Spoiler: postać, która pojawia się w trakcie opowieści kliknij, żeby odsłonić
Duch Bolebora
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Zimno.”
- „Nie schodź sam.”
- „Dwa kły na krzyż.”
- „Uderzyłem raz. Dobrze.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Duch Bolebora kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Zimno ci? Mnie też. Dwanaście lat zimno, a wokół gorące kości. Nie bój się. Umarłym nie zależy na żywych, tylko na rzeczach, które zostawili. Wziąłeś moją włócznię. Dobrze. Bolebor. Łowca. Zszedłem po Żmija, doszedłem tutaj. Stary smok, większy niż te w rzędach, wyszedł zza stawu. Uderzyłem raz. Dobrze uderzyłem. On drugi raz.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Bolebor. Byłem łowcą. Teraz jestem tym, co zostało po łowcy.
- Czym się zajmujesz?
- Pilnuję kości. Swoich. Smoki nie biorą, ale zawsze ktoś może.
- Co tu w okolicy?
- Cmentarzysko. Smoki przychodzą tu umierać, w rzędach, głową do stawu. Ja przyszedłem po Żmija i też zostałem. Głupio leżeć z przeciwnikami. Spokojnie jednak.
- Masz rodzinę?
- Syn. Radogost. Obozuje na zboczu, wiem. Czuję, kiedy patrzy w dół.
Syn ma moją włócznię. Żona w Brzezinach. Dalej czeka, choć wie. Zawsze była uparta. - Czego się boisz?
- Teraz? Niczego. Za życia bałem się, że nie zdążę. Nie zdążyłem. Strach się skończył razem ze mną.
- O czym marzysz?
- Żeby syn umarł w łóżku. Stary. Z nudów.
- Co lubisz jeść?
- Pamiętam kaszę z boczkiem i ser od pasterek. Smak pamiętam, a gęby już nie mam.
- Smoki istnieją?
- Leżę na nich. Wierzę.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Oddałbym radzie zadatek. Za to, że wziąłem, i za to, że syn spłaca.
- Znasz jakiś dowcip?
- Łowca pyta smoka: zjesz mnie? Smok: nie, ty jesteś za twardy. Łowca: to dobrze. Smok: ugotuję cię. Śmiałem się z tego przy ognisku. Tu nikt się nie śmieje.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Tu nie ma pogody. Tylko ciepło od kości i zimno od stawu.
deszcz: Deszcz? Pamiętam. Pachniał lepiej niż tutaj wszystko.
mgła: Mgła jest u mnie zawsze. W środku. - Co o mnie myślisz?
- Żywy. Ciepły. Dawno tu nie było ciepłych.
Słyszę o tobie od smoków. One gadają tylko o tych, co ich zabijają.
Zrobiłeś dla mnie więcej niż ktokolwiek przez dwanaście lat.
Gdybym żył, chciałbym polować z tobą. Gdybyś umarł, chciałbym, żebyś leżał obok. - Co słychać?
- Kości trzeszczą. Ciepło od góry.
Stary smok za stawem śpi. Nie budź go.
Włócznia do syna. Nie zapomnij.
Góra westchnęła. Słyszałeś? - O sąsiadach
- Smokobójca Radogost: Mój chłopak. Ma ręce ojca i upór matki. Gorsze połączenie trudno wymyślić. Lepsze też.
Leszko, uczeń łowcy: Uczeń syna? Niech go syn uczy zawracać. Ja tego nie umiałem.
Pasterka Dobrawa: Dobrawa z Owczarni? Mała była, jak schodziłem. Dawała mi mleko i patrzyła na włócznię. Żyje? Dobrze.
Brat Gaudenty: Mnich z Półek. Powiedział mi, gdzie śpi Żmij. Nie gniewam się na niego. Niech on się nie gniewa na siebie.
Kuna: Nie znam jej. Ale słyszę, jak chodzi po Lęgowisku nade mną. Lekko. Jak ktoś, kto długo żyje z długów.
Łuskarz Sambor: Sambor? Wtedy był młody i zbierał łuski za mną. Mówił, że kiedyś zejdzie niżej. Dobrze, że nie zszedł.
Flisak Bodzio: Bodzio. Chłopak od wiosła. Zapłaciłem mu w obie strony. Niech przepije.
Inne tematy
- „Mam prośbę. Dwie. Zanieś włócznię synowi. Radogost to mój chłopak, ma moje ręce i upór matki. Wziąłem od rady zadatek za Żmija i wiem, że on go spłaca. Głupi. Uczciwy. Moja wina. I druga: niech nie schodzi tu sam. Ja zszedłem sam, bo byłem pewny. Pewność to zbroja jak koszula. Powiedz mu to. Albo nie mów, że ode mnie. Powiedz, że sam tak myślisz.”
- „Doniosłeś. Czuję, bo przestało mi ciążyć w prawej ręce. Dwanaście lat trzymałem coś, czego nie było. Teraz trzymam nic. Lżej.”
- „Żmija nie ma. Słyszałem, jak góra westchnęła. Długo, jak człowiek, który odkłada worek. Idę. Nie wiem dokąd, ale idę. Powiedz synowi, że dług spłacony. Cały. Z procentem.”
Kategorie: Mieszkańcy · Smocze Gniazdo