Szkutnik Kalim
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Smoła, deska, gwóźdź. I jeszcze raz.”
- „Łódź bez dna to najsuchsza łódź na świecie.”
- „Uważaj na wióry, wchodzą wszędzie.”
Prośby
- Dno dla łodzi (poziom 20)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Szkutnik Kalim kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Ahoj, lądowcu! Kalim, szkutnik. Buduję łodzie w mieście na pustyni. Wiem, jak to brzmi. Ale morze jest za pomostem, a z morza przychodzi wszystko, co nie jest piaskiem. Ta tutaj jeszcze bez dna. Dno to najdroższa część łodzi.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Kalim, szkutnik. Jedyny na pustyni.
- Czym się zajmujesz?
- Buduję łodzie. Kadłub, żebra, deski, smoła, oko na dziobie. Trzy miesiące na łódź. Dno najdłużej, bo drewna brak.
- Co tu w okolicy?
- Plac przy przystani, obok targu rybnego. Magazyn Bruno za plecami, pomost i statek Jarosza przede mną. Morze tuż za deskami.
- Masz rodzinę?
- Ojciec był rybakiem w Brzezinach. Utonął w bagnie, nie w morzu. Dlatego wolę morze. Uczciwsze.
- Czego się boisz?
- Że łódź pójdzie na dno z ludźmi, którym obiecałem, że nie pójdzie. Na razie żadna nie poszła.
- O czym marzysz?
- Zbudować statek, nie łódź. Taki, jak Jarosza, tylko z okiem.
- Co lubisz jeść?
- Ryby z targu przy pomoście, smażone na smole. Żartuję. Na oliwie. Ale smołą też pachną.
- Smoki istnieją?
- Smok morski? Nie widziałem. Pustynny tak, z daleka, jak leciał nad Iglicą. Pomyślałem: ładny kadłub.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Drewno. Dużo prostego drewna. I dobrą piłę, bo ta tnie jak zarządca: nierówno i z oporem.
- Znasz jakiś dowcip?
- Klient pyta: czemu łódź na pustyni? Mówię: bo jak przyjdzie potop, ja jeden będę gotowy. Śmieje się. Ja się nie śmieję. Ja mam łódź.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce suszy deski. Smoła płynie. Dobry dzień na kadłub.
mgła: Burza piaskowa. Przykryć kadłub, bo piasek w smole to szlifierka na zawsze. - Co o mnie myślisz?
- Ahoj.
Lądowiec wraca. Dobrze.
Przyniosłeś drewno. Twoje imię będzie na dnie łodzi. Od spodu, żeby ryby czytały.
Popłyniesz pierwszy, jak skończę. Za darmo. I bez gwarancji. - Co słychać?
- Żebra stoją. Dno czeka.
Syn Omara znowu tu był.
Dno położone! Łódź gotowa do wody! - O sąsiadach
- Garncarz Omar: Syn Omara przychodzi do mnie co dzień. Omar się złości. Ja się cieszę.
Celnik Bruno: Bruno z cła sprawdza każdą deskę, czy nie przemycam. Przemycam tylko nadzieję. Cło na nią zerowe.
Kapitan Jarosz: Jarosz przywozi drewno. Drogo. Ale przywozi.
Bosmanka Teodora: Bosmanka Teodora sprawdza moje łodzie. Jak powie dobra, to jest dobra.
Inne tematy
- „Drewno to tu skarb. Akacje z pustyni krzywe jak wielbłądy, palmy miękkie. Na dno potrzebuję prostych desek. Jarosz przywozi, ale drogo. Gdyby ktoś przyniósł drewna, skończyłbym łódź przed burzami.”
- „Oko na dziobie? Żeby łódź widziała, dokąd płynie. Ludzie się śmieją, ale żadna łódź z okiem nie wpłynęła jeszcze w wydmy. Te bez oka różnie.”
- „Syn Omara, garncarza, przychodzi do mnie co dzień. Chce budować łodzie, nie dzbany. Omar się złości. Mówię mu: dzban i łódź to to samo, oba trzymają wodę, tylko jedno w środku, a drugie na zewnątrz. Nie pomogło.”
- „Siódma studnia płynie. Dobrze. Więcej wody to więcej ludzi, więcej ludzi to więcej towaru, więcej towaru to więcej łodzi. Dobra studnia buduje łodzie. Kto by pomyślał.”
Kategorie: Mieszkańcy · Siedem Studni