Tkaczka Lejla
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Nitka po nitce. Jak życie.”
- „Nie siadaj na tym, to jeszcze nie dywan.”
- „Wzór mam w głowie. Na papierze by się nie zmieścił.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Tkaczka Lejla kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Ciii, liczę węzły. Dwieście czterdzieści… No, zgubiłam. Lejla, tkaczka. Dywany. Ten na krośnie to siedem studni, z góry, jak widzi je ptak. Siódmej jeszcze nie tkam. Nie wiem, jakiego koloru będzie.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Lejla, tkaczka. Dwie ręce, dwa krosna, sto tysięcy węzłów.
- Czym się zajmujesz?
- Wiążę węzły. Jeden po drugim. Dywan na sprzedaż to miesiąc, dywan na ślub pół roku, dywan dla siebie całe życie.
- Co tu w okolicy?
- Tkalnia na suku, za ścianą perfumy Kamili. Przędzę biorę od Jaśminy. Dywany wiszą u Hasana, bo on ma najwięcej ludzi pod kramem.
- Masz rodzinę?
- Babka nauczyła mnie węzła, matka wzoru, córka uczy się cierpliwości. Najtrudniejsze z trzech.
- Czego się boisz?
- Że zgubię wzór w głowie. Babka zgubiła na starość. Tkała ten sam rząd przez rok.
- O czym marzysz?
- Skończyć dywan siedmiu studni. Z siódmą.
- Co lubisz jeść?
- Daktyle i mleko wielbłądzie. Po tkaniu ręce drżą, a daktyle są miękkie.
- Smoki istnieją?
- Tkałam raz smoka na dywanie dla kupca z Brzezin. Wyszedł podobny do wielbłąda. Kupiec był zadowolony. Nie znał smoków.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Trzecie krosno i uczennicę. I okno w tkalni, prawdziwe, z widokiem na Cysternę.
- Znasz jakiś dowcip?
- Kupiec pyta: czemu ten dywan ma błąd w rogu? Mówię: celowo, bo tylko bogowie są doskonali. Kupiec: to zrób mi bez błędu, zapłacę podwójnie. Zrobiłam. Teraz nie mogę spać.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Jasno. Widać kolory. Dobry dzień na niebieski.
mgła: Piasek w przędzy. Dzisiaj tylko rozplątuję. - Co o mnie myślisz?
- Ostrożnie z krosnem.
Wróciłeś. Liczę węzły szybciej, jak ktoś patrzy.
Zostaniesz chwilę? Wytkam twój znak w rogu.
Masz u mnie dywanik. Mały, ale twój. - Co słychać?
- Dwieście czterdzieści węzłów dziś.
Siódma studnia na dywanie wciąż pusta.
Siódma studnia wytkana! Na niebiesko! - O sąsiadach
- Farbiarka Jaśmina: Jaśmina daje mi kolory. Ja jej dywany. Ma ich już siedem jeden na drugim.
Perfumiarka Kamila: Kamila za ścianą. Moje dywany pachną jej różami. Dobrze się sprzedają.
Hasan od przypraw: Hasan wiesza moje dywany u siebie. Bierze procent. Ładnie mówi, więc mu daję.
Wdowa Safija: Safija tkała kiedyś ze mną. Po mężu przestała. Może wróci.
Inne tematy
- „Każdy dywan w tym mieście to mapa. Nie oazy, tylko życia. Ten z czerwonym brzegiem tkała moja babka po ślubie, ten z czarnym po pogrzebie. Kto umie czytać węzły, zna całe miasto.”
- „Siódma studnia na moim dywanie jest pusta. Zostawiłam miejsce. Jak da wodę, wytkam ją niebieską. Jak nie, wytkam ją piaskiem i skończę dywan. Albo nigdy go nie skończę. Tak też można.”
- „Kamila od perfum mieszka za ścianą. Moje dywany pachną jej różami, więc kupcy płacą więcej. Nie mówię im, że to od ściany. Kamila wie i bierze ode mnie dywanik rocznie za milczenie.”
- „Wytkałam siódmą studnię. Na niebiesko. Trzy noce bez snu. Teraz nie wiem, co robić z rękami. Może zacznę dywan z tobą. Mały, bo mało cię znam.”
Kategorie: Mieszkańcy · Siedem Studni