Kopacz Stach
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Nie tam, tam dymi!”
- „Kopać w rowach.”
- „Mszar się tli.”
Prośby
- Torf na zimę (poziom 4)
- Kładka na kępę (poziom 4)
- Co leży na kępie (poziom 5)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Kopacz Stach kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Stój, nie tam! Tam, gdzie dymi, ziemia jest pusta pod spodem, wpadniesz po kolana w żar. Stach, kopacz. Tnę torf w rowach na północ od drogi, a na południe pilnuję, żeby ogień nie wyszedł.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Stach, kopacz torfu. Ręce czarne, nogi mokre, a w głowie same rowy.
- Czym się zajmujesz?
- Tnę torf w rowach, suszę w kozłach, sprzedaję na zimę. I pilnuję, żeby to, co się tli, nie wyszło spod ziemi.
- Co tu w okolicy?
- Na północ od drogi rowy i mszar, na południe spalone pola, które dymią. Dalej jezioro. Z wieży ratusza widać suchą kępę z drzewem, na środku bagna.
- Masz rodzinę?
- Żona w Brzezinach u siostry, od pożaru. Mówi, że wróci, jak przestanie dymić. To pilnuję, żeby przestało.
- Czego się boisz?
- Że się obudzę, a nad miastem będzie łuna. Raz już widziałem. Drugi raz nie chcę.
- O czym marzysz?
- Zalać te pola. Raz porządnie. Żeby przestały dymić i żeby żona wróciła. W tej kolejności, bo ona inaczej nie wróci.
- Co lubisz jeść?
- Ziemniaki pieczone w żarze. W tlącym się torfie pieką się same, w godzinę. Jedyna korzyść z pożaru.
- Smoki istnieją?
- Smok na torfowisku by się nudził. Tu wszystko już się pali, i to bez niego.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Wynająłbym dziesięciu chłopa z Brzezin i przekopał rów do jeziora. Woda zrobiłaby resztę.
- Znasz jakiś dowcip?
- Pyta mnie Zenek: Stach, czemu twój torf śmierdzi? Mówię: bo to torf, Zenek. Ty śmierdzisz, a nawet nie jesteś torfem.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Sucho. Źle. Torf schnie dobrze, ale ogień pod ziemią też lubi suszę.
deszcz: Deszcz! Niech leje. Ja moknę, a żar gaśnie. Uczciwa wymiana.
mgła: Mgła nad torfowiskiem. Nie łaź poza rowy, w mgle wszystkie dołki wyglądają jak ziemia. - Co o mnie myślisz?
- Nie łaź tam, gdzie dymi, obcy.
A, to ty. Łopatę masz? Rowy czekają.
Dobrze, że jesteś. Mało kto tu przychodzi z własnej woli.
Gadają o tobie w mieście. To może i rów przekopiesz? - O sąsiadach
- Cieśla Roch: Roch płaci deskami za torf. Dziwny handel, ale uczciwy.
Młynarz Klemens: Klemens mówi, że jak zaleję pola, to i zboże może wróci. Klemens wierzy w każde zboże.
Strażnik Wit: Wit mówi, że ogień pod ziemią to nie jego sprawa, bo nie ma mieczem w co uderzyć. Ma rację. Szkoda.
Bartniczka Jadwiga: Jadwiga mówi, że jej pszczoły nie lecą na spalone pola. Mądre pszczoły.
Inne tematy
- „Pola spłonęły w jedną noc, a torf pod nimi pali się od trzech lat. Bez płomienia, po cichu, pod spodem. Zimą widać, gdzie: tam śnieg nie leży. Mszar to stare słowo na torfowisko. Całe miasto stoi na tym, co się tli.”
- „Masz łopatę? To weź stos z rowu. Cegły tniesz, układasz w kozły, schną do jesieni. Mokry torf to błoto, suchy to ogień na całą zimę. A jak łopata stuknie w coś rudego, to ruda z bagna. Wojciech ją bierze, choć klnie, że słaba.”
- „Wiesz, czego się boję? Że ogień dojdzie pod drogę. Pod drogą jest torf aż do muru. A za murem stoi miasto z drewna. Kopię rów, przekop, żeby żar nie przeszedł. Sam. Trzy lata. Rada by mi zapłaciła, gdyby była rada.”
- „Z wieży ratusza widać na torfowisku suchą kępę z jednym drzewem. Dziadek mówił, że prowadziła tam kładka z belek, zanim mszar ją zjadł. Kopacze czasem trafiają łopatą na belkę. Wtedy się kopie dalej, ostrożnie.”
- „Roch bierze ode mnie torf na zimę i płaci deskami. Deski mi niepotrzebne, ale biorę. On też bierze torf, choć w nowym domu jeszcze nie ma pieca.”
- „W nocy widać, gdzie się tli: ziemia świeci czerwono przez szpary, jak węgle pod popiołem. Ładne to. Nie ufaj ładnym rzeczom na bagnie.”
- „Orków nie ma, mówią. To może ktoś wreszcie zaleje te pola. Rów do jeziora, trzy dni roboty dla dziesięciu chłopa. Dziesięciu chłopa w Mszarze nie ma. Ale może ty i ja?”
- „Szymon wyrył: „Oddany za zboże. Wrócił”. Byłem na pogrzebie. Pierwszy raz od pożaru byłem na pogrzebie i nie płakałem. Dziwne. Jakby wrócił ktoś, a nie odszedł.”
- „Sprzedałeś go. Przez Ambrożego. Nie mów mi ile. Kładkę zostawię, bo kładka niczemu winna. Ale z tobą nie gadam do jutra.”
Kategorie: Mieszkańcy · Mszar