Wdowa Safija
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Dzień dobry.”
- „Siadaj, jeśli masz chwilę.”
- „Statek dziś był?”
Sprawy, które zaczyna
Rozmowa
Spoiler: co mówi Wdowa Safija kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Dzień dobry. Safija. Siedzę w dzień przy studni, bo tu ludzie przechodzą i jest do kogo się odezwać. Mieszkam w chatce przy murze, od strony morza. Zwykle mam daktyle od Tarika, ale dzieci były dziś szybsze. Siadaj, jeśli masz chwilę.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Safija. Wdowa po Jakubie. Siedzę przy studni i patrzę, kto przechodzi.
- Czym się zajmujesz?
- Kiedyś tkałam. Teraz trochę tkam, trochę siedzę. Ludzie przynoszą mi daktyle, ja daję je dzieciom. Tak to się kręci.
- Co tu w okolicy?
- Tu jest dobrze. Gorąco, ale ludzie dobrzy. Nawet Ezdras jest dobry, tylko o tym nie wie.
- Masz rodzinę?
- Jakub. Był. Pięć lat temu. Teraz mam wielbłąda u Miry i pusty kamień u Ibba. I dzieci przy studni, choć nie moje.
- Czego się boisz?
- Że zapomnę jego głos. Już trochę zapominam. Najpierw zapomina się głos, potem twarz.
- O czym marzysz?
- Żeby ktoś mi powiedział, jak to naprawdę było. I żeby to było coś, co da się udźwignąć.
- Co lubisz jeść?
- Daktyle od Tarika. Słodkie. Jakub zawsze mówił, że to jedyne, co tu słodsze ode mnie. Głupio mówił. Ładnie.
- Smoki istnieją?
- Jakub mówił, że widział raz smoka nad kanionem. Mówił też, że widział syrenę w Brzezinach. Jakub dużo widział.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Nic bym nie kupiła. Oddałabym Nadirze na radę karawan. Ona wie, co z tym zrobić.
- Znasz jakiś dowcip?
- Jakub opowiadał jeden: wielbłąd pyta drugiego, czemu ludzie mają tylko dwie nogi. Drugi mówi: bo resztę zjedli po drodze. Nie śmieszne. Śmiałam się zawsze.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Upał. Siadam w cieniu przy studni. Dobrze tu.
mgła: Zawierucha. Siedzę w chatce i słucham, jak piasek bije w okiennice. Jakby ktoś pukał.
deszcz: Deszcz? Jakub obiecywał, że mi pokaże. W Brzezinach. Nie zdążył. - Co o mnie myślisz?
- Dzień dobry. Siadaj, jeśli masz chwilę.
Słyszałam o tobie. Dobrze, że ktoś taki chodzi po świecie.
Ty jesteś dobry człowiek. Jakub by cię polubił.
Mówią o tobie wszędzie. A ja pamiętam, jak siadłeś przy mnie pierwszy raz. - O sąsiadach
- Nomada Tarik: Tarik ma dobre daktyle. Nie chce brać zapłaty. Dziwny człowiek. Dobry chyba.
Zielarka Dobrawa: Dobrawa daje mi napar na sen i opowiada o deszczu. Jakub też tak opowiadał.
Mira od wielbłądów: Mira dba o Sułtana. Mówi do niego. Sułtan słucha. Ja też czasem słucham.
Stary Ibb: Ibb postawił mi kamień dla Jakuba. Pusty. Nie wziął zapłaty.
Stary Basim: Basim opowiada o zaginionych. Zawsze wracają. U Basima wszyscy wracają.
Inne tematy
- „Mój Jakub był karawaniarzem. Z północy, z Brzezin, przyszedł tu za karawaną i został dla mnie. Pięć lat temu zginął w burzy piaskowej na wschodnim szlaku, tak mówią. Wrócił tylko jego wielbłąd, sam, do stajni. A pierścienia nie znaleźli. Burza nie zabiera pierścieni, prawda?”
- „Adi i Noor biegają wokół studni od rana. Raz Noor wpadła mi w kolana i rozsypała wszystkie daktyle. Zbierali je potem z piasku i zjedli razem z piaskiem. Śmiałam się pierwszy raz od dawna.”
- „Wielbłąd Jakuba jest u Miry. Nazwała go Sułtan, bo tylko leży i patrzy. Odwiedzam go czasem. On mnie pamięta. Albo udaje, z grzeczności.”
- „Jakub mówił, że kiedyś zabierze mnie statkiem do Brzezin i pokaże mi deszcz. Teraz pytam Selima, czy statek przypłynął. Wiem, że nikt nim do mnie nie przypłynie. Głupi zwyczaj. Nie umiem go rzucić.”
- „Dobrawa daje mi napar na sen. Opowiada przy tym o deszczu, o mchu, o bagnach. Słucham i myślę, że Jakub tak samo mówił o północy. Może wszyscy z północy tęsknią tak samo.”
- „Siadam przy tej zabitej, środkowej. Ludzie omijają ją jak grób. A mnie tu dobrze, cicho. Jakub mówił, że studnia nie umiera, tylko czeka. Ładnie mówił. Nie zawsze z sensem, ale ładnie.”
- „Nocą siedzę w chatce i słucham Basima przez okno. Ma piękny głos do smutnych opowieści. Do wesołych też, tylko on mało wesołych zna.”
- „Ty jesteś tym, co pomógł ludziom na północy, w wojnie z orkami? Jakub by się ucieszył. Lubił, jak ktoś z jego stron zrobi coś porządnego. Mówił, że tam ludzie są twardzi, ale dobrzy.”
- „To jego. Jakuba. Poznaję po rysie, sam ją zrobił, jak naprawiał siodło. Kto mu to… Nie. Nie odpowiadaj. Jak będziesz chciał, to kiedyś powiesz. Ja poczekam. Umiem czekać, sam widzisz.”
- „Słyszysz? Siódma płynie. Siedziałam przy niej pięć lat jak przy grobie, a ona płynie. Jakub mówił, że tak będzie. Że studnia nie umiera, tylko czeka. Muszę mu to powiedzieć. Pójdę pod kamień u Ibba.”
Kategorie: Mieszkańcy · Siedem Studni