Zielarka Dobrawa
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Pij, zanim ci się zrobi słabo.”
- „Ech, deszczyk by się przydał.”
- „Mięta, sól, cień.”
Sprzedaje
Prośby
- Kolka Pani Daktyl (poziom 15)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Zielarka Dobrawa kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „O, ktoś z północy, czuję po butach! Chociaż może i nie. Dobrawa, zielarka. Przyszłam tu dwadzieścia lat temu z karawaną, aż spod Mszaru, z bagien, i jakoś zostałam. Robię napary chłodzące i szyję bukłaki. Stań w cieniu, bo ci się mózg zagotuje.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Dobrawa, zielarka. Z północy, spod Mszaru, z bagien. Tu mnie nazywają „ta z mokrej krainy”. Ładnie, nie?
- Czym się zajmujesz?
- Napary chłodzące, maści na oparzenia od słońca, bukłaki, co nie cieką. Ziół tu mało, to robię z tego, co jest. Mięta, piołun pustynny, trochę cudów.
- Co tu w okolicy?
- Gorąco, sucho, ludzie dobrzy, tylko spragnieni. Wszystko tu się kręci wokół wody, nawet rozmowy. U nas na bagnach wody było za dużo, a też się kłócili.
- Masz rodzinę?
- Siostra została w Mszarze. Pisze raz na rok, że pada. Za każdym razem płaczę. Ze szczęścia, chyba.
- Czego się boisz?
- Że już nigdy nie poczuję deszczu na twarzy. I że jak wrócę, to bagna mnie nie poznają.
- O czym marzysz?
- Wrócić na jeden dzień. Stanąć w deszczu w Mszarze, pod starym dębem, i stać, aż przemoknę do kości. Potem mogę wracać w upał.
- Co lubisz jeść?
- Żurek! Prawdziwy, z zakwasem. Tu nie da się zrobić, mąka nie ta, woda nie ta. Robię coś podobnego. Nikt mi nie wierzy, że to podobne.
- Smoki istnieją?
- Na bagnach mówili, że gdzieś za Mszarem smok siedział. Tu mówią o Kanionie burz. Wszędzie jest jakiś smok. Pewnie ten sam, tylko się przeprowadza.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Dom pod Mszarem, z ogródkiem. I beczka na deszczówkę. Pełna. Patrzyłabym na nią codziennie.
- Znasz jakiś dowcip?
- Pyta mnie tutejszy: Dobrawa, a jak u was pada? Mówię: z góry. On na to: to jak u nas piasek! Śmiał się pół dnia. Ja do dziś nie wiem z czego.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Upał jak w piecu. Pij, zanim ci się zrobi słabo. I nie mów mi, że jesteś twardy. Twardzi padają pierwsi.
mgła: Zawierucha. Szmatka do ust, mokra. Na bagnach mgła była mokra i przeklinałam ją. Głupia byłam.
deszcz: Deszcz? Tu? Ty mi lepiej nie mów o deszczu, bo się rozkleję. - Co o mnie myślisz?
- Nowy! Z północy? Nie? Szkoda. Pij dużo.
Słyszałam o tobie. Jak będziesz w Mszarze, pozdrów bagna ode mnie.
Ty jesteś swój. Dla ciebie bukłak zawsze podwójnie szyty.
O tobie mówią i tu, i tam, na północy. Pierwszy, kto łączy moje dwa światy. - O sąsiadach
- Wdowa Safija: Safija pije napar na sen od pięciu lat. Na smutek nie mam ziela.
Mira od wielbłądów: Mira karmi wielbłądy daktylami, a potem przychodzi do mnie z kolkami. Z miłości się nie leczy.
Zarządca Studni Ezdras: Ezdras sprzedaje bukłaki, co cieką. Moje nie cieką. Niech się wstydzi.
Sprzedawca map Fadil: Fadil pyta mnie o deszcz i nie wierzy. Gada jak deszcz, a deszczu nie zna.
Celnik Bruno: Bruno z Brzezin też tęskni za błotem. Siadamy czasem i wspominamy błoto. Jak dwoje starych.
Inne tematy
- „Wiesz, za czym tęsknię najbardziej? Za deszczem. Takim mszarskim, co pada trzy dni i nikt się nie dziwi. Za mchem pod bosą stopą. Tu mech rośnie tylko w mojej pamięci i w jednej doniczce, którą podlewam łyżką.”
- „Jagnę znasz? Zielarkę z Mszaru? Jak byłyśmy młode, zbierałyśmy razem żurawinę na mokradłach. Ona wiedziała, gdzie rośnie, ja wiedziałam, jak ją sprzedać. Pozdrów ją. Powiedz, że Dobrawa żyje i że Jagna miała rację: upał to nie dla mnie.”
- „Napar chłodzący: mięta, kora z krzaka, którego nazwy nie wymówię, i szczypta soli. Sól, bo tu człowiek się poci jak ser w maśle. Pij, zanim ci się zrobi słabo, a nie potem.”
- „Bukłak to nie bukłak, jak przecieka. Szyję z koziej skóry, podwójnie, i smaruję łojem. Ezdras sprzedaje swoje, owszem. Jego cieką po trzech dniach, moje trzymają pół roku. Nie mów mu, że to powiedziałam. A zresztą mów.”
- „Safija przychodzi po napar na sen. Od pięciu lat ten sam. Śpi lepiej, ale budzi się tak samo. Na to nie mam ziela.”
- „Mira przyprowadza mi chore wielbłądy, jakby to były dzieci. Pani Daktyl ma kolkę co tydzień, bo Mira ją karmi daktylami. Mówię jej. Nie słucha. Z miłości się nie leczy.”
- „Zawierucha. Przyłóż mokrą szmatkę do ust, bo ci piasek wejdzie w płuca. Na bagnach była mgła i ja ją przeklinałam. Głupia byłam. Mgła przynajmniej była mokra.”
- „Most do Mszaru postawiony? Ty to zrobiłeś? Ojej. To teraz z Brzezin można przejść do nas suchą nogą? Do nich, chciałam powiedzieć. Dwadzieścia lat tu siedzę, a dalej mówię „do nas”.”
Kategorie: Mieszkańcy · Siedem Studni
Napar chłodzący
Mikstura życia
Mikstura many