Perfumiarka Kamila
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Powąchaj. Nie, nie kup. Powąchaj.”
- „Róża, mirra, jaśmin. I trochę tajemnicy.”
- „Zapach to wspomnienie, które się kupuje.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Perfumiarka Kamila kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Witaj w mojej kuchni zapachów. Kamila. Robię perfumy z tego, co rośnie na pustyni, i z tego, co przypływa statkiem. Ten flakon? Nie na sprzedaż. Ten też nie. Te z tyłu na sprzedaż.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Kamila, perfumiarka. Nos tego miasta.
- Czym się zajmujesz?
- Destyluję, mieszam, czekam. Perfumy dojrzewają jak wino. Najlepsze robi się latami.
- Co tu w okolicy?
- Perfumiarnia na suku, za ścianą tkalnia Lejli. Róże od Jusry z ogrodu, mirra z karawan, alembik z Brzezin, przypłynął z Jaroszem w słomie.
- Masz rodzinę?
- Matka była perfumiarką w mieście nad morzem, gdzie pada. Mam po niej alembik i zapach deszczu we flakonie.
- Czego się boisz?
- Że flakon z deszczem kiedyś wywietrzeje. Otwieram go raz w roku. Za każdym razem pachnie słabiej.
- O czym marzysz?
- Poczuć prawdziwy deszcz. Jeszcze raz. Na pustyni.
- Co lubisz jeść?
- Herbata z różą od Alego, daktyle od Jusry. Wszystko musi pachnieć, inaczej nie jem.
- Smoki istnieją?
- Smoki pachną siarką i ciepłym kamieniem. Wiem od Fadila, który twierdzi, że widział. Fadil pachnie kłamstwem.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłabym statek do miasta, gdzie pada. Na tydzień. A potem bym wróciła, bo tam nikt nie potrzebuje perfum. Deszcz pachnie za nich.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi karawaniarz: daj mi coś, żeby żona nie wiedziała, gdzie byłem. Dałam mu zapach domu. Żona powąchała i spytała, z kim był w moim sklepie.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Upał. Perfumy parują. Najmocniej pachną w południe, jak ludzie.
mgła: Burza piaskowa zabiera zapachy. Zamykam drzwi i oddycham różą. - Co o mnie myślisz?
- Powąchaj, nie kupuj.
Pachniesz drogą. I trochę wielbłądem.
Pachniesz już tym miastem. To komplement.
Zrobię zapach dla ciebie. Nie wiem jeszcze, jaki. Ty też nie wiesz, kim jesteś. - Co słychać?
- Róże od Jusry dziś piękne.
Alembik bulgocze całą noc.
Woda z siódmej studni pachnie kamieniem, który pamięta deszcz. - O sąsiadach
- Tkaczka Lejla: Lejla sprzedaje dywany pachnące moimi różami. Bierze dywanik rocznie za milczenie. To ja jej płacę.
Ogrodniczka Jusra: Jusra hoduje dla mnie róże na pustyni. Szalona i najlepsza.
Wróżbitka Zarina: Zarina kupuje kadzidło z zapachem ogniska. Wiesz po co. Ćśś.
Zielarka Dobrawa: Dobrawa zielarka pachnie miętą i bagnem. Tęskni. Robię jej czasem flakon mięty.
Inne tematy
- „Ten zakorkowany flakon to deszcz. Prawdziwy. Złapałam go w misę, kiedy byłam mała i pierwszy raz w życiu padało. Od tamtej pory ani razu. Otwieram go raz w roku, na urodziny matki.”
- „Róże przywozi mi Jusra z ogrodu palmowego. Dziesięć krzaków, podlewane wodą, za którą płaci sama. Mówi, że róże na pustyni to bunt. Ja mówię, że to interes. Obie mamy rację.”
- „Chcesz wiedzieć sekret? Zarina, wróżbitka, kupuje u mnie kadzidło, które pachnie dymem z ogniska. Wróży przy nim karawaniarzom, a oni widzą swoje domy. Płacą podwójnie. Ja pobieram procent. Ćśś.”
- „Woda z siódmej studni pachnie inaczej. Głębiej. Jak kamień, który pamięta deszcz. Zrobię z niej perfumy. Nazwę je po tobie. Albo po studni. Zobaczymy, co lepiej się sprzeda.”
Kategorie: Mieszkańcy · Siedem Studni