Archiwista Prot
W niedzielę na mszy.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Co? Głośniej.”
- „Zapisane, to było.”
- „Kurz nie kłamie.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Archiwista Prot kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Co? Głośniej. Aha, pytasz, kim jestem. Prot, archiwista. Pilnuję ksiąg rady. Rajca podpisuje, ja pamiętam, tak się dzielimy robotą. Czego nie pamiętam, to jest zapisane. A czego nie zapisano, tego nie było.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Prot. Archiwista. Siedzę w ratuszu dłużej, niż ratusz stoi. No, prawie.
- Czym się zajmujesz?
- Pilnuję, żeby nic nie zginęło. Ani księga, ani linijka. Jak rada coś skreśla, ja pamiętam, co było pod spodem.
- Co tu w okolicy?
- Brzeziny zapisują wszystko. Kto ile winien, kto komu sprzedał, kto umarł. Kto był szczęśliwy, tego nie zapisujemy. Nie ma rubryki.
- Masz rodzinę?
- Miałem brata. Wpisałem go do księgi zmarłych własną ręką. Najkrótsza linijka, jaką napisałem, a pisałem ją najdłużej.
- Czego się boisz?
- Ognia. Jedna świeca za blisko i sto lat pamięci idzie z dymem. Śpię nad księgami, żeby żadna świeca nie zrobiła się ciekawska.
- O czym marzysz?
- Żeby ktoś po mnie umiał czytać stare pismo. Młodzi czytają tylko liczby, a liczby bez słów kłamią.
- Co lubisz jeść?
- Kasza. Miękka. Zęby zostawiłem gdzieś w latach, których nie zapisałem.
- Smoki istnieją?
- W księgach są trzy smoki. Jeden to błąd pisarza, drugi to przezwisko rajcy. Trzeciego nikt nie skreślił.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Atrament. Dobry, co nie blednie. Reszta na świece. I porządny zamek do archiwum.
- Znasz jakiś dowcip?
- Rajca pyta mnie, co jest w archiwum. Mówię: wszystko. A on: to czemu ja nic nie wiem? Bo nie pytasz. Nie śmiał się. Ja się śmiałem trzy dni.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Sucho, to dobrze. Papier lubi suche powietrze. Jak ja.
deszcz: Co? Aha, deszcz. Dach w archiwum cieknie w jednym miejscu. Postawiłem tam wiadro i księgę o naprawach dachu. Pasuje.
mgła: Mgła wchodzi przez okno i papier robi się miękki. Jak ja. - Co o mnie myślisz?
- Nie znam cię. Ale postój chwilę, to cię zapiszę.
Twoje imię już tu było. Dwa razy. Raz dobrze, raz się zobaczy.
Masz w księgach więcej linijek niż niejeden rajca. I czystszych.
Zapisałem cię w księdze, którą czyta się na głos. Nie każdy tam trafia. - O sąsiadach
- Rajca Hieronim: Rajca podpisuje, ja pamiętam. Tak się dzielimy robotą.
Bankier Zachariasz: Zachariasz przychodzi do archiwum częściej, niż bankier powinien. Zawsze pyta o tę samą półkę. Zawsze mówię, że nie słyszę.
Ważnik Albin: Albin oddaje księgę wagi co tydzień. Pismo równe jak od linijki. Za równe, mówię. Kto by słuchał starego.
Pisarz celny Kalikst: Kalikst pisze najładniej w Brzezinach. Ładne pismo łatwo czytać. Każdemu.
Inne tematy
- „Ludzie mówią, że jestem głuchy. Jestem, jak trzeba. Jak rajca krzyczy, nie słyszę. Jak ktoś szepcze w kącie ratusza, słyszę każde słowo. Uszy z wiekiem robią się mądrzejsze od głowy.”
- „Każda księga ma tu swój kurz. Po kurzu wiem, kto ją ostatnio otwierał. Jest jedna, na której kurzu nie ma wcale, a niby nikt jej nie rusza. Nie, nie powiem która. Jestem stary, nie głupi.”
- „Hieronim? Znałem go, jak jeszcze nosił kałamarz za starym rajcą. Teraz ja noszę za nim. Podpisuje szybko, czyta wolno. Albo wcale. Dlatego ja czytam za niego.”
- „Płaszcz z zającem pod kłosami? Dawno go nie widziałem na kimś obcym. W księdze rodów Rogalowie mają najgrubszy tom i najwięcej skreśleń. Ciekawe, ile linijek dopiszą przy tobie.”
- „Most stoi, tak? Muszę to wpisać. Wpisuję do tej samej księgi, w której stoi, że spłonął. Dwadzieścia lat między jedną linijką a drugą. Taka robota: między linijkami jest całe życie, a ja wpisuję tylko linijki.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny