Farbiarka Jaśmina
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Nie dotykaj kadzi, chyba że lubisz niebieskie ręce.”
- „Szafran dziś jak złoto. Dosłownie, po cenie.”
- „Płótno schnie. Ja też.”
Prośby
- Żółty dla biednych (poziom 18)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Farbiarka Jaśmina kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Stój, nie depcz! To indygo dopiero co wylane. Jaśmina, farbiarka. Te ręce? Niebieskie od dwudziestu lat, już nie schodzi. Mąż mówi, że ma żonę z nieba. Kłamie, ale ładnie.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Jaśmina, farbiarka. Niebieskie ręce, żółte paznokcie, purpurowy fartuch. Chodzący targ kolorów.
- Czym się zajmujesz?
- Moczę, gotuję, płuczę, suszę. Płótno wchodzi białe, wychodzi niebem albo słońcem. Najtrudniejsza jest purpura: śmierdzi jak przystań w upał.
- Co tu w okolicy?
- Suk za południową bramą. Ja na podwórzu, obok garncarz, naprzeciwko hammam, dalej tkalnia i perfumy. Na środku Cysterna, a przy niej nocą herbata u Alego.
- Masz rodzinę?
- Mąż przewozi płótno karawanami. Dwie córki, obie z niebieskimi rękami, bo pomagają. Nie wyjdą za mąż, mówi mąż. Wyjdą, mówię ja, za ślepych.
- Czego się boisz?
- Że indygo przestanie przychodzić z południa. Bez indyga jestem tylko kobietą z brudnymi rękami.
- O czym marzysz?
- Zafarbować całe płótno na kolor deszczu. Kamila mówi, że zna ten zapach. Ja chcę znać kolor.
- Co lubisz jeść?
- Fasola z kuminem od Hasana i chleb z pieca Omara, upieczony przy dzbanach. Smakuje gliną. Lubię.
- Smoki istnieją?
- Pustynne smoki mieszkają na Iglicy burz. Jedna łuska kosztuje tyle co sto beli płótna. Gdybym miała łuskę, farbowałabym nią. Na złoto.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłabym worek szafranu i farbowała dla biednych. I nową kadź, bo stara cieknie na niebiesko.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi zarządca do farbiarki: zafarbuj mi brodę, żeby wyglądała na mądrą. Zafarbowałam na siwo. Wyglądał na starego. Mówi: to nie to samo. Mówię: w tym mieście tak.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce suszy płótno w godzinę. Dobry dzień dla farbiarki, zły dla wszystkich innych.
mgła: Burza piaskowa! Zdejmuj płótno, bo będzie w kolorze pustyni! - Co o mnie myślisz?
- Nowa twarz. Jeszcze nie zafarbowana.
Wracasz. Kolorów nie ubywa.
Przyniosłeś zioła. Żółty dla biednych to twoja zasługa.
Zostawiłbyś odcisk dłoni na mojej ścianie. W jakim kolorze? - Co słychać?
- Purpura się udała. Śmierdzi jak trzeba.
Indygo przypłynęło z Jaroszem.
Płuczę kadzie dwa razy. Wody dość! - O sąsiadach
- Tkaczka Lejla: Lejla tka z mojej przędzy. Bez niej moje kolory leżałyby w koszu.
Garncarz Omar: Omar nie chce niebieskich dzbanów. Uparty jak glina.
Zarządca Studni Ezdras: Zarządca kupił kiedyś kolor nieba. Nie wiem od kogo. Wiem, za ile.
Perfumiarka Kamila: Kamila pachnie różą. Ja śmierdzę purpurą. Przyjaźnimy się z daleka.
Inne tematy
- „Trzy kolory i wszystkie z daleka. Indygo z południa, szafran z gór, purpura ze ślimaków z morza. Wszystko za wodę, bo tu wszystko jest za wodę. Nawet kolor nieba ktoś tu kiedyś sprzedał. Zarządca kupił.”
- „Żółty z szafranu jest drogi jak grzech. Jest tańszy żółty, z rezedy, z ziół. Gdybym miała zioła, farbowałabym dla biednych. Biedni też chcą chodzić w żółtym.”
- „Lejla z tkalni bierze ode mnie przędzę. Płaci w dywanach. U mnie w domu jest już siedem dywanów jeden na drugim. Chodzę po nich jak po wydmie.”
- „Siódma studnia dała wodę i woda potaniała. Wiesz, co to znaczy dla farbiarki? Kadź płukana dwa razy, nie raz. Kolory jak nigdy. Przyjdź za tydzień, zobaczysz niebo w płótnie.”
Kategorie: Mieszkańcy · Siedem Studni