Brat Gaudenty
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Ciszej, proszę.”
- „Trzydzieści lat, a połowy nie wiem.”
- „Góra oddycha.”
- „Siadaj na łóżku.”
Prośby
- Księga brata Gaudentego (poziom 60)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Brat Gaudenty kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Ciszej, proszę. Za tą ścianą siedzi smoczyca na jajach, a ona słyszy lepiej ode mnie. Brat Gaudenty. Byłem bratem w klasztorze w Brzezinach, teraz w Brzezinach mówią, że jestem bratem smoków, i to nie jest komplement. Piszę księgę o smokach. Trzydzieści lat. Siadaj na łóżku, krzeseł nie mam, bo krzesło trzeba wnieść pod górę.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Brat Gaudenty. Kiedyś z klasztoru, teraz z groty. Pisarz jednej księgi.
- Czym się zajmujesz?
- Patrzę i zapisuję. Ile jaj w gnieździe, ile łusek na grzbiecie, ile oddechów na zdrowaś. Trzydzieści lat. Księga ma czterysta stron i połowa to skreślenia.
- Co tu w okolicy?
- Półki Lęgowe: gniazda na skale, gorące jeziorko, a za moją ścianą smoczyca na jajach. Wyżej Turnie i szczyt, niżej Piargi i obóz Radogosta. Pod górą Lęgowisko, gdzie rodzą się wszystkie. Najpiękniejsza okolica na świecie. Najgroźniejsza też. Te dwie rzeczy często idą w parze.
- Masz rodzinę?
- Bracia w klasztorze, jeśli jeszcze o mnie pamiętają. Siostra w Brzezinach, wdowa po piekarzu. A tu ona, za ścianą. Wiem, że to nie rodzina. Ale ona też nie ma nikogo innego.
- Czego się boisz?
- Że umrę, zanim skończę. Albo że skończę i okaże się, że wszystko źle zapisałem.
- O czym marzysz?
- Zobaczyć, jak smok wykluwa się z jaja. Trzydzieści lat i ani razu. Zawsze w nocy, kiedy zasnę nad księgą.
- Co lubisz jeść?
- Kasza z miodem. Miód z Brzezin, od siostry, raz w roku. Kasza ze wszystkiego.
- Smoki istnieją?
- Wierzę w nie bardziej niż w niektórych świętych. Świętych nigdy nie widziałem przy jajach.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłbym papier. Dużo papieru. I drugie łóżko, dla gości, żeby nie siadali na moim.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi smokolog do smoka i pyta: ile masz lat? Smok mówi: policz łuski. Smokolog liczy trzy dni. Smok czeka. W końcu mówi: pomyliłeś się na dwieście dziewiątej. Zjadłbym cię, ale szkoda roboty.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce na Półkach. Smoczyce wygrzewają jaja na skale. Nie podchodź, choćby nie wiem jak ładnie wyglądały.
deszcz: Deszcz syczy na ciepłej skale. Para idzie do nieba. Kiedyś myślałem, że to modlitwa góry. Teraz wiem, że to tylko para. Dalej myślę, że to modlitwa.
mgła: Mgła na Półkach. Smoczyca za ścianą oddycha głośniej, żebym wiedział, że jest. Albo ja tak to słyszę. - Co o mnie myślisz?
- Gość. Ciszej, proszę.
Słyszałem o tobie od Kuny. Zła reklama, ale zawsze reklama.
Pomagasz mi z księgą. Masz u mnie miejsce na łóżku.
Jesteś w księdze. Nie wiem jeszcze, w którym rozdziale. Może w osobnym. - Co słychać?
- Smoczyca za ścianą chodzi w kółko. Niedługo coś się stanie.
Skreśliłem dziś trzy strony. Dobry dzień.
W Lęgowisku cicho. Spokojnie cicho.
Góra oddycha płycej. Zapisałem. - O sąsiadach
- Smokobójca Radogost: Zabija to, co ja opisuję. Kłócimy się. Biorę go do modlitwy co wieczór. On o tym nie wie.
Leszko, uczeń łowcy: Chłopiec od zakładów. Raz założył się ze mną, że w niebie są smoki. Nie wiem, kto wygrał.
Pasterka Dobrawa: Dobrawa obraziła się na mnie za rodowód. Wysłałem jej przeprosiny przez Leszka. Leszko zjadł ser, który mu dała dla mnie.
Kuna: Kuna kłamie, kradnie i pije moją herbatę. Lubię ją. Jest jedynym człowiekiem, który tu przychodzi, choć nie musi.
