Kapłan Słońca Seref
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Niech cię słońce prowadzi.”
- „Jeszcze jasno. Dobrze.”
- „Lampy, więcej lamp.”
Sprzedaje
Rozmowa
Spoiler: co mówi Kapłan Słońca Seref kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Niech cię słońce prowadzi i niech cię nie spali. Seref, kapłan Słońca. Ta świątynia jest stara jak studnie, a ja tylko pilnuję, żeby ołtarz był ciepły. Słońce i tak przychodzi, ale lubi, jak ktoś na nie czeka.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Seref, sługa Słońca. Mówią na mnie kapłan, ale ja tylko pilnuję, żeby ołtarz był ciepły i żeby ktoś czekał o świcie.
- Czym się zajmujesz?
- Witam słońce, żegnam słońce. Liczę cienie na kolumnach. Uczę ludzi, że ciemność nie trwa wiecznie. Siebie też uczę.
- Co tu w okolicy?
- Pustynia to miejsce, gdzie słońce jest najbliżej. Dlatego tu wszystko jest takie wyraźne. I dobro, i zło. Nie da się schować w cieniu, bo cienia mało.
- Masz rodzinę?
- Słońce. Wiem, jak to brzmi. Miałem brata, poszedł z karawaną na wschód. Pisze raz na kilka lat, zawsze to samo: żyje, gorąco.
- Czego się boisz?
- Ciemności. Takiej prawdziwej, bez gwiazd, bez lampy. Kapłan Słońca, a boi się nocy. Słońce chyba ma poczucie humoru.
- O czym marzysz?
- Zobaczyć Dolinę Faraonów. Z daleka. Zobaczyć, jak słońce wschodzi nad grobowcami tych, co chcieli przed nim uciec.
- Co lubisz jeść?
- Chleb, sól i woda. Na ołtarzu też tak kładę. Słońce nie jest wybredne, ja też staram się nie być.
- Smoki istnieją?
- Smok to ogień, który zapomniał, że ma grzać, a nie palić. Mówią, że jeden siedzi w Kanionie burz. Modlę się za niego. Za tych, co do niego idą, modlę się mocniej.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Oliwa do lamp. Na sto lat. I resztę pielgrzymom, na wodę. Złoto błyszczy tylko dlatego, że słońce na nie świeci.
- Znasz jakiś dowcip?
- Uczeń pyta kapłana: gdzie słońce chodzi nocą? Kapłan mówi: do Ezdrasa, policzyć, ile mu jest winne. Ezdras się nie śmiał. Słońce pewnie tak.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Jasno, gorąco, pięknie. Słońce dziś blisko. Zasłoń głowę, bo z miłości też można się poparzyć.
mgła: Zawierucha zasłania słońce. Ludzie myślą, że odeszło. Nie odeszło. Jest tam, za piaskiem. Zawsze jest.
deszcz: Deszcz? Stare zwoje mówią, że to łzy słońca. Ostatni raz płakało tu, zanim się urodziłem. Chyba jest z nami zadowolone. - Co o mnie myślisz?
- Witaj, wędrowcze. Niech cię słońce prowadzi i niech cię nie spali.
Słyszałem o tobie. Chodzisz w jasnym świetle, jak mówią. Uważaj, światło też ma cień.
Ty jesteś tu swój. Zapalam za ciebie lampę, ile razy wychodzisz za mur.
Twoje imię mówią przy ołtarzu obok imion dawnych bohaterów. Nie pozwól, żeby ci to zaciemniło głowę. - O sąsiadach
- Zarządca Studni Ezdras: Ezdras kładzie monety tak, żeby było słychać. Słońce słyszy i bez tego. Ale z tego jest oliwa.
Karawaniarka Nadira: Nadira karmi każdego, kto przyjdzie. To też modlitwa, tylko z soczewicą.
Stary Basim: Basim zna więcej opowieści o faraonach niż moje zwoje. Połowa jest zmyślona. Nie wiem, która połowa.
Stary Ibb: Ibb chowa ludzi od sześćdziesięciu lat i dalej się śmieje. Pytałem jak. Mówi, że umarli są najlepszymi słuchaczami.
Wdowa Safija: Safija siada przy zabitej studni. Modlę się za nią. Ona chyba za studnię.
Inne tematy
- „Co rano wychodzę na dziedziniec przed świtem. Staję przy studniach i czekam. I zawsze przychodzi. Pięćdziesiąt lat, ani razu się nie spóźniło. Kto inny tak umie?”
- „Dawni władcy pustyni myśleli, że jak się dobrze zamkną w kamieniu, to słońce ich nie znajdzie i czas o nich zapomni. Siedmiu ich było, w dolinie daleko stąd, tak mówią stare zwoje. Słońce znalazło każdego. Słońce zawsze znajduje.”
- „Kapłani pustyni zawsze wiedzieli wcześniej, kiedy słońce schowa się za księżyc. Liczyli cienie na kolumnach. Ja też liczę. Jak się zbliża, mówię ludziom, żeby się nie bali. Sam się boję. Ale mówię.”
- „Nie lubię nocy. Wstyd się przyznać, kapłan, a boi się ciemności. Po zmroku zapalam w świątyni wszystkie lampy, jakie mam. Ezdras mówi, że to marnotrawstwo oliwy. Ezdras nie musi się bać, on ma księgi.”
- „Ezdras przychodzi w dzień Słońca i kładzie monety na ołtarzu tak, żeby wszyscy słyszeli. Słońce słyszy i bez brzęku. Ale nie odmawiam. Z tego mam oliwę na noc.”
- „Jak byłem młody, chciałem wiedzieć wszystko. Co jest pod piaskiem, co pod kamieniem, co pod studniami. Raz nawet… Nie. To nie są rzeczy do opowiadania przy ołtarzu. Młodość mija. Ciekawość niestety nie.”
- „Jesteś tu po zmroku? Dobrze, że ktoś jest. Usiądź przy lampie. Jak dwóch ludzi siedzi przy jednym świetle, to noc jest o połowę mniejsza.”
- „Słyszałem, że na północy, na bagnach, stanąłeś przed orkami i nie uciekłeś. Tam słońce rzadko świeci, mówią. Musiało ci być ciężko. Tu przynajmniej widać, kto idzie.”
- „Coś się zmieniło. Czuję to w kamieniu ołtarza. Pod piaskiem ucichło, jakby ktoś bardzo stary wreszcie zasnął. Albo przestał udawać, że śpi. Dziękuję słońcu. I chyba tobie.”
- „Spaliłem to przed ołtarzem, kartka po kartce. Słońce widziało, to wystarczy. Woda siódmej jest teraz dla pielgrzymów za darmo, i dla każdego, kto przyjdzie spragniony. Niech chociaż jedno w tym mieście będzie niczyje. Dziękuję, że przyniosłeś to mnie.”
- „Ezdras kładzie teraz na ołtarz więcej niż zwykle. Słońce nie bierze łapówek, ale oliwy mi nie zabraknie. Ty wiesz czemu. Ja się domyślam. Niech będzie.”
- „Rada karawan, cennik na ścianie, Ezdras z workiem na plecach. Sprawiedliwość jest gorąca jak południe, trudno przy niej stać. Pomodlę się za niego. Za Nadirę też.”
Kategorie: Mieszkańcy · Siedem Studni
Kadzidło Słońca