rapsod z Pelorii? Niech śpiewa, co chce. Ja mam pięć wersji, on może mieć szóstą.

Inne tematy

  • „Chcesz wiedzieć, jak było? Wybierz sobie. Mam pięć. Pierwsza: Tezeusz zostawił mnie śpiącą na tym brzegu, a ja się powiesiłam. Smutna, ładna, ludzie płaczą. Druga: przyszedł Dionizos i mnie zabrał. Ta jest prawdziwa, jak widzisz, bo stoję tu w koronie. Trzecia: zostawił mnie, bo kochał inną. Ajgle, córkę Panopeusa. Jeden poeta to nawet zapisał, a potem ktoś w Atenach ten wers wyskrobał. Czwarta: burza zniosła nas na Cypr, byłam w ciąży i chora, wysadził mnie na brzeg, wiatr zabrał okręt, a ja umarłam w połogu. Na Cyprze do dziś w moje święto młody chłopak kładzie się na posłaniu i krzyczy jak rodząca. Wyobrażasz sobie? Piąta: żyłam tu z kapłanem Ojnarosem, porządnym człowiekiem, i nikt mnie nie porywał. … Śmiejesz się? Ja też. Żona boga może wybrać, którą woli. Dziś wolę drugą. Jutro, kto wie. A Labirynt? Tezeusz zabił w Labiryncie człowieka. Taurosa, wodza mojego ojca. Okrutny był, wygrywał igrzyska i brał młodych z Aten w nagrodę. Zwali go bykiem, bo tak miał na imię i tak się zachowywał. Nić dałam ja. Wyprowadziła Tezeusza i dzieci. Mojego brata nikt nie musiał wyprowadzać. On nigdy nie umiał wyjść.”
  • „Teraz posłuchaj, bo to nie jest pieśń. Asterion. Tak go nazwała matka. Gwiaździsty. Dziecko z rogami, co płakało w kołysce, bo bało się ciemności, a ojciec zamknął go w ciemności na zawsze. Mój brat. Przyrodni, matka ta sama. Kiedy dawałam nić Tezeuszowi, myślałam, że on wejdzie i… Nie wiem, co myślałam. Byłam dziewczyną. Tezeusz wyszedł z krwią na rękach, a brat ryczał dalej. Do dziś ryczy, w Pelorii. Deukalion przysyła mi wieści przez żeglarzy. Herosi chodzą tam z nicią i z mieczem, po róg, po pieśń. Obiecaj mi, że ty go nie zabijesz. Nie musisz. Ja tylko proszę. Żona boga prosi rzadko.”
  • „Pijesz moje wino? Pij. Obiecałeś, pamiętam. Dionizos też pamięta, a on pamięta lepiej ode mnie, bo nigdy nie trzeźwieje. Kiedy następnym razem będziesz w Pelorii, zejdź nocą do wejścia i posłuchaj. To nie jest ryk potwora. To ktoś, kto woła i nie wie kogo. Ja wiem kogo. Ale mnie tam nie ma.”
  • „Obiecałeś. … Nie, nie podnoś głosu. Wiem, co się stało w Pelorii. Ty wiesz, ja wiem, wie mój mąż. Tezeusz też mi coś obiecał, na tym brzegu. Wszyscy mi coś obiecują. Wino zatrzymaj, nie oddawaj. Ale nie przychodź tu o zmierzchu, kiedy pan Dionizos jest w domu. On nie jest taki wyrozumiały jak ja.”
  • „Korona to kopia. Prawdziwa wisi na niebie, mąż ją tam wyrzucił po ślubie, żeby wszyscy widzieli. Siedem gwiazd w półkolu, nocą, nad skałą na północy wyspy. Albo odwrotnie: ta na niebie jest kopią, a ta na mojej głowie prawdziwa. Nie pytam. U bogów lepiej nie pytać, co jest kopią.”
  • „Naksyjczycy mówią, że były dwie Ariadny. Jedna wyszła za Dionizosa, wesoła. Druga przypłynęła z Tezeuszem, porzucona, i umarła tu ze swoją piastunką. Mają dla nas dwa święta. Jedno z winem i tańcem, drugie z płaczem. Ja chodzę na oba. Na pierwszym tańczę, na drugim płaczę. Obie byłyśmy mną. Jestem żoną boga, wolno mi.”
  • „Nić? Moja. Choć niektórzy mówią, że Dedal mi doradził kłębek. Dedal radził wszystkim. Mojej matce też kiedyś doradził, drewnianą krowę, i przez tę radę mam brata z rogami. Dedal był genialny. Genialni ludzie robią najgorsze rzeczy, bo nikt nie umie im powiedzieć, że nie.”
  • „Tam, na południowym brzegu, przy skale, spałam, jak odpłynął. Obudziłam się, a okręt był już mały jak paznokieć. Chodzę tam czasem. Nie płakać. Patrzeć, jak wygląda morze, kiedy się nie płacze. Wygląda tak samo. To mnie zawsze trochę złości.”
Kategorie: Mieszkańcy · Mszar