Cieśla Roch
Nocą idzie gdzie indziej, w niedzielę na mszy.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Okno tu, próg tu.”
- „Gwoździe w górę, uważaj.”
- „Jeszcze ściana i dach.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Cieśla Roch kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Uważaj na deski, gwoździe w górę. Roch, cieśla. Ten dom tu stał. Stawiam go jeszcze raz, tak samo. Okno w tym samym miejscu, próg ten sam, nawet skrzypiąca deska w sieni. Bo jak wrócą, to żeby trafili.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Roch. Cieśla. Kiedyś stawiałem domy dla ludzi. Teraz stawiam jeden. Dla swoich.
- Czym się zajmujesz?
- Mierzę, tnę, stawiam. Sam. Pomocnika nie chcę, bo by pytał. A ja nie mam odpowiedzi, mam tylko deski.
- Co tu w okolicy?
- Pogorzelisko. Tak to nazywają. Ja mówię: wschodnia ulica. Kiedyś tu był największy ruch w Mszarze, bo wszystko szło od bramy. Teraz idą tylko woźnica i wiatr.
- Masz rodzinę?
- Marianna, Jaś i Tosia. Są. Nie pytaj gdzie. Dom stawiam.
- Czego się boisz?
- Że skończę. Naprawdę. Co ja wtedy zrobię? Wejdę do środka i będę czekał? Więc robię powoli. Bardzo powoli.
- O czym marzysz?
- Żeby ktoś w tym domu zapalił światło. Ktokolwiek. Choćby obcy.
- Co lubisz jeść?
- Co Jadwiga przyniesie. Chleb z miodem. Mówi, że cieśla bez miodu robi krzywe kąty.
- Smoki istnieją?
- Smok spaliłby wszystko jeszcze raz. To bym postawił jeszcze raz. Deski są. Ręce są.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłbym dobre drewno. Dąb, nie sosnę. Żeby stało sto lat. Żeby przeżyło i mnie, i orków.
- Znasz jakiś dowcip?
- Ile cieśli trzeba, żeby postawić dom? Jednego. Ale za to trzy lata.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Sucho, to dobrze. Drewno się nie paczy, gwoździe wchodzą jak w masło.
deszcz: Deszcz, a dachu jeszcze nie ma. Przykrywam deski płachtą i siedzę pod rusztowaniem.
mgła: We mgle nie widać, czy ściana prosta. Wtedy idę po pionie, na sznurek. Sznurek nie kłamie. - Co o mnie myślisz?
- Nie stój na gwoździach.
A, ty. Podaj mi tę deskę, jak już stoisz.
Wpadnij, jak skończę. Pierwszy gość.
Mówią, że ty dużo naprawiłeś w okolicy. Ja naprawiam tylko jedno. Każdy ma swoje. - O sąsiadach
- Młynarz Klemens: Klemens przychodzi i patrzy. Przynosi gwoździe. Z nim się dobrze milczy.
Lichwiarz Ambroży: Ambroży pytał raz, czy nie sprzedam działki. Powiedziałem: tu stoi mój dom. Uśmiechnął się. Nie lubię, jak on się uśmiecha.
Drwal Kuba: Kuba to dobry chłop. Głośny, ale dobry. Drzewo zna lepiej niż ludzi.
Bartniczka Jadwiga: Jadwiga przynosi chleb z miodem i nic nie mówi o Mariannie. Dlatego ją lubię.
Strażnik Wit: Wit mówi, że powinienem iść do Brzezin i zacząć od nowa. Wit był dobrym strażnikiem. Złym doradcą.
Kopacz Stach: Stach daje mi torf na zimę. Płacę deskami. Pieca jeszcze nie mam, ale zima przyjdzie przed piecem.
Inne tematy
- „Kto ma wrócić? Marianna z dziećmi. Wiem, co jest na Kamieniu. Czytać umiem. Ale kamień to kamień, a dom to dom. Dom stawiam ja.”
- „Drewno biorę, skąd się da. Z tartaku, jak Kuba ma. Z płotów, które się rozsypały. Raz wziąłem deskę z dachu Ambrożego. Nie zauważył. Ambroży zauważa każdy grosz, ale deski nie.”
- „Dzwon spadł z wieży, jak się pali belka. Pękł na pół. Połowę wzięli orkowie, druga leży w piwnicy ratusza. Leon pilnuje, jakby to było złoto. Dla niego może jest.”
- „Leon chodzi koło mnie i patrzy, jakby chciał coś powiedzieć. Mówię mu: Leon, gadaj albo nie stój mi w świetle. Odchodzi. Co on ma takiego w tych księgach?”
- „Klemens przychodzi wieczorem i patrzy, jak pracuję. Nic nie mówi. Raz przyniósł gwoździe. Takie stare, kute. Z młyna. Mówi, że mu zbywają. Młynowi nic nie zbywa.”
- „Tartak ruszył! Kuba przywiózł mi cały wóz desek i nie chciał pieniędzy. Powiedział: za Mariannę. Pierwszy raz ktoś powiedział jej imię na głos, odkąd… No. Dobre deski.”
- „W nocy nie stukam, ludzie śpią. Tylko mierzę. Miarka, sznurek, ołówek. Po ciemku też się da. Ręka pamięta.”
- „Byłeś w piwnicy ratusza? Widziałeś pół dzwonu? Ja go nosiłem na dół, z Leonem, rano po pożarze. Ciężki jak grzech. Leon płakał. Ja nie. Ja liczyłem schody, żeby nie myśleć.”
Kategorie: Mieszkańcy · Mszar