Dziedzic Rogal
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Dom, herb, historia.”
- „Rada nie pamięta. Ja tak.”
Sprawy, które zaczyna
Rozmowa
Spoiler: co mówi Dziedzic Rogal kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Z Mszaru? Rogal jestem. Dziedzic, choć dziedziczyć zostało niewiele: dom, herb i historia, której rada Mszaru nie chce pamiętać. To wiesz, gdzie stał nasz dwór. Jeśli coś z niego zostało, należy do nas. Zapamiętaj to.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Rogal. Ostatni z Rogalów, którzy coś znaczyli. Reszta znaczy już tylko na chorągwi.
- Czym się zajmujesz?
- Pilnuję, żeby pamiętano. Ktoś musi, skoro rada Mszaru woli zapomnieć. Handluję też trochę, ale dla chleba, nie dla honoru.
Pilnuję, żeby pamiętano. Teraz pilnujemy we dwóch, skoro nosisz naszego zająca. Nie zawiedź go. - Co tu w okolicy?
- Brzeziny przyjęły nas, bo płaciliśmy. Szanują, bo płacimy dalej. Tu się nie kocha, tu się rozlicza.
- Masz rodzinę?
- Dziad, ojciec, ja. Ojciec całe życie wstydził się dziada. Ja się nie wstydzę. Ktoś w końcu musiał przestać.
- Czego się boisz?
- Że herb przeżyje mnie, a nikt nie będzie wiedział, co znaczy zając na tarczy.
- O czym marzysz?
- Wrócić pod Mszar. Do dworu, choćby do ruin. Stanąć tam prosto i żeby nikt nie odwrócił wzroku.
- Co lubisz jeść?
- Pieczeń, jak w dworze za dziada. Tutejsze kucharki robią ją z kupieckim umiarem, czyli za małą.
- Smoki istnieją?
- Mój pradziad podobno ubił jednego. Kronika rodu tak mówi. Kronika mówi też, że zawsze byliśmy uczciwi, więc sam wiesz.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Odkupiłbym ziemię pod dworem. Tylko kto ją sprzeda? Rada Mszaru prędzej sprzeda sumienie. Chociaż to by było tanie.
- Znasz jakiś dowcip?
- Dowcipy o Rogalach i moście opowiadają w Mszarze. Tu, w Brzezinach, też czasem. Ja słucham do końca. Nikt się wtedy nie śmieje.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Ładnie. Z okna widać dachy trzech domów. Mój najwyższy, tylko nie mów Sołtysowi.
deszcz: Deszcz. Chorągiew wisi jak mokra szmata. Tak wygląda szlachectwo w Brzezinach.
mgła: Mgła od rzeki. Za nią Mszar. Nie widzę go, a i tak wiem, że patrzy. - Co o mnie myślisz?
- Z Mszaru. Wy wszyscy tak samo patrzycie na nasz herb. Ty też.
Mówią, że umiesz się przydać. Rogalowie pamiętają, kto się przydał.
Ty jeden z Mszaru nie odwracasz wzroku, jak mówię o moście. To się ceni.
Twoje imię znają w Brzezinach lepiej niż moje. Zazdroszczę. Uczciwie, jak Rogal. - O sąsiadach
- Sołtys Bartłomiej: Sołtys liczy chleb i głosy. Chleb ma lepiej policzony.
Kupiec Wróbel: Wróbel waży wszystko, nawet honor. U niego honor waży mniej niż sól.
Rajca Hieronim: Rajca stoi między nami trzema jak sędzia. Sędziego się nie przekupuje. Tak przynajmniej słyszałem.
Kupcowa Ludmiła: Ludmiła szyła nam chorągiew. Zając wyszedł jej jak kot. Ale ładny kot.
Inne tematy
- „Mój dziad stał z pochodnią na moście, wiesz? Nie bronię go. Ale to rada kazała, a rada dziś udaje, że jej nie było. Ja nie udaję. Dlatego jestem w Brzezinach.”
- „Zając na plecach, pięknie. Noś go w Mszarze, niech Ambroży się przyjrzy.”
- „Słyszę, że w Mszarze ktoś czyta na głos stare zeszyty i że nazwisko Rogal jest tam dwa razy. Jak ktoś ma coś do Rogalów, niech przyjdzie z tym tutaj, do mnie. Nie do strażnika. Rozumiemy się?”
- „Siadaj, opowiem ci, co Rogal opowiada synowi, a syn swojemu. Zanim był dwór pod Mszarem, był Rogal mincerz w Brzezinach. Tych starych, których dziś nikt nie pamięta, bo rzeka je zasypała, a nowe postawili na wierzchu. Biliśmy monetę z zającem na stemplu. Kiedy przyszła woda, mój przodek zamknął złoto w skrzyni w mennicy i nie zdążył wynieść. Skarb Rogalów leży pod starym miastem, w mennicy, i pilnuje go bazyliszek. Kto spojrzy mu w oczy, ten kamienieje. Tak mówi kronika rodu. Kronika mówi też, że zawsze byliśmy uczciwi, więc sam wiesz. Ale gdyby ktoś znalazł drogę pod miasto… to złoto jest moje. Zapamiętaj.”
- „Pierścień przodka. Na palcu, widzisz? Zając na tarczy, starszy od mostu, starszy od Mszaru. Płakałem nad nim, nie wstydzę się. Potem policzyłem monety. Dwa razy. Rogal może płakać, ale liczyć musi. Rada Mszaru może teraz udawać, co chce. Ja mam złoto, które pamięta lepiej od nich. A twoje imię zapiszę w kronice. Na dobrej stronie. Mamy mało dobrych stron.”
- „Oddałeś złoto Rogalów bankowi. Miastu. Radzie, która nas przyjęła, bo płaciliśmy. Kradzież z urzędu, tak to nazywam i tak będę nazywał na każdym obiedzie, na który mnie jeszcze zaproszą. Zachariasz kłania mi się na ulicy. Głęboko. Wiesz czemu? Bo wie, że ma moje.”
- „Jubiler. Dałeś skarb jubilerowi. Bo zszedł pierwszy? Pierwszy zszedł mój przodek, z kluczem do mennicy w kieszeni. Tyle że przodek nie siedział trzy miesiące w ciemności, przyznaję. Leopold przysłał mi wczoraj pierścień z zającem, oczyszczony, w aksamitnym pudełku. Bez listu. Nie wiem, czy to przeprosiny, czy kpina. W Brzezinach jedno i drugie wygląda tak samo.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny