Strona gryGraj ▸

Cieśla Roch

Nocą idzie gdzie indziej, w niedzielę na mszy.

Co woła, gdy przechodzisz

Rozmowa

Spoiler: co mówi Cieśla Roch kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Uważaj na deski, gwoździe w górę. Roch, cieśla. Ten dom tu stał. Stawiam go jeszcze raz, tak samo. Okno w tym samym miejscu, próg ten sam, nawet skrzypiąca deska w sieni. Bo jak wrócą, to żeby trafili.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Roch. Cieśla. Kiedyś stawiałem domy dla ludzi. Teraz stawiam jeden. Dla swoich.
Czym się zajmujesz?
Mierzę, tnę, stawiam. Sam. Pomocnika nie chcę, bo by pytał. A ja nie mam odpowiedzi, mam tylko deski.
Co tu w okolicy?
Pogorzelisko. Tak to nazywają. Ja mówię: wschodnia ulica. Kiedyś tu był największy ruch w Mszarze, bo wszystko szło od bramy. Teraz idą tylko woźnica i wiatr.
Masz rodzinę?
Marianna, Jaś i Tosia. Są. Nie pytaj gdzie. Dom stawiam.
Czego się boisz?
Że skończę. Naprawdę. Co ja wtedy zrobię? Wejdę do środka i będę czekał? Więc robię powoli. Bardzo powoli.
O czym marzysz?
Żeby ktoś w tym domu zapalił światło. Ktokolwiek. Choćby obcy.
Co lubisz jeść?
Co Jadwiga przyniesie. Chleb z miodem. Mówi, że cieśla bez miodu robi krzywe kąty.
Smoki istnieją?
Smok spaliłby wszystko jeszcze raz. To bym postawił jeszcze raz. Deski są. Ręce są.
Co zrobisz z workiem złota?
Kupiłbym dobre drewno. Dąb, nie sosnę. Żeby stało sto lat. Żeby przeżyło i mnie, i orków.
Znasz jakiś dowcip?
Ile cieśli trzeba, żeby postawić dom? Jednego. Ale za to trzy lata.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Sucho, to dobrze. Drewno się nie paczy, gwoździe wchodzą jak w masło.
deszcz: Deszcz, a dachu jeszcze nie ma. Przykrywam deski płachtą i siedzę pod rusztowaniem.
mgła: We mgle nie widać, czy ściana prosta. Wtedy idę po pionie, na sznurek. Sznurek nie kłamie.
Co o mnie myślisz?
Nie stój na gwoździach.
A, ty. Podaj mi tę deskę, jak już stoisz.
Wpadnij, jak skończę. Pierwszy gość.
Mówią, że ty dużo naprawiłeś w okolicy. Ja naprawiam tylko jedno. Każdy ma swoje.
O sąsiadach
Młynarz Klemens: Klemens przychodzi i patrzy. Przynosi gwoździe. Z nim się dobrze milczy.
Lichwiarz Ambroży: Ambroży pytał raz, czy nie sprzedam działki. Powiedziałem: tu stoi mój dom. Uśmiechnął się. Nie lubię, jak on się uśmiecha.
Drwal Kuba: Kuba to dobry chłop. Głośny, ale dobry. Drzewo zna lepiej niż ludzi.
Bartniczka Jadwiga: Jadwiga przynosi chleb z miodem i nic nie mówi o Mariannie. Dlatego ją lubię.
Strażnik Wit: Wit mówi, że powinienem iść do Brzezin i zacząć od nowa. Wit był dobrym strażnikiem. Złym doradcą.
Kopacz Stach: Stach daje mi torf na zimę. Płacę deskami. Pieca jeszcze nie mam, ale zima przyjdzie przed piecem.

Inne tematy

  • „Kto ma wrócić? Marianna z dziećmi. Wiem, co jest na Kamieniu. Czytać umiem. Ale kamień to kamień, a dom to dom. Dom stawiam ja.”
  • „Drewno biorę, skąd się da. Z tartaku, jak Kuba ma. Z płotów, które się rozsypały. Raz wziąłem deskę z dachu Ambrożego. Nie zauważył. Ambroży zauważa każdy grosz, ale deski nie.”
  • „Dzwon spadł z wieży, jak się pali belka. Pękł na pół. Połowę wzięli orkowie, druga leży w piwnicy ratusza. Leon pilnuje, jakby to było złoto. Dla niego może jest.”
  • „Leon chodzi koło mnie i patrzy, jakby chciał coś powiedzieć. Mówię mu: Leon, gadaj albo nie stój mi w świetle. Odchodzi. Co on ma takiego w tych księgach?”
  • „Klemens przychodzi wieczorem i patrzy, jak pracuję. Nic nie mówi. Raz przyniósł gwoździe. Takie stare, kute. Z młyna. Mówi, że mu zbywają. Młynowi nic nie zbywa.”
  • „Tartak ruszył! Kuba przywiózł mi cały wóz desek i nie chciał pieniędzy. Powiedział: za Mariannę. Pierwszy raz ktoś powiedział jej imię na głos, odkąd… No. Dobre deski.”
  • „W nocy nie stukam, ludzie śpią. Tylko mierzę. Miarka, sznurek, ołówek. Po ciemku też się da. Ręka pamięta.”
  • „Byłeś w piwnicy ratusza? Widziałeś pół dzwonu? Ja go nosiłem na dół, z Leonem, rano po pożarze. Ciężki jak grzech. Leon płakał. Ja nie. Ja liczyłem schody, żeby nie myśleć.”
Kategorie: Mieszkańcy · Mszar