Strona gryGraj ▸

Erigone

Nocą idzie gdzie indziej, w deszcz chowa się pod dach.

Co woła, gdy przechodzisz

Rozmowa

Spoiler: co mówi Erigone kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Nie bój się, Maira nie gryzie. Gryzie tylko satyrów. Erigone. Wiem, wiem, imię jak z pieśni o wisielczyni. Wszyscy robią taką minę, jak ty teraz. Ojciec mówi, że to tradycja. Ja mówię, że to pech z napisem.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Erigone, córka Charilaosa, prawnuczka prawnuczki kogoś, kogo nikt nie pamięta, tylko jego imię.
Czym się zajmujesz?
Depczę grona, karmię Mairę, przeganiam satyry, kiedy ojciec patrzy, i słucham ich fujarek, kiedy nie patrzy. Huśtam się. To też praca, ktoś musi.
Co tu w okolicy?
Winnica, Nekropolia, moczary, gaj. Wszędzie blisko i nigdzie daleko. Za daleko jest tylko port, bo stamtąd się wypływa.
Masz rodzinę?
Ojciec, Maira i mama pod cyprysem. Mama się nie odzywa, ale ja do niej mówię. Ona woli słuchać, tak było zawsze.
Czego się boisz?
Że będę tu do końca życia i nikt nie zapyta, jak mam na imię, bo wszyscy będą wiedzieć.
O czym marzysz?
Wsiąść na statek Nikiasa i nie pytać, dokąd płynie.
Co lubisz jeść?
Ser Hermii z winogronem na jednym kęsie. Kwaśne i słodkie naraz. Tak smakuje lato.
Smoki istnieją?
Hermia mówi, że smok to koza, która przestała się bać. Ja myślę, że smok to satyr, który przestał grać.
Co zrobisz z workiem złota?
Bilet na każdy statek z portu. I nowa obroża dla Mairy, ze złotym dzwonkiem, żeby satyry ją słyszały z daleka i uciekały.
Znasz jakiś dowcip?
Ile satyrów trzeba, żeby zjeść winnicę? Jednego. Reszta przychodzi tylko popatrzeć. Ojciec się nie śmieje. Satyry się śmieją.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce. Huśtawka grzeje się w dłoniach.
deszcz: Deszcz. Huśtawka mokra, Maira mokra, ja mokra. Tylko satyry suche, bo siedzą w obozie.
mgła: Mgła. Huśtam się i nie widzę ziemi. Jakbym leciała.
Co o mnie myślisz?
Cześć. Nie bój się psa.
Słyszałam o tobie. Popłyniesz kiedyś za morze?
Jesteś fajny. Maira też tak myśli, a ona się zna.
Śpiewają o tobie przy lenosie. Ja śpiewam najgłośniej.
O sąsiadach
Winiarz Charilaos: Ojciec. Udaje, że się nie boi. Udaje gorzej niż satyry.
Pasterka Hermia: Przyjaciółka. Ufa wszystkim. Ja ufam jej, to wystarczy za nas obie.
Platon: Pyta o duszę. Ja pytam o huśtawkę. Zawsze wychodzi, że to samo pytanie.
Dafne: Ciocia Dafne. Nie ciocia, ale ciocia. Śmieje się na pogrzebach i płacze na weselach. Lubię ją.

Inne tematy

  • „To huśtawka na Ajorę. Raz w roku dziewczęta z całej wyspy huśtają się tu i śpiewają dla tamtej Erigone, żeby przestała się smucić tam, gdzie jest. Ja huśtam się codziennie. Ojciec mówi, że przesadzam. Ja mówię, że jak ona ma przestać się smucić, to ktoś musi się huśtać częściej niż raz w roku.”
  • „Maira nazywa się jak tamten pies, co zaprowadził Erigone do ojca. U nas każdy pies w rodzinie tak się nazywa. Ta Maira jest głupia i kocha wszystkich. Tylko satyrów nie znosi. Szczeka na nie, aż chrypi, a one się śmieją. Może dlatego.”
  • „Ojciec się ich boi. Ja nie. Nocą wymykam się pod huśtawkę i słucham, jak grają na fujarkach na skraju gaju. Grają pięknie, naprawdę. Tylko potem schodzą i żrą nam winogrona. Jakby człowiek po koncercie zjadł widzom kolację. Nie mów ojcu, że wychodzę.”
  • „Mama śpiewała przy lenosie. Wszyscy śpiewają przy lenosie, żeby deptać równo, ale ona śpiewała tak, że sąsiedzi przychodzili deptać za darmo. Teraz depczemy z ojcem we dwoje i on nie śpiewa. Ja śpiewam. Fałszuję, ale śpiewam.”
  • „Wiesz, co jest za morzem? Ja nie wiem. Kapitan Nikias mówi, że ląd, a na lądzie miasta większe od Pelorii, z murami do nieba. Ojciec mówi, że wszędzie są tylko winnice i satyry. Kiedyś popłynę i sprawdzę, kto kłamie.”
  • „Hermia to moja przyjaciółka. Pasie kozy u Dafne. Kozy jedzą wytłoki z tłoczni, a my jemy ser z tych kóz. Hermia mówi, że to jest koło. Ja mówię, że to jest ser.”
  • „Pan Platon z gaju zapytał mnie raz, czy dusza huśta się razem z ciałem, czy stoi i patrzy. Powiedziałam, że moja się huśta, a ciało stoi i patrzy. Zapisał to. Nie wiem po co. Mówi, że kiedyś mi wytłumaczy. Jeszcze nie wytłumaczył.”
  • „Słyszałeś? Fujarki już nie grają. Herszt nie żyje i reszta poszła głębiej w gaj. Dobrze, bo winogrona zostają. Szkoda, bo to była najładniejsza muzyka na wyspie. Takie rzeczy zawsze chodzą parami.”
  • „Ćśś, ojciec śpi przy pitosach, a ja siedzę pod huśtawką. Słucham. Jak się wsłuchasz, to słychać morze, moczary i gaj naraz. Trzy różne szumy. Nikt mi nie wierzy, że to trzy.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria