Karawaniarka Nadira
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Siadaj, zjedz.”
- „Płacisz z góry? Dobrze.”
- „Kto z pustyni, ten gość.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Karawaniarka Nadira kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Siadaj. Jeść dam, pić dam, łóżko jest. Nadira. Prowadzę ten zajazd, odkąd skończyły się karawany mojego męża. Kto przychodzi z pustyni, ten u mnie gość. Kto przychodzi od Ezdrasa, ten też, ale płaci z góry.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Nadira. Kiedyś karawaniarka, teraz zajazd. Żona karawanbaszy, wdowa po karawanbaszy. Jedno i drugie na całe życie.
- Czym się zajmujesz?
- Gotuję, ścielę, leję wodę i słucham. Ludzie z pustyni przychodzą zmęczeni i chcą trzech rzeczy: jeść, spać i żeby ktoś ich wysłuchał. Daję wszystkie trzy.
- Co tu w okolicy?
- Mury, studnie, a za murami piasek do końca świata. Karawany przychodzą i odchodzą. Woda zostaje. I Ezdras, niestety, też zostaje.
- Masz rodzinę?
- Mąż umarł dwie zimy po szarańczy. Dzieci nie mamy. Mam za to zajazd pełen obcych, co mówią do mnie „matko”. Też rodzina.
- Czego się boisz?
- Szarańczy. Jak usłyszę na wiosnę brzęczenie, to mi ręce lecą. Śmiej się. Ty nie widziałeś, jak niebo robi się czarne.
- O czym marzysz?
- Rada karawan. Stół, pięciu ludzi, cennik na ścianie. I żeby Ezdras musiał prosić o głos jak wszyscy.
- Co lubisz jeść?
- Soczewica z cebulą i chleb z pieca. Jak na szlaku, tylko bez piasku. Prawie bez piasku.
- Smoki istnieją?
- Karawaniarze gadają, że w Kanionie burz siedzi smok. Nie wierzyłam. Potem widziałam, jak wraca stamtąd jeden poganiacz bez brwi. Teraz nie wiem.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłabym karawanę. Czterdzieści wielbłądów, jak miał mąż. I wysłała Mirę na szlak jako karawanbaszę. Za wcześnie dla niej, ale niech ma.
- Znasz jakiś dowcip?
- Ilu karawaniarzy trzeba, żeby znaleźć studnię? Jednego. Ilu, żeby zapłacić Ezdrasowi? Całą karawanę. Nie śmieszne? Nam też nie.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Upał. Zasłoń głowę, pij co godzinę, a w południe siedź w cieniu. Pustynia nie lubi bohaterów.
mgła: Zawierucha. Kto ma rozum, siedzi u mnie. Kto nie ma, też siedzi u mnie, tylko później i zasypany.
deszcz: Deszcz? Raz widziałam, jak byłam dziewczynką. Wszyscy wybiegli na dziedziniec i tańczyli. Nawet dziadek Ezdrasa. Podobno. - Co o mnie myślisz?
- Nie znam cię. Siadaj, zjedz, potem się poznamy.
Słyszałam o tobie od kupców. Dobre rzeczy. Przy jedzeniu opowiesz więcej.
Ty jesteś u mnie swój. Łóżko w kącie, przy beczkach, zawsze twoje.
Kupcy mówią o tobie od Brzezin po wschodni szlak. A dla mnie dalej jesteś gościem, który je za dwóch. - O sąsiadach
- Zarządca Studni Ezdras: Liczy wodę, jakby ją sam wypocił. Kiedyś mu to powiem przy wszystkich.
Mira od wielbłądów: Mira będzie dobrą karawaniarką. Ma serce. Musi tylko nauczyć się czasem go nie słuchać.
Stary Basim: Basim opowiada u mnie co noc. Nie płaci, ale goście piją więcej. Uczciwa wymiana.
Wdowa Safija: Safija to dobra kobieta. Za cicha. Cisza też umie zjeść człowieka, wolniej niż szarańcza.
Kowalka Zuhra: Zuhra kuje mi garnki. Mówi trzy słowa na tydzień, a garnki ma lepsze niż kowale w Brzezinach.
Inne tematy
- „Tu śpią poganiacze, kupcy, pielgrzymi i czasem ktoś, kto nie chce mówić, skąd idzie. Nie pytam. Pytam tylko, czy zje. Jak zje, to znaczy, że żyje.”
- „Ezdras liczy wodę, jakby ją sam wypocił. Dziadek liczył, ojciec liczył, a on liczy najgłośniej. Woda jest z ziemi, nie od Ezdrasa. Kiedyś ktoś mu to powie przy wszystkich. Może ja.”
- „Karawany zostawiają tu złoto, a nie mają nic do gadania. Ceny ustala jeden człowiek w jedwabiach. Chcę rady karawan. Pięciu ludzi, co znają szlak, przy jednym stole. Ezdras mówi, że to bunt. To niech mówi.”
- „Siódma? Siódma jest przeklęta. Nie patrz tak. Z niej przyleciała szarańcza, ta, co zjadła moją karawanę. Czterdzieści wielbłądów towaru, przez jedno popołudnie, do gołych sznurków. Więcej o tym nie mówię. Zjedz coś.”
- „Mąż przeżył szarańczę. Nie przeżył biedy, co przyszła potem. Długi u Ezdrasa za wodę na drogę, której już nie było. Umarł dwie zimy później. Zostawił mi zajazd i kubek. Z kubka piję do dziś.”
- „Mira chce być karawaniarką. Mówię jej: dziewczyno, to robota dla ludzi, co lubią piasek w zębach. A ona, że lubi. No to będzie. Uczę ją liczyć ładunki. Liczy lepiej niż Ezdras, tylko ciszej.”
- „Wieczorem pełno. Basim gada przy ognisku, a moi goście siedzą z kubkami i słuchają, jakby pierwszy raz. Bo każdy wieczór opowiada inaczej. Ja dolewam i też słucham.”
- „Zawierucha. Zamknij drzwi, bo mi piasek nawieje do zupy. Kto teraz idzie po pustyni, ten idzie na oślep. Trzymam wolne łóżko, ktoś zaraz przyjdzie zasypany po uszy.”
- „Kupcy z Brzezin mówią, że zabiłeś im jakiegoś trolla z bagien. U nas trolli nie ma, ale gościa, co bije potwory, poznaję od progu. Je za dwóch. Siadaj.”
- „Tej wiosny szarańcza nie przyleciała. Wiesz, ile lat czekam na wiosnę bez strachu? Wychodzę rano, patrzę w niebo, a niebo czyste. Coś się zmieniło. Nie wiem co. Może ty wiesz.”
- „Ezdras chodzi zadowolony jak kot przy dzbanie mleka. Siódma płynie, a on nic nie musi tłumaczyć. Dziwne, prawda? Coś mi się wydaje, że ktoś coś przed nami schował. Nie mówię, że ty. Ale coś mi się wydaje.”
- „Rada karawan zbiera się u mnie, przy dużym stole. Pięć osób, każdy ma jeden głos. Woda tańsza, a na ścianie wisi cennik, który każdy może przeczytać. Mąż by się śmiał. Dziękuję ci. Nie umiem tego mówić, więc jedz.”
- „Seref spalił to, coś mu przyniósł. Pobożnie, w ogniu przed ołtarzem. Woda dla pielgrzymów za darmo, ładnie. A prawda? Prawda poszła z dymem. Moja karawana też poszła z dymem, tylko nikt się za nią nie modlił.”
Kategorie: Mieszkańcy · Siedem Studni