Strona gryGraj ▸

Karawaniarka Nadira

Nocą idzie gdzie indziej.

Co woła, gdy przechodzisz

Rozmowa

Spoiler: co mówi Karawaniarka Nadira kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Siadaj. Jeść dam, pić dam, łóżko jest. Nadira. Prowadzę ten zajazd, odkąd skończyły się karawany mojego męża. Kto przychodzi z pustyni, ten u mnie gość. Kto przychodzi od Ezdrasa, ten też, ale płaci z góry.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Nadira. Kiedyś karawaniarka, teraz zajazd. Żona karawanbaszy, wdowa po karawanbaszy. Jedno i drugie na całe życie.
Czym się zajmujesz?
Gotuję, ścielę, leję wodę i słucham. Ludzie z pustyni przychodzą zmęczeni i chcą trzech rzeczy: jeść, spać i żeby ktoś ich wysłuchał. Daję wszystkie trzy.
Co tu w okolicy?
Mury, studnie, a za murami piasek do końca świata. Karawany przychodzą i odchodzą. Woda zostaje. I Ezdras, niestety, też zostaje.
Masz rodzinę?
Mąż umarł dwie zimy po szarańczy. Dzieci nie mamy. Mam za to zajazd pełen obcych, co mówią do mnie „matko”. Też rodzina.
Czego się boisz?
Szarańczy. Jak usłyszę na wiosnę brzęczenie, to mi ręce lecą. Śmiej się. Ty nie widziałeś, jak niebo robi się czarne.
O czym marzysz?
Rada karawan. Stół, pięciu ludzi, cennik na ścianie. I żeby Ezdras musiał prosić o głos jak wszyscy.
Co lubisz jeść?
Soczewica z cebulą i chleb z pieca. Jak na szlaku, tylko bez piasku. Prawie bez piasku.
Smoki istnieją?
Karawaniarze gadają, że w Kanionie burz siedzi smok. Nie wierzyłam. Potem widziałam, jak wraca stamtąd jeden poganiacz bez brwi. Teraz nie wiem.
Co zrobisz z workiem złota?
Kupiłabym karawanę. Czterdzieści wielbłądów, jak miał mąż. I wysłała Mirę na szlak jako karawanbaszę. Za wcześnie dla niej, ale niech ma.
Znasz jakiś dowcip?
Ilu karawaniarzy trzeba, żeby znaleźć studnię? Jednego. Ilu, żeby zapłacić Ezdrasowi? Całą karawanę. Nie śmieszne? Nam też nie.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Upał. Zasłoń głowę, pij co godzinę, a w południe siedź w cieniu. Pustynia nie lubi bohaterów.
mgła: Zawierucha. Kto ma rozum, siedzi u mnie. Kto nie ma, też siedzi u mnie, tylko później i zasypany.
deszcz: Deszcz? Raz widziałam, jak byłam dziewczynką. Wszyscy wybiegli na dziedziniec i tańczyli. Nawet dziadek Ezdrasa. Podobno.
Co o mnie myślisz?
Nie znam cię. Siadaj, zjedz, potem się poznamy.
Słyszałam o tobie od kupców. Dobre rzeczy. Przy jedzeniu opowiesz więcej.
Ty jesteś u mnie swój. Łóżko w kącie, przy beczkach, zawsze twoje.
Kupcy mówią o tobie od Brzezin po wschodni szlak. A dla mnie dalej jesteś gościem, który je za dwóch.
O sąsiadach
Zarządca Studni Ezdras: Liczy wodę, jakby ją sam wypocił. Kiedyś mu to powiem przy wszystkich.
Mira od wielbłądów: Mira będzie dobrą karawaniarką. Ma serce. Musi tylko nauczyć się czasem go nie słuchać.
Stary Basim: Basim opowiada u mnie co noc. Nie płaci, ale goście piją więcej. Uczciwa wymiana.
Wdowa Safija: Safija to dobra kobieta. Za cicha. Cisza też umie zjeść człowieka, wolniej niż szarańcza.
Kowalka Zuhra: Zuhra kuje mi garnki. Mówi trzy słowa na tydzień, a garnki ma lepsze niż kowale w Brzezinach.

Inne tematy

  • „Tu śpią poganiacze, kupcy, pielgrzymi i czasem ktoś, kto nie chce mówić, skąd idzie. Nie pytam. Pytam tylko, czy zje. Jak zje, to znaczy, że żyje.”
  • „Ezdras liczy wodę, jakby ją sam wypocił. Dziadek liczył, ojciec liczył, a on liczy najgłośniej. Woda jest z ziemi, nie od Ezdrasa. Kiedyś ktoś mu to powie przy wszystkich. Może ja.”
  • „Karawany zostawiają tu złoto, a nie mają nic do gadania. Ceny ustala jeden człowiek w jedwabiach. Chcę rady karawan. Pięciu ludzi, co znają szlak, przy jednym stole. Ezdras mówi, że to bunt. To niech mówi.”
  • „Siódma? Siódma jest przeklęta. Nie patrz tak. Z niej przyleciała szarańcza, ta, co zjadła moją karawanę. Czterdzieści wielbłądów towaru, przez jedno popołudnie, do gołych sznurków. Więcej o tym nie mówię. Zjedz coś.”
  • „Mąż przeżył szarańczę. Nie przeżył biedy, co przyszła potem. Długi u Ezdrasa za wodę na drogę, której już nie było. Umarł dwie zimy później. Zostawił mi zajazd i kubek. Z kubka piję do dziś.”
  • „Mira chce być karawaniarką. Mówię jej: dziewczyno, to robota dla ludzi, co lubią piasek w zębach. A ona, że lubi. No to będzie. Uczę ją liczyć ładunki. Liczy lepiej niż Ezdras, tylko ciszej.”
  • „Wieczorem pełno. Basim gada przy ognisku, a moi goście siedzą z kubkami i słuchają, jakby pierwszy raz. Bo każdy wieczór opowiada inaczej. Ja dolewam i też słucham.”
  • „Zawierucha. Zamknij drzwi, bo mi piasek nawieje do zupy. Kto teraz idzie po pustyni, ten idzie na oślep. Trzymam wolne łóżko, ktoś zaraz przyjdzie zasypany po uszy.”
  • „Kupcy z Brzezin mówią, że zabiłeś im jakiegoś trolla z bagien. U nas trolli nie ma, ale gościa, co bije potwory, poznaję od progu. Je za dwóch. Siadaj.”
  • „Tej wiosny szarańcza nie przyleciała. Wiesz, ile lat czekam na wiosnę bez strachu? Wychodzę rano, patrzę w niebo, a niebo czyste. Coś się zmieniło. Nie wiem co. Może ty wiesz.”
  • „Ezdras chodzi zadowolony jak kot przy dzbanie mleka. Siódma płynie, a on nic nie musi tłumaczyć. Dziwne, prawda? Coś mi się wydaje, że ktoś coś przed nami schował. Nie mówię, że ty. Ale coś mi się wydaje.”
  • „Rada karawan zbiera się u mnie, przy dużym stole. Pięć osób, każdy ma jeden głos. Woda tańsza, a na ścianie wisi cennik, który każdy może przeczytać. Mąż by się śmiał. Dziękuję ci. Nie umiem tego mówić, więc jedz.”
  • „Seref spalił to, coś mu przyniósł. Pobożnie, w ogniu przed ołtarzem. Woda dla pielgrzymów za darmo, ładnie. A prawda? Prawda poszła z dymem. Moja karawana też poszła z dymem, tylko nikt się za nią nie modlił.”