Strona gryGraj ▸

Stary Basim

Tylko nocą.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Stary Basim kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Siadaj przy ogniu, wędrowcze. Ogień nie gryzie, gryzie noc. Basim mnie wołają. Opowiadam. Co noc inną opowieść, a każda prawdziwa, tylko nie każda się wydarzyła. Słuchaj.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Basim. Opowiadacz. Kim byłem przedtem, nieważne. Opowieść jest ważniejsza niż ten, kto ją mówi.
Czym się zajmujesz?
Siedzę przy ogniu i opowiadam. Za dnia śpię. Za dnia ludzie nie słuchają, za dnia liczą. Nocą słuchają.
Co tu w okolicy?
Siedem studni, a pod nimi tysiąc opowieści. Za pustynią Dolina Faraonów, pałace dżinnów, miasto Peloria. Byłem tam? Nie. Ale wiem, jak tam jest. To ważniejsze.
Masz rodzinę?
Matka opowiadała mi opowieści, ja opowiadam wam. To moja rodzina: każdy, kto kiedyś słuchał przy ogniu.
Czego się boisz?
Że zapomnę koniec. Raz zapomniałem i ludzie siedzieli do świtu, czekając. Musiałem wymyślić nowy. Lepszy wyszedł.
O czym marzysz?
Usłyszeć opowieść, której nie znam. Od kogoś, kto tam był. Może od ciebie, jak wrócisz.
Co lubisz jeść?
Herbata z miętą i chleb przy ogniu. Opowieść lepiej idzie na pół pełny brzuch. Na pełny się zasypia.
Smoki istnieją?
Smoki są, były i będą. W każdej opowieści, która coś znaczy, jest smok. Czasem udaje człowieka.
Co zrobisz z workiem złota?
Złoto? Herosi z Pelorii wywieźli stąd wozy złota, a zapamiętano ich przez jedno naczynie. Złoto się zapomina. Opowieści nie.
Znasz jakiś dowcip?
Przyszedł raz do faraona błazen i pyta: panie, czemu chcesz żyć wiecznie? A faraon: bo boję się, co powiedzą o mnie po śmierci. Błazen: to nie umieraj, panie, nic nie powiedzą. Faraon kazał go zamurować. Błazen był ostatnim, który się śmiał.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Gorący dzień, chłodna noc. Pustynia oddycha. Jak nocą jest zimno, ludzie siadają bliżej ognia. Dobrze dla opowieści.
mgła: Zawierucha to oddech Czerwia. Nie opowiadam wtedy. Wiatr opowiada głośniej ode mnie.
deszcz: Deszcz? Opowiem ci o deszczu, co padał siedem dni, kiedy umarł pierwszy faraon. Nie było tego? A skąd wiesz?
Co o mnie myślisz?
Nowy słuchacz. Siadaj bliżej ognia.
Słyszałem o tobie. Opowieści o tobie już chodzą po dziedzińcu. Niektóre nawet prawdziwe.
Ty jesteś w moich opowieściach. Nie zawsze pod własnym imieniem.
Kiedyś ktoś będzie opowiadał o tobie przy tym ogniu. Mam nadzieję, że lepiej niż ja.
O sąsiadach
Kapłan Słońca Seref: Seref zna zwoje. Ja znam ludzi. Razem wiemy prawie wszystko. Oddzielnie tyle co nic.
Woziwoda Selim: Selim wylewa wodę, jak słucha. Najlepsza recenzja, jaką dostaję.
Zarządca Studni Ezdras: Ezdras nie lubi, jak opowiadam o studniach. Opowiadam więc ciszej. Ale opowiadam.
Karawaniarka Nadira: Nadira dolewa i słucha. Pierwsza płacze przy smutnych. Udaje, że to dym.
Stary Ibb: Ibb zna imiona, ja znam historie. Kiedyś spiszemy razem wszystkich. Kiedyś.

Inne tematy

  • „Za pustynią, mówią, jest dolina, a w niej siedmiu królów w siedmiu grobowcach. Każdy chciał żyć wiecznie. Jeden kazał zamurować z sobą kucharza, żeby mu gotował na wieczność. Kucharz był rozsądniejszy. Uciekł kominem. Od tamtej pory król jest głodny i zły.”
  • „Dżinny mają dwa rody i dwa pałace, gdzieś tam, gdzie piasek kończy się niebem. Kłócą się od tysiąca lat o to, kto pierwszy dmuchnął w ogień. Jeden ród mówi, że on. Drugi, że on. Ogień nic nie mówi. Mądry ogień.”
  • „Za skrajem pustyni leży miasto Peloria, a w nim herosi w brązie. Dawno temu przyszli tu, rozkopali grobowce i wywieźli złoto na wozach. Ale najważniejsze wzięli jedno. Jedno naczynie. Jakie? Nie wiadomo. Wiadomo tylko, że od tamtej pory jeden z królów nie śpi.”
  • „Pod piaskiem śpi Wielki Czerw. Długi jak szlak karawan od morza do końca widnokręgu. Jak się przewraca na drugi bok, wydmy wędrują. Myślisz, że to wiatr? Ha. Wiatr to tylko jego oddech.”
  • „Siedem studni wykopało siedmiu braci, każdy jedną. Sześciu kopało, aż znaleźli wodę. Siódmy kopał dalej, bo chciał znaleźć coś więcej niż wodę. Co znalazł? Hm. Moja matka nigdy tej opowieści nie kończyła. To i ja nie skończę.”
  • „Raz w życiu słońce zgasło w południe. Byłem mały. Kapłan dzień wcześniej mówił, że tak będzie, i nikt mu nie wierzył. A potem ptaki usiadły na murach i zrobiło się zimno jak w grobie. Od tamtej pory wierzę kapłanom. Trochę.”
  • „Na wydmach na południu sępy krążą nad piaskiem, który się rusza. Tam pod spodem śpią skarabeusze, wielkie jak tarcze. Ojciec mówił, że to strażnicy grobów, co zasnęli na służbie. Kara za to: wieczność w piasku.”
  • „Gwiazdy dziś jasne. Na pustyni widać ich więcej niż ludzi na całym świecie. Każda to ktoś, kto poszedł w piasek i nie wrócił. Tak mówiła moja matka. Ja myślę, że to po prostu gwiazdy. Ale jej wersja ładniejsza.”
  • „Dziś opowiem nową. O kimś z północy, kto z garstką ludzi stanął na bagnach przed hordą orków. Nie śmiej się, wiem, że to ty. Opowieść już nie twoja, jest moja. Ładniejsza niż prawda.”
  • „Mam nową opowieść, posłuchaj. Był sobie ktoś, kto zszedł pod studnie, tam, gdzie kamień pamięta faraonów. Zszedł i wrócił. Ludzie go pytają: co tam widziałeś? A on nic nie mówi. I dobrze. Opowieść, w której bohater gada za dużo, to zła opowieść.”