Ariadna
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Napij się.”
- „Pięć wersji. Wybierz.”
- „Nie pytaj, czy jestem szczęśliwa.”
- „Korona świeci. Spójrz w górę.”
- „Obiecałeś.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Ariadna kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Gość. Z morza, nie z nieba, widzę po butach. Wejdź, w sanktuarium nikt nie gryzie, menady śpią do zmierzchu. Ariadna jestem. Tak, ta Ariadna. Córka Minosa z Krety, ta od nici, ta z pieśni o porzuconej na brzegu. Teraz żona Dionizosa. Ta korona? Z gwiazd. Mąż dał mi ją na ślubie, zrobił ją Hefajstos. Nie dotykaj, parzy. Żartuję. Nie parzy. Siadaj, napij się. Wino z Naksos, najlepsze na morzu. I nie pytaj, czy jestem szczęśliwa. Wszyscy pytają.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Ariadna. Córka Minosa i Pazyfae. Siostra Asteriona, Deukaliona i kilku innych, nie wszyscy żyją. Żona Dionizosa. Ta od nici. Ta z pięciu wersji.
- Czym się zajmujesz?
- Jestem żoną boga. To dużo pracy. Trzeba się śmiać, kiedy on się śmieje, i nie bać się, kiedy się gniewa. Reszta to wino.
- Co tu w okolicy?
- Naksos. Winnice do samej wody, sanktuarium, las, gdzie tańczą menady. Na południowym brzegu skała, gdzie mnie zostawił. Na północy skała z koroną.
- Masz rodzinę?
- Ojciec Minos, umarł, sądzi teraz umarłych na dole, bo zawsze lubił sądzić. Matka Pazyfae, córka Słońca. Bracia: Deukalion pilnuje Labiryntu, a Asterion w nim siedzi. Mąż bóg. Rodzina jak każda.
Ojciec sądzi umarłych. Matka nie żyje. Deukalion pilnuje pustego Labiryntu. Asterion… już nie ma Asteriona. Mąż jest. Mąż zawsze jest. - Czego się boisz?
- Że Dionizos się znudzi. Bogowie się nudzą. Wtedy zostanę tylko koroną na niebie i pieśnią o porzuconej.
- O czym marzysz?
- Jeszcze raz zobaczyć Kretę. Pałac w Knossos, schody, malowane delfiny na ścianach. Nie zostało nic. Ale w snach jest.
- Co lubisz jeść?
- Winogrona z naszych winnic. I miód kreteński, ciemny, z tymianku. Takiego tu nie ma. Mąż przywozi mi z wypraw, ale to nie ten.
- Smoki istnieją?
- Mój dziad Helios jeździ po niebie złotym wozem. A Kadmos, brat mojej babki Europy, siał zęby smoka i wyrastali mu z ziemi zbrojni ludzie. Smoki w mojej rodzinie to codzienność. Kto by w nie nie wierzył.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Złoto? Mam koronę z gwiazd. Gdyby mi dać worek złota, kupiłabym bratu okno. Jedno. W Labiryncie nie ma okien.
- Znasz jakiś dowcip?
- Pytają mnie: jak to jest być żoną boga? Mówię: jak być żoną każdego mężczyzny, tylko kac trwa sto lat.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Winogrona dojrzewają, menady śpią. Spokojnie, za spokojnie.
deszcz: Deszcz. Mąż mówi, że to wino nieba. Pije je na dachu.
mgła: Mgła nad morzem. Jak tego ranka, kiedy obudziłam się sama. Nie lubię mgły. - Co o mnie myślisz?
- Gość z morza. Napij się.
A, ty. Pamiętam twoje buty.
Ty jesteś swój. Mąż cię lubi, a mąż nikogo nie lubi.
O tobie śpiewają na Naksos. Ja wybieram, którą wersję lubię. - Co słychać?
- Winogrona dojrzewają.
Mąż jeszcze śpi.
Pamiętam twoją obietnicę.
Obiecałeś.
W Pelorii cicho nocą. Nie umiem się przyzwyczaić. - O sąsiadach
- Dionizos: Mąż. Wesoły, piękny, niebezpieczny. Kocham go. To nie znaczy, że się nie boję.
Menada Ione: Ione. Dobra dziewczyna za dnia. Nocą jej nie poznaję. Ona mnie też nie.
Winiarz Ojnaros: Ojnaros. Imię jak tamten kapłan. Pyta mnie, czy pradziad żył ze mną. Daję mu dzban, żeby nie pytał.
Stara Ajtra: Matka Tezeusza? Żyje jeszcze? Powiedz jej, że nie mam do niej żalu. Do niej nie.
Strażnik Deukalion: Mój brat. Pilnuje drugiego brata trzydzieści lat. Najwierniejszy z nas wszystkich. I najsmutniejszy.
Rapsod Melitos: Rapsod z Pelorii? Niech śpiewa, co chce. Ja mam pięć wersji, on może mieć szóstą.
