Strona gryGraj ▸

Nomada Tarik

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Sprzedaje

Rozmowa

Spoiler: co mówi Nomada Tarik kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Tarik. Namioty przy oazie. Daktyle, skóry. Chcesz, kupuj. Nie chcesz, nie gadaj długo.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Tarik. Z namiotów przy oazie.
Czym się zajmujesz?
Daktyle. Skóry. Czasem prowadzę kogoś przez wydmy, jak dobrze płaci i mało mówi.
Co tu w okolicy?
Oaza, piasek, szlak. Na szlaku nie chodź sam. Na wydmach nie śpij. W oazie patrz pod nogi.
Masz rodzinę?
Byli. Odeszli dalej na wschód. Ja zostałem. Tak wyszło.
Czego się boisz?
Że ktoś mnie zapyta o coś, na co nie umiem odpowiedzieć. Nie pytaj.
O czym marzysz?
Spać spokojnie. Całą noc. Bez snów.
Co lubisz jeść?
Daktyle i mleko wielbłądzie. Proste. Wystarcza.
Smoki istnieją?
Widziałem cień nad Kanionem burz. Wielki. Nie poszedłem sprawdzić. Mądrzy nie sprawdzają.
Co zrobisz z workiem złota?
Oddałbym. Komu trzeba. Długo już noszę coś, co nie jest moje.
Znasz jakiś dowcip?
Nie znam dowcipów. Fadil zna. Fadil sam jest dowcipem.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Upał. W południe cień. Pij. Proste.
mgła: Zawierucha. Kładziesz się przy wielbłądzie, zakrywasz twarz i czekasz. Kto biegnie, ten ginie.
deszcz: Deszcz? Raz. Pustynia zakwitła na trzy dni. Potem zapomniała.
Co o mnie myślisz?
Obcy. Kupujesz albo idziesz.
Słyszałem o tobie. Dobrze. Mało mów.
Ty w porządku. Siadaj przy ogniu, kiedy chcesz.
Wiem, kim jesteś. Nie potrzebujesz moich słów.
O sąsiadach
Wdowa Safija: Dobra kobieta. Płaci za daktyle. Nie musi.
Mira od wielbłądów: Umie kochać. Słuchać jeszcze nie. Nauczy się.
Sprzedawca map Fadil: Rysuje oazy na niebie. Nieszkodliwy.
Stróż Kader: Zamyka bramę. Ja mieszkam za nią. Każdy ma swoje.
Karawaniarka Nadira: Nadira pamięta szarańczę. Ja też. Nie gadamy o tym.

Inne tematy

  • „Oaza karmi wszystko. Nas, wielbłądy, szakale, skorpiony. I larwy w mokrym piasku przy brzegu. Patrz pod nogi przy wodzie. Tam gryzie to, czego nie widać.”
  • „Pustynia nie jest zła. Jest pusta. Człowiek przynosi zło ze sobą i wtedy już nie jest pusta.”
  • „Daktyle z moich palm. Słodkie. Safija bierze co tydzień. Płaci. Mówię, nie trzeba. Płaci.”
  • „Fadil sprzedaje mapę oazy, której nie ma. Pytał mnie, gdzie ją narysować. Pokazałem mu na niebo. Narysował. Sprzedaje.”
  • „Skóry szakali. Tanie. Ciepłe. Nocą pustynia zimna jak studnia. Ludzie z północy myślą, że tu tylko upał. Potem przychodzą po skórę i nic nie mówią.”
  • „Mira chce, żebym ją nauczył mówić do wielbłądów. Nie ma czego uczyć. Trzeba słuchać dłużej, niż się mówi. Jeszcze nie umie. Umie za to kochać. To dużo.”
  • „Nocą słychać szakale. Liczę je po głosie. Trzy… cztery. Dziś spokojnie. Siadaj przy ogniu, jeśli chcesz. Nie gadaj.”
  • „Słyszałem o wojnie z orkami. Na północy. Dobrze, że wygrałeś. Wojna zabiera ludzi, a ci, co wracają, wracają inni. Lepiej ją kończyć szybko.”
  • „Byłeś u Safiji. Widać po twarzy. … Słuchaj. Na szlaku na wschodzie, za rozbitymi wozami, jest obóz rabusiów. Herszt ma tam skrzynię. Może tam jest coś, co powinno wrócić do miasta. Nie pytaj, skąd wiem. I nie mów jej, że ode mnie. Proszę.”
  • „Oddałeś. Dobrze. … Pięć lat noszę kamień w piersi. Dziś trochę lżej. Nie całkiem. Nie powinno być całkiem. Siadaj. Nic nie mów.”