Duch Bolebora: Bolebor przyszedł do mnie przed zejściem. Zapytał, gdzie śpi Żmij. Powiedziałem. Trzydzieści lat zapisuję, co wiem, a tamtej nocy chciałbym nie wiedzieć.
Łuskarz Sambor: Sambor miał kiedyś łuskę Żmija. Sprzedał. Do dziś mi go żal. Nie łuski, Sambora.
Flisak Bodzio: Nie znam go. Słyszę tylko, jak klnie na rzece. Klnie ładnie, z rytmem.
Inne tematy
- „Byłeś w Lęgowisku, u Kuny. Nie kłam, czuć od ciebie jej siano. Ona ci obiecała pieniądze za jajo. Ja pieniędzy nie mam, mam prośbę. Na środku Lęgowiska jest gorące jezioro, a na wyspie najstarsze gniazdo w całej górze. Tam smoczyce składają pierwsze jaja od zawsze. Jeśli weźmiesz jajo, odnieś je tam. Matka przyjdzie i znajdzie. Smok, który wykluje się w najstarszym gnieździe, nie schodzi do ludzi. Tak piszę w księdze. Nie wiem, czy to prawda. Chcę, żeby była.”
- „Odniosłeś. Wiem, bo smoczyca za ścianą przestała chodzić w kółko. Może to nie przez ciebie. Wpiszę, że przez ciebie. Trzydzieści lat piszę tylko to, co widzę, a dziś wpiszę coś, w co wierzę. Dziękuję. Dawno nie mówiłem tego człowiekowi.”
- „Kuna dostała jajo. Wiem. Przyszła z workiem pieniędzy i kupiła mi świec na cały rok, żebym się nie gniewał. Nie gniewam się. Ona musi spłacać, ty musiałeś wybrać. Smok w klatce też jest smokiem. Wpiszę go do księgi. Osobny rozdział. Krótki.”
- „Wiesz, co jest najdziwniejsze w tej górze? Wszystkie smoki tutaj to jedna rodzina. Ten sam ród, od młodego po Żmija na dnie: młody, dorosły, wiekowy, starszy, prastary, potem patriarchowie i pradawne, a pod nimi on. Kuzyni od kamienia, od bagna i od burzy żyją gdzie indziej, każdy tam, gdzie mu skała albo woda pasuje. Tu nie zaglądają. Ta góra to dom jednej rodziny. My jesteśmy w gościach.”
- „Wiek smoka poznasz po łuskach. Młody ma jasne, miękkie na brzegach i gubi je jak dziecko zęby. Dorosły ciemnieje. Wiekowy ma na każdej łusce słoje, jak pień drzewa, można liczyć. Liczyłem raz u martwego. Dwieście osiem. Przestałem, bo zrobiło mi się smutno.”
- „Smoki oddychają wolno. Duży raz na kilka uderzeń serca, za to głęboko, a ciepło z nich idzie w skałę. Tyle smoków w jednej górze i skała robi się jak piec chlebowy. Dlatego śnieg tu nie leży, a strumień spod góry nie zamarza. Góra oddycha. To nie wiersz, to rachunek. Choć ładnie brzmi.”
- „Żmij. Najstarszy z nich. Leży na samym dnie, na wyspie w podziemnym jeziorze, i podobno nie wychodził od czasów, kiedy Brzeziny były wsią. Nigdy go nie widziałem. Widziałem jego łuskę, czarną z czerwonym brzegiem. Ciepła była jeszcze długo po tym, jak spadła.”
- „Radogost zabija smoki, ja je opisuję. Kłócimy się raz do roku, kiedy wchodzi do mnie po zioła na rany. Zawsze o to samo. On mówi: smok to dług. Ja mówię: smok to rodzina. Obaj mamy rację i to jest najgorsze.”
- „Nocą piszę. Smoczyca za ścianą chrapie, a ja liczę chrapnięcia i wychodzi mi, że jest spokojna. Spokojna smoczyca to najlepszy piec: grzeje i nie gryzie.”
- „Jesteś w księdze. Strona dwieście jedenasta, między gniazdem na Półkach a łuską Żmija. Świadek. Wiesz, ilu świadków mam przez trzydzieści lat? Dwóch. Ciebie i Kunę. Kuna kłamała.”
- „Żmija nie ma. Przyłożyłem dziś dłoń do ściany. Ciepła, jak zawsze. Góra dalej oddycha, tylko jakby płycej. Wpisałem do księgi dzień. Twojego imienia nie wpisałem. Nie z gniewu. Nie wiem, w którym rozdziale cię postawić.”
Kategorie: Mieszkańcy · Mszar