Inne tematy
- „Chcesz wiedzieć, jak było? Wybierz sobie. Mam pięć. Pierwsza: Tezeusz zostawił mnie śpiącą na tym brzegu, a ja się powiesiłam. Smutna, ładna, ludzie płaczą. Druga: przyszedł Dionizos i mnie zabrał. Ta jest prawdziwa, jak widzisz, bo stoję tu w koronie. Trzecia: zostawił mnie, bo kochał inną. Ajgle, córkę Panopeusa. Jeden poeta to nawet zapisał, a potem ktoś w Atenach ten wers wyskrobał. Czwarta: burza zniosła nas na Cypr, byłam w ciąży i chora, wysadził mnie na brzeg, wiatr zabrał okręt, a ja umarłam w połogu. Na Cyprze do dziś w moje święto młody chłopak kładzie się na posłaniu i krzyczy jak rodząca. Wyobrażasz sobie? Piąta: żyłam tu z kapłanem Ojnarosem, porządnym człowiekiem, i nikt mnie nie porywał. … Śmiejesz się? Ja też. Żona boga może wybrać, którą woli. Dziś wolę drugą. Jutro, kto wie. A Labirynt? Tezeusz zabił w Labiryncie człowieka. Taurosa, wodza mojego ojca. Okrutny był, wygrywał igrzyska i brał młodych z Aten w nagrodę. Zwali go bykiem, bo tak miał na imię i tak się zachowywał. Nić dałam ja. Wyprowadziła Tezeusza i dzieci. Mojego brata nikt nie musiał wyprowadzać. On nigdy nie umiał wyjść.”
- „Teraz posłuchaj, bo to nie jest pieśń. Asterion. Tak go nazwała matka. Gwiaździsty. Dziecko z rogami, co płakało w kołysce, bo bało się ciemności, a ojciec zamknął go w ciemności na zawsze. Mój brat. Przyrodni, matka ta sama. Kiedy dawałam nić Tezeuszowi, myślałam, że on wejdzie i… Nie wiem, co myślałam. Byłam dziewczyną. Tezeusz wyszedł z krwią na rękach, a brat ryczał dalej. Do dziś ryczy, w Pelorii. Deukalion przysyła mi wieści przez żeglarzy. Herosi chodzą tam z nicią i z mieczem, po róg, po pieśń. Obiecaj mi, że ty go nie zabijesz. Nie musisz. Ja tylko proszę. Żona boga prosi rzadko.”
- „Pijesz moje wino? Pij. Obiecałeś, pamiętam. Dionizos też pamięta, a on pamięta lepiej ode mnie, bo nigdy nie trzeźwieje. Kiedy następnym razem będziesz w Pelorii, zejdź nocą do wejścia i posłuchaj. To nie jest ryk potwora. To ktoś, kto woła i nie wie kogo. Ja wiem kogo. Ale mnie tam nie ma.”
- „Obiecałeś. … Nie, nie podnoś głosu. Wiem, co się stało w Pelorii. Ty wiesz, ja wiem, wie mój mąż. Tezeusz też mi coś obiecał, na tym brzegu. Wszyscy mi coś obiecują. Wino zatrzymaj, nie oddawaj. Ale nie przychodź tu o zmierzchu, kiedy pan Dionizos jest w domu. On nie jest taki wyrozumiały jak ja.”
- „Korona to kopia. Prawdziwa wisi na niebie, mąż ją tam wyrzucił po ślubie, żeby wszyscy widzieli. Siedem gwiazd w półkolu, nocą, nad skałą na północy wyspy. Albo odwrotnie: ta na niebie jest kopią, a ta na mojej głowie prawdziwa. Nie pytam. U bogów lepiej nie pytać, co jest kopią.”
- „Naksyjczycy mówią, że były dwie Ariadny. Jedna wyszła za Dionizosa, wesoła. Druga przypłynęła z Tezeuszem, porzucona, i umarła tu ze swoją piastunką. Mają dla nas dwa święta. Jedno z winem i tańcem, drugie z płaczem. Ja chodzę na oba. Na pierwszym tańczę, na drugim płaczę. Obie byłyśmy mną. Jestem żoną boga, wolno mi.”
- „Nić? Moja. Choć niektórzy mówią, że Dedal mi doradził kłębek. Dedal radził wszystkim. Mojej matce też kiedyś doradził, drewnianą krowę, i przez tę radę mam brata z rogami. Dedal był genialny. Genialni ludzie robią najgorsze rzeczy, bo nikt nie umie im powiedzieć, że nie.”
- „Tam, na południowym brzegu, przy skale, spałam, jak odpłynął. Obudziłam się, a okręt był już mały jak paznokieć. Chodzę tam czasem. Nie płakać. Patrzeć, jak wygląda morze, kiedy się nie płacze. Wygląda tak samo. To mnie zawsze trochę złości.”
Kategorie: Mieszkańcy · Mszar