Tragarz Dawud
Tylko w dzień, chodzi po okolicy.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Z drogi, wór idzie!”
- „Ciężkie to, a płacą od worka, nie od wagi.”
- „Hasan mówi, że kumin lekki. Niech sam niesie.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Tragarz Dawud kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Uwaga, uwaga, z drogi! Dawud, tragarz. Noszę wszystko, co się w tym mieście kupuje: wory od Hasana, dzbany od Omara, dywany od Lejli. Nie noszę tylko wody. Wodę nosi Selim i niech tak zostanie.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Dawud, tragarz. Plecy suku.
- Czym się zajmujesz?
- Noszę. Od bramy do kramu, od kramu do składu, od składu do bramy. Płacą od kursu.
- Co tu w okolicy?
- Suk za południową bramą. Znam każdy kamień, bo na każdym się kiedyś potknąłem.
- Masz rodzinę?
- Żona i trzech synów. Synowie też będą tragarzami, mają szerokie plecy po mnie.
- Czego się boisz?
- Schodów. Na suku ich nie ma i niech tak zostanie.
- O czym marzysz?
- Wózek. Na kółkach. Z osłem.
- Co lubisz jeść?
- Chleb z kuminem od Hasana, za darmo, bo noszę mu wory.
- Smoki istnieją?
- Smoki latają. Nie muszą nic nosić. Zazdroszczę.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłbym osła. Nie, dwa osły. I sam bym jechał na trzecim.
- Znasz jakiś dowcip?
- Ile waży wór kuminu? Rano dziesięć, w południe dwadzieścia, wieczorem sto. Ten sam wór.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Upał. Wór cięższy o połowę.
mgła: Piasek w oczach. Noszę na pamięć. - Co o mnie myślisz?
- Z drogi!
Ty znowu. Nie ponoszę ci plecaka, nawet nie proś.
Pomagasz ludziom. Mnie też by się przydało.
Dla ciebie poniosę za darmo. Raz. - Co słychać?
- Hasan dostał szafran.
Rahim skończył kocioł dla hammamu. - O sąsiadach
- Hasan od przypraw: Hasan płaci od worka i waży worki sam. Wiesz, na której wadze.
Garncarz Omar: Omar daje mi dzbany, każe nieść jak dziecko. Raz upuściłem. Do dziś mi przypomina.
Woziwoda Selim: Selim nosi wodę. Ja wszystko inne. Dzielimy miasto na pół.
Inne tematy
- „Chcesz wiedzieć, gdzie co jest? Farbiarnia i garncarz zaraz za bramą po lewej, hammam po prawej pod murem. Na środku Cysterna, za nią miedziownik. Dalej tkalnia, perfumy, przyprawy i namiot wróżbitki. Wszystko w dwie godziny na moich plecach.”
- „Woda potaniała i ludzie kupują więcej. Więcej towaru, więcej noszenia. Siódma studnia dała mi garb. Ale płatny.”
Kategorie: Mieszkańcy · Siedem Studni