Strona gryGraj ▸

Rzeźbiarz Timarchos

W niedzielę na mszy.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Sprawy, które zaczyna

Rozmowa

Spoiler: co mówi Rzeźbiarz Timarchos kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Nie dotykaj twarzy. Nie twojej, tamtej, z marmuru. Zresztą nie ma czego dotykać, bo twarzy nie ma. Timarchos, rzeźbiarz. Stele dla zmarłych, posągi dla żywych, i ten tutaj dla kogoś, kto jeszcze nie wygrał.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Timarchos, rzeźbiarz. Marmur, wapień, czasem drewno, jak klient biedny. Twarze, ręce, fałdy szat. Najtrudniejsze są fałdy.
Czym się zajmujesz?
Stele na nekropolię, posągi dla świątyń i zwycięzców, czasem herma na rozstaje. Rzeźbię też modele z gliny dla odlewnika. Telekles mówi, że brąz jest szlachetniejszy. Brąz zabierają na wojnę i przetapiają. Marmur zostaje.
Co tu w okolicy?
Droga Karawan na wschodzie, nekropolia na zachodzie. Wożę stele przez całe miasto. Ludzie zatrzymują wóz i czytają imiona. Lubią wiedzieć, kto umarł, zanim ktoś im powie.
Masz rodzinę?
Brat jest kamieniarzem w kamieniołomie, łamie dla mnie bloki. Ja robię z nich ludzi, on z nich robi ściany. Mówi, że ściany są uczciwsze.
Czego się boisz?
Że się pomylę w imieniu na steli. Kamienia nie da się poprawić, a rodzina nie wybacza.
O czym marzysz?
Posąg tak dobry, że ktoś przy nim zapłacze. Nie ze wzruszenia, że ładny. Z tego, że kogoś przypomina.
Co lubisz jeść?
Chleb z oliwą i pył marmurowy. Tego drugiego nie wybieram.
Smoki istnieją?
Rzeźbiłem smoka do fryzu świątyni. Nikt nie widział smoka, więc każdy go chwalił. Najłatwiejsza robota w życiu.
Co zrobisz z workiem złota?
Kupiłbym blok marmuru z Paros, bez jednej żyłki. I zrobiłbym z niego coś, czego nikt nie zamówił.
Znasz jakiś dowcip?
Zleceniodawca mówi rzeźbiarzowi: zrób mnie przystojniejszym. Rzeźbiarz: to nie będziesz ty. Zleceniodawca: właśnie o to chodzi.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce. Cienie ostre, dobrze widać rzeźbę. Najlepszy dzień na fałdy.
deszcz: Deszcz. Marmur śliski. Rzeźbię w środku.
mgła: Mgła. Marmur wilgotny, widać każdą rysę. Dzień na szukanie pęknięć.
Co o mnie myślisz?
Obcy. Nie dotykaj twarzy posągu.
Słyszałem o tobie. Masz ciekawy profil. Może kiedyś.
Gdyby posąg zwycięzcy miał mieć twoją twarz, nie zdziwiłbym się.
Twoją twarz zrobiłbym bez modelu. Znam ją już na pamięć.
O sąsiadach
Odlewnik Telekles: Czeka, aż dam mu twarz. Ja czekam, aż ktoś wygra.
Skryba Arrhabaios: Zna imiona wszystkich rodów. Pytam go, zanim wykuję. Jeszcze się nie pomylił.
Złotniczka Chryseis: Robi wieńce, ja stele. Pracujemy dla tych samych klientów, tylko ona dla żywych i martwych, a ja głównie dla martwych.
Heros Aristeas: Lepiłem model do jego posągu. Teraz trochę mi wstyd za brzuch.

Inne tematy

  • „Agonoteta mówi: zwycięzca wielkiego wyścigu dostanie posąg. Zwycięzca, czyli kto? Właściciel stajni, woźnica czy konie? W Olimpii stawiali wszystkim po kolei, a raz nawet klaczy, co zgubiła jeźdźca i dobiegła sama. Popytaj, komu ta twarz się należy. Ja kuję, ja nie rozstrzygam. I zapytaj Teleklesa o brąz, bo coś długo kupuje.”
  • „Posąg zwycięzcy wielkiego wyścigu. Ciało gotowe: woźnica w długiej szacie, ręce do przodu, jakby trzymał lejce. Twarz pusta, gładki kamień. Nie wiadomo, kto wygra, a ja nie umiem rzeźbić kogoś, kogo nie widziałem. Ludzie przychodzą i przykładają do niej swoje twarze. Wszyscy pasują, nikt nie pasuje.”
  • „Stele na nekropolię robię na zamówienie. Zmarły siedzi, żywy podaje mu rękę, nikt nie płacze, bo na steli się nie płacze. Imię, imię ojca, ród. W imieniu nie wolno się pomylić. Raz się pomyliłem. Rodzina przyszła nocą z młotkiem.”
  • „Dostałem dziwne zamówienie. Stela z imieniem kobiety, którego nie znam, a znam wszystkie rody w Pelorii. Z dopiskiem: „z rodu Basilidów”. Zostawione na skorupie pod drzwiami, razem z zaliczką. Kto? Nie wiem. Dla kogo? Nie wiem. Basilidzi nie mają w rodzie takiego imienia. Albo mają i nikt o tym nie mówi.”
  • „Telekles czeka, aż dam mu twarz, żeby ulać brąz. Ja czekam, aż ktoś wygra. Agonoteta czeka na wyścig. Najmniej nerwowe w tym wszystkim są konie.”
  • „Nocą przychodzą woźnicy i przykładają twarze do posągu. Myślą, że nie widzę. Widzę. Nikandros przychodzi najczęściej. Stoi długo i nic nie mówi.”
  • „Mgła. Marmur wilgotnieje i lepiej go widać. Każdą żyłkę, każdą rysę. Dobry dzień na szukanie pęknięć.”
  • „Słyszałem prawdziwą pieśń o Aristeasie. Wiesz, że to ja, młody, lepiłem model do jego posągu? Brzuch z samych mięśni to mój pomysł, przyznaję. Teraz myślę, czy nie wyrzeźbić na cokole małego lwa nad miską mleka. Rada się nie zgodzi. Zrobię i tak, nocą.”
  • „Kuję to imię. Litera po literze, płytko. Wczoraj wieczorem ktoś stanął pod warsztatem, popatrzył na kamień i odszedł bez słowa. Kobieta, w płaszczu z kapturem. Nie pytaj, ja też nie pytałem.”
  • „Pokażę ci skorupę z zamówieniem, i tak przez nią nie śpię. Widzisz atrament? Purpurowy. Takim nie pisze nikt w mieście. Purpurowy atrament robią z tych samych ślimaków co purpurę na płaszcze, a płaszcze z purpury nosi tylko pałac. I litery: ładne, okrągłe, kobiece. Zaliczkę zostawiono w złocie, nie w sowach. Złota w Pelorii nikt nie wydaje na stele. Chyba że nie ma komu go zostawić.”
  • „Stela stoi w warsztacie, z imieniem. Pałac kazał czekać. Ja umiem czekać, mam posąg bez twarzy od trzech lat.”
  • „Twarz właściciela. Siedział mi do modelu pół dnia i co chwila pytał, czy nie dałoby się dodać trochę wzrostu. Brąz nie kłamie, mówię mu. Telekles to samo mówił Aristeasowi.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria