Strona gryGraj ▸

Wdowa Safija

Nocą idzie gdzie indziej.

Co woła, gdy przechodzisz

Sprawy, które zaczyna

Rozmowa

Spoiler: co mówi Wdowa Safija kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Dzień dobry. Safija. Siedzę w dzień przy studni, bo tu ludzie przechodzą i jest do kogo się odezwać. Mieszkam w chatce przy murze, od strony morza. Zwykle mam daktyle od Tarika, ale dzieci były dziś szybsze. Siadaj, jeśli masz chwilę.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Safija. Wdowa po Jakubie. Siedzę przy studni i patrzę, kto przechodzi.
Czym się zajmujesz?
Kiedyś tkałam. Teraz trochę tkam, trochę siedzę. Ludzie przynoszą mi daktyle, ja daję je dzieciom. Tak to się kręci.
Co tu w okolicy?
Tu jest dobrze. Gorąco, ale ludzie dobrzy. Nawet Ezdras jest dobry, tylko o tym nie wie.
Masz rodzinę?
Jakub. Był. Pięć lat temu. Teraz mam wielbłąda u Miry i pusty kamień u Ibba. I dzieci przy studni, choć nie moje.
Czego się boisz?
Że zapomnę jego głos. Już trochę zapominam. Najpierw zapomina się głos, potem twarz.
O czym marzysz?
Żeby ktoś mi powiedział, jak to naprawdę było. I żeby to było coś, co da się udźwignąć.
Co lubisz jeść?
Daktyle od Tarika. Słodkie. Jakub zawsze mówił, że to jedyne, co tu słodsze ode mnie. Głupio mówił. Ładnie.
Smoki istnieją?
Jakub mówił, że widział raz smoka nad kanionem. Mówił też, że widział syrenę w Brzezinach. Jakub dużo widział.
Co zrobisz z workiem złota?
Nic bym nie kupiła. Oddałabym Nadirze na radę karawan. Ona wie, co z tym zrobić.
Znasz jakiś dowcip?
Jakub opowiadał jeden: wielbłąd pyta drugiego, czemu ludzie mają tylko dwie nogi. Drugi mówi: bo resztę zjedli po drodze. Nie śmieszne. Śmiałam się zawsze.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Upał. Siadam w cieniu przy studni. Dobrze tu.
mgła: Zawierucha. Siedzę w chatce i słucham, jak piasek bije w okiennice. Jakby ktoś pukał.
deszcz: Deszcz? Jakub obiecywał, że mi pokaże. W Brzezinach. Nie zdążył.
Co o mnie myślisz?
Dzień dobry. Siadaj, jeśli masz chwilę.
Słyszałam o tobie. Dobrze, że ktoś taki chodzi po świecie.
Ty jesteś dobry człowiek. Jakub by cię polubił.
Mówią o tobie wszędzie. A ja pamiętam, jak siadłeś przy mnie pierwszy raz.
O sąsiadach
Nomada Tarik: Tarik ma dobre daktyle. Nie chce brać zapłaty. Dziwny człowiek. Dobry chyba.
Zielarka Dobrawa: Dobrawa daje mi napar na sen i opowiada o deszczu. Jakub też tak opowiadał.
Mira od wielbłądów: Mira dba o Sułtana. Mówi do niego. Sułtan słucha. Ja też czasem słucham.
Stary Ibb: Ibb postawił mi kamień dla Jakuba. Pusty. Nie wziął zapłaty.
Stary Basim: Basim opowiada o zaginionych. Zawsze wracają. U Basima wszyscy wracają.

Inne tematy

  • „Mój Jakub był karawaniarzem. Z północy, z Brzezin, przyszedł tu za karawaną i został dla mnie. Pięć lat temu zginął w burzy piaskowej na wschodnim szlaku, tak mówią. Wrócił tylko jego wielbłąd, sam, do stajni. A pierścienia nie znaleźli. Burza nie zabiera pierścieni, prawda?”
  • „Adi i Noor biegają wokół studni od rana. Raz Noor wpadła mi w kolana i rozsypała wszystkie daktyle. Zbierali je potem z piasku i zjedli razem z piaskiem. Śmiałam się pierwszy raz od dawna.”
  • „Wielbłąd Jakuba jest u Miry. Nazwała go Sułtan, bo tylko leży i patrzy. Odwiedzam go czasem. On mnie pamięta. Albo udaje, z grzeczności.”
  • „Jakub mówił, że kiedyś zabierze mnie statkiem do Brzezin i pokaże mi deszcz. Teraz pytam Selima, czy statek przypłynął. Wiem, że nikt nim do mnie nie przypłynie. Głupi zwyczaj. Nie umiem go rzucić.”
  • „Dobrawa daje mi napar na sen. Opowiada przy tym o deszczu, o mchu, o bagnach. Słucham i myślę, że Jakub tak samo mówił o północy. Może wszyscy z północy tęsknią tak samo.”
  • „Siadam przy tej zabitej, środkowej. Ludzie omijają ją jak grób. A mnie tu dobrze, cicho. Jakub mówił, że studnia nie umiera, tylko czeka. Ładnie mówił. Nie zawsze z sensem, ale ładnie.”
  • „Nocą siedzę w chatce i słucham Basima przez okno. Ma piękny głos do smutnych opowieści. Do wesołych też, tylko on mało wesołych zna.”
  • „Ty jesteś tym, co pomógł ludziom na północy, w wojnie z orkami? Jakub by się ucieszył. Lubił, jak ktoś z jego stron zrobi coś porządnego. Mówił, że tam ludzie są twardzi, ale dobrzy.”
  • „To jego. Jakuba. Poznaję po rysie, sam ją zrobił, jak naprawiał siodło. Kto mu to… Nie. Nie odpowiadaj. Jak będziesz chciał, to kiedyś powiesz. Ja poczekam. Umiem czekać, sam widzisz.”
  • „Słyszysz? Siódma płynie. Siedziałam przy niej pięć lat jak przy grobie, a ona płynie. Jakub mówił, że tak będzie. Że studnia nie umiera, tylko czeka. Muszę mu to powiedzieć. Pójdę pod kamień u Ibba.”