Strona gryGraj ▸

Mira od wielbłądów

Nocą idzie gdzie indziej.

Co woła, gdy przechodzisz

Rozmowa

Spoiler: co mówi Mira od wielbłądów kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Uważaj, nie stój za Garbusem, bo kopie! To nie ze złości, on tak wita. Mira jestem, od wielbłądów. Stajnia za wschodnią bramą jest moja. No, nie moja, ale siedzę tu cały dzień, to prawie moja.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Mira! Od wielbłądów. Kiedyś karawaniarka, jak Nadira. Na razie od wielbłądów.
Czym się zajmujesz?
Karmię, poję, czeszę, gadam. Wielbłądy lubią, jak się do nich gada. Nie odpowiadają, ale słuchają lepiej niż ludzie.
Co tu w okolicy?
Najlepsza jest stajnia za wschodnią bramą. Stamtąd widać szlak. Kiedyś pojadę nim aż na koniec.
Masz rodzinę?
Mama robi u Nadiry w kuchni. Taty nie znam. Mama mówi, że był karawaniarzem i pojechał. Może dlatego chcę jeździć.
Czego się boisz?
Że Garbus kiedyś padnie. Jest stary. Udaje, że nie, ale ja wiem.
O czym marzysz?
Poprowadzić karawanę przez pustynię. Garbus pierwszy, Pani Daktyl druga, Sułtan na końcu, bo on i tak idzie najwolniej.
Co lubisz jeść?
Daktyle. Dzielę się z Panią Daktyl. Ona bierze więcej, ale to jej imię, więc ma prawo.
Smoki istnieją?
Wierzę! I myślę, że smok by się bał Garbusa. Każdy się boi Garbusa.
Co zrobisz z workiem złota?
Własne wielbłądy. Dziesięć. Nie, dwadzieścia. I siodła z frędzlami.
Znasz jakiś dowcip?
Czemu wielbłąd ma garb? Bo całe życie nosi cudze rzeczy i nikt mu nie podziękował! Nadira się śmiała. Ezdras nie.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Upał! Wielbłądy go lubią, ja mniej. Ale się nie skarżę, karawaniarka się nie skarży.
mgła: Zawierucha! Chowam się za Garbusem. Najlepsza ściana na świecie.
deszcz: Deszcz? Noor mówi, że Dobrawa mówi, że to woda z nieba. Wielbłądy by oszalały ze szczęścia.
Co o mnie myślisz?
Cześć! Lubisz wielbłądy? Musisz lubić.
Słyszałam o tobie! Może kiedyś pojedziesz z moją karawaną? Jak będę ją miała.
Ty jesteś swój. Możesz pogłaskać Panią Daktyl. Nie każdy może.
Wszyscy o tobie gadają! Nazwę po tobie wielbłąda. Najszybszego.
O sąsiadach
Karawaniarka Nadira: Nadira wszystko umie. Liczy, gotuje, krzyczy na Ezdrasa. Będę taka jak ona.
Nomada Tarik: Tarik mówi do wielbłądów po swojemu. Kiedyś mnie nauczy. Mówi, że sama usłyszę.
Stróż Kader: Kader zamyka bramę o zmroku. Ja i tak śpię w stajni. Lepiej mi tam.
Wdowa Safija: Pani Safija odwiedza Sułtana. Siedzą razem i patrzą. Oboje smutni.
Zielarka Dobrawa: Dobrawa leczy moje wielbłądy i krzyczy na mnie przez daktyle. Ale leczy.

Inne tematy

  • „Ten duży to Garbus, ten, co kopie. Ta z długimi rzęsami to Pani Daktyl, bo za daktyla odda wszystko. Jest jeszcze Sułtan, ale on tylko leży i myśli. Wielbłądy dużo myślą. Ludzie mówią, że nie, ale ludzie nie patrzyli.”
  • „Nadira mówi, że karawaniarka musi umieć trzy rzeczy: liczyć ładunki, czytać wiatr i nie płakać, jak wielbłąd padnie. Liczyć już umiem. Wiatr prawie. Trzecie jeszcze ćwiczę.”
  • „Tarik z oazy zna się na wielbłądach lepiej niż ktokolwiek. Mówi do nich po swojemu i one słuchają. Mnie nie chce nauczyć. Mówi, że jak będę gotowa, to sama usłyszę.”
  • „Kader zamyka wschodnią bramę o zmroku i ja zostaję po tej stronie, ze stajnią. Mówi: „śpisz z wielbłądami”. No i śpię. Lepsze towarzystwo niż połowa zajazdu.”
  • „Na wschód idzie szlak karawan. Kawałek dalej leżą rozbite wozy, a jeszcze dalej jakiś obóz, do którego Nadira każe mi nie chodzić. Ja bym poszła. Z Garbusem. Garbus kopie każdego.”
  • „Nocą wielbłądy wzdychają. Jak ludzie przed snem. Siedzę z nimi i liczę gwiazdy, a Pani Daktyl kładzie mi łeb na kolanach. Ciężki. Nie mów jej.”
  • „Zawierucha! Wielbłądy zamykają nosy, a ja nie umiem. Garbus się kładzie, a ja kładę się za Garbusem. Najlepsza ściana na świecie.”
  • „To ty wygrałeś wojnę z orkami? Na północy? A orki jeżdżą na wielbłądach? Nie? Szkoda. Byłoby co opowiadać.”