Strona gryGraj ▸

Zielarka Dobrawa

Nocą idzie gdzie indziej.

Co woła, gdy przechodzisz

Sprzedaje

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Zielarka Dobrawa kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „O, ktoś z północy, czuję po butach! Chociaż może i nie. Dobrawa, zielarka. Przyszłam tu dwadzieścia lat temu z karawaną, aż spod Mszaru, z bagien, i jakoś zostałam. Robię napary chłodzące i szyję bukłaki. Stań w cieniu, bo ci się mózg zagotuje.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Dobrawa, zielarka. Z północy, spod Mszaru, z bagien. Tu mnie nazywają „ta z mokrej krainy”. Ładnie, nie?
Czym się zajmujesz?
Napary chłodzące, maści na oparzenia od słońca, bukłaki, co nie cieką. Ziół tu mało, to robię z tego, co jest. Mięta, piołun pustynny, trochę cudów.
Co tu w okolicy?
Gorąco, sucho, ludzie dobrzy, tylko spragnieni. Wszystko tu się kręci wokół wody, nawet rozmowy. U nas na bagnach wody było za dużo, a też się kłócili.
Masz rodzinę?
Siostra została w Mszarze. Pisze raz na rok, że pada. Za każdym razem płaczę. Ze szczęścia, chyba.
Czego się boisz?
Że już nigdy nie poczuję deszczu na twarzy. I że jak wrócę, to bagna mnie nie poznają.
O czym marzysz?
Wrócić na jeden dzień. Stanąć w deszczu w Mszarze, pod starym dębem, i stać, aż przemoknę do kości. Potem mogę wracać w upał.
Co lubisz jeść?
Żurek! Prawdziwy, z zakwasem. Tu nie da się zrobić, mąka nie ta, woda nie ta. Robię coś podobnego. Nikt mi nie wierzy, że to podobne.
Smoki istnieją?
Na bagnach mówili, że gdzieś za Mszarem smok siedział. Tu mówią o Kanionie burz. Wszędzie jest jakiś smok. Pewnie ten sam, tylko się przeprowadza.
Co zrobisz z workiem złota?
Dom pod Mszarem, z ogródkiem. I beczka na deszczówkę. Pełna. Patrzyłabym na nią codziennie.
Znasz jakiś dowcip?
Pyta mnie tutejszy: Dobrawa, a jak u was pada? Mówię: z góry. On na to: to jak u nas piasek! Śmiał się pół dnia. Ja do dziś nie wiem z czego.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Upał jak w piecu. Pij, zanim ci się zrobi słabo. I nie mów mi, że jesteś twardy. Twardzi padają pierwsi.
mgła: Zawierucha. Szmatka do ust, mokra. Na bagnach mgła była mokra i przeklinałam ją. Głupia byłam.
deszcz: Deszcz? Tu? Ty mi lepiej nie mów o deszczu, bo się rozkleję.
Co o mnie myślisz?
Nowy! Z północy? Nie? Szkoda. Pij dużo.
Słyszałam o tobie. Jak będziesz w Mszarze, pozdrów bagna ode mnie.
Ty jesteś swój. Dla ciebie bukłak zawsze podwójnie szyty.
O tobie mówią i tu, i tam, na północy. Pierwszy, kto łączy moje dwa światy.
O sąsiadach
Wdowa Safija: Safija pije napar na sen od pięciu lat. Na smutek nie mam ziela.
Mira od wielbłądów: Mira karmi wielbłądy daktylami, a potem przychodzi do mnie z kolkami. Z miłości się nie leczy.
Zarządca Studni Ezdras: Ezdras sprzedaje bukłaki, co cieką. Moje nie cieką. Niech się wstydzi.
Sprzedawca map Fadil: Fadil pyta mnie o deszcz i nie wierzy. Gada jak deszcz, a deszczu nie zna.
Celnik Bruno: Bruno z Brzezin też tęskni za błotem. Siadamy czasem i wspominamy błoto. Jak dwoje starych.

Inne tematy

  • „Wiesz, za czym tęsknię najbardziej? Za deszczem. Takim mszarskim, co pada trzy dni i nikt się nie dziwi. Za mchem pod bosą stopą. Tu mech rośnie tylko w mojej pamięci i w jednej doniczce, którą podlewam łyżką.”
  • „Jagnę znasz? Zielarkę z Mszaru? Jak byłyśmy młode, zbierałyśmy razem żurawinę na mokradłach. Ona wiedziała, gdzie rośnie, ja wiedziałam, jak ją sprzedać. Pozdrów ją. Powiedz, że Dobrawa żyje i że Jagna miała rację: upał to nie dla mnie.”
  • „Napar chłodzący: mięta, kora z krzaka, którego nazwy nie wymówię, i szczypta soli. Sól, bo tu człowiek się poci jak ser w maśle. Pij, zanim ci się zrobi słabo, a nie potem.”
  • „Bukłak to nie bukłak, jak przecieka. Szyję z koziej skóry, podwójnie, i smaruję łojem. Ezdras sprzedaje swoje, owszem. Jego cieką po trzech dniach, moje trzymają pół roku. Nie mów mu, że to powiedziałam. A zresztą mów.”
  • „Safija przychodzi po napar na sen. Od pięciu lat ten sam. Śpi lepiej, ale budzi się tak samo. Na to nie mam ziela.”
  • „Mira przyprowadza mi chore wielbłądy, jakby to były dzieci. Pani Daktyl ma kolkę co tydzień, bo Mira ją karmi daktylami. Mówię jej. Nie słucha. Z miłości się nie leczy.”
  • „Zawierucha. Przyłóż mokrą szmatkę do ust, bo ci piasek wejdzie w płuca. Na bagnach była mgła i ja ją przeklinałam. Głupia byłam. Mgła przynajmniej była mokra.”
  • „Most do Mszaru postawiony? Ty to zrobiłeś? Ojej. To teraz z Brzezin można przejść do nas suchą nogą? Do nich, chciałam powiedzieć. Dwadzieścia lat tu siedzę, a dalej mówię „do nas”